Het is al een hele tijd geleden dat ik een blog postte over Pitou, onze lieve, kleine poezendame. En sinds die laatste blog is er wel één en ander gebeurd met onze Poezemie, onze oude Poezemie mag ik wel zeggen, want binnen een kleine 3 maanden vieren we haar “Sweet Sixteen”, haar 16de verjaardag! Een mijlpaal, zeker voor ons, want geen enkele van onze katten werd ouder dan 13 jaar. Terwijl ze, medisch gezien al wel één en ander heeft meegemaakt! Ze heeft een “hartruis” en is al vier maal onder het mes geweest…
Ze was nog een erg jonge kitten toen ik vond dat ze “raar miauwde” en dacht dat ik misschien bij thuiskomst eens naar de dierenarts moest bellen om te vragen of ze al oud genoeg was om gesteriliseerd te worden. (ik was toen voor een paar dagen alleen met haar in onze chalet op de camping in de Ardennen, om wat tot rust te komen) Met Pitoutje op mijn schoot bij de kachel zitten, regelmatig met onze pluizenbol aan de leiband wat op de camping rondwandelen… we genoten! De derde dag kwam ik ’s morgens rond half zeven de slaapkamer uit en riep haar naam. Maar de lieve pluizenbol kwam niet zoals andere ochtenden aangelopen om me te begroeten, ik hoorde haar ook niet miauwen… Er zou toch niets schelen? Ik zocht overal, tot onder/achter de keukenkasten toe, waarvoor ik natuurlijk eerste de plint moest weghalen. Maar: geen Pitoutje! Plots viel mijn oog op het open klapraampje in de badkamer! Ik was 100% zeker dat ik dat raampje niet had open gelaten! Zou ze? Echt? Dat raampje bevond zich net onder het plafond van de badkamer, op de eerste verdieping! Ik rende naar buiten, vloog de trap af, rende rond de chalet, zocht overal, riep haar naam, maar… geen kleine zwart-witte kitten!
Met een klein harte ging ik de trap op, om papa te gaan bellen… Plots, héél erg zachtjes en klagend: “mauw…mauw…” en ja, in een donker hoekje onder de terrastafel zat, helemaal in elkaar gedoken, mijn kleine, lieve Pitou…
Ik nam haar mee naar binnen, draaide haar in een dikke badhanddoek om op te warmen want ze voelde ijskoud aan, nam een kommetje kattenmelk en ging in de zetel zitten met mijn arm klein meisje én de melk op mijn schoot… Na een tijdje viel ze in slaap. Ondertussen was het laat genoeg om de dierenarts thuis te bellen. Ik mocht haar meteen de dag na onze thuiskomst brengen om te steriliseren…
We bleven nog twee dagen in de chalet, maar Pitoutje wilde geen enkele keer naar buiten, niet zonder mij, maar zelfs niet met mij…
Bij de operatie bleek dat ze al drachtig was…
De tweede operatie gebeurde in Spanje, waar ze had gevochten met de kat van de eigenaar van ons huisje…
In december 2023 voelden we tijdens het strelen, een bolletje zo groot als een erwt. Maar ja, dat kan alles zijn, maar toch bleven we regelmatig voelen… Na een drietal weken maakten we een afspraak bij de dierenarts want het bolletje voelde nu aan als een flinke knikker! En ja: het was een kwaadaardig gezwelletje! Waarschijnlijk hadden wij, en zij vooral, geluk, zei de dierenarts, hij vermoedde dat het een gezwel was dat weliswaar kwaadaardig was, maar vaak niet terugkwam. En indien dat wel zo was, was dat op dezelfde plaats.
De operatie lukte, maar na een paar dagen had onze kleine meid een heel zware maag- darmontsteking. Dat was niet voor het eerst, maar zo erg? Dat was wél de eerste keer. Ze wou niets eten noch drinken, en vermagerde zienderogen. Gelukkig konden de medicijnen ook geïnjecteerd worden, en dat was haar redding!
Dertien maanden later voelde papa opnieuw een bolletje op ongeveer die plaats! Niet afgewacht deze keer maar meteen naar de dierenarts, en ja: de tumor was terug! Gelukkig elke keer op een “gemakkelijke plaats”, waardoor de dokter deze maal een hele ruime marge kon wegsnijden. De dinsdag werd ze geopereerd en de vrijdag kreeg ze wat diarree… De volgende morgen spoot het er langs twee kanten uit! Weer wilde ze niet eten noch drinken. De maandag zouden we naar de dierenarts gaan, maar op zondag was het zo erg geworden dat we naar de dierenartsenwachtpost gingen. Toen de dokter hoorde dat het de vorige keer net zo ging, uitte hij zijn vermoeden dat ze een gevoelig spijsverteringsstelsel had (wat al 2 dierenartsen vòòr hem hadden gezegd) en dat ze waarschijnlijk reageerde op de ontstekingsremmer/pijnstiller die ze kreeg. Klonk logisch, want na de operatie in Spanje had ze ook een maag-darmontsteking, maar toen moest ze diezelfde ontstekingsremmer/pijnstiller maar heel kort nemen.
Meteen stoppen met dat medicijn! Ze kreeg een spuitje en voor thuis een zalfje dat we aan haar oortje (!!) moesten smeren en dat de honger zou opwekken, en probiotica van zodra ze weer zou gaan eten.
Het zalfje werkte heel erg goed: ze begon meteen te eten en hield niet meer op…
Ik moet bekennen: Pitou is altijd al een beetje verwend geweest, niet zozeer met snoepjes (ze heeft al van jongsaf de neiging om te veel te eten en dus te zwaar te worden) maar vooral met liefde en aandacht… Nadat we haar bijna “kwijt waren” na haar laatste maag-darmproblemen (ze was toen op een paar dagen tijd meer dan 1/3 van haar gewicht verloren…), kreeg ze nog meer liefde en aandacht. En omdat we sinds ons pensioen zo goed als altijd samen waren met onze hartendief, hechtte ze zich nog meer aan ons. Ze wordt oud, dus slaapt ze natuurlijk (nog) meer dan toen ze jong was, maar als ze wakker is, volgt ze ons, en vooral mij, overal waar ik ga: ga ik de brievenbus legen in de garage: Pitou gaat mee, ga ik naar het toilet, dan moet ik zeker de deur op een kier laten zodat ze ook binnen kan, anders gaat ze hard miauwen en krabben aan de deur, breng ik de gevouwen en gestreken was naar boven: ze gaat mee om goed de kijken wat ik doe, ga ik de planten in de serre verzorgen: ook dat kan ik blijkbaar niet meer alleen… Nu is het te warm daarvoor, maar tijdens de wintermaanden komt ze me halen als ik na het eten nog een kop thee drink aan de tafel, dan miauwt ze op een daarvoor voorbehouden toon en loopt ze, zoals honden soms doen, heen en weer tussen waar ik zit en de zetel. Ik moet duidelijk dáár mijn thee uitdrinken, en vooral: dan moet ik de relax zo zetten dat mijn benen hoger liggen. Om te beletten dat de bekleding van de zetel beschadigd wordt door haar nageltjes ligt, zowel thuis als op reis, een paars fleecedekentje op haar en mijn plaats in de zetel. Daarop ligt ze graag te slapen, alleen. Maar als ik in de zetel zit en ze wil op mijn schoot liggen, dan moet er een roze fleecedeken met “Queen” op, die ze ooit cadeau kreeg bij haar droogvoer, op mijn schoot liggen… Dus als ze mij met mijn thee naar de zetel heeft gelokt, dan gaat ze naar het roze dekentje zitten staren en, als ik (meestal opzettelijk) niet reageer, slaat ze zachtjes met haar pootje met ingetrokken nageltjes op mijn dij… Dat wil duidelijk iets zeggen als “mama, mama’tje, je vergeet mijn zacht dekentje! Mama! Mama! Ga je het op je schootje leggen?” Dan kan ik haar echt niet meer negeren, ik vind dat zo lief! Ja, onze Pitou kan haar mama en papa niet missen, en wij haar ook niet…
Als we er tijdens de dag eens niet zijn, dan vindt ze dat niet zo erg, maar toen we eens bij familie gingen eten, wilde papa, die erg veel houdt van cameraatjes en allerlei technische hebbedingetje, eens kijken op zijn smartphone of hij via de camera in onze woonkamer Pitou niet zag zitten. En ja: ze zat op de tafel, rechtop, te kijken naar de deur naar de gang. Ze bewoog niet… Uit nieuwsgierigheid keek papa later nog eens, en nog eens… en Pitou bleef stokstijf op de tafel zitten! Een volgende keer dat we ’s avonds op familiebezoek waren, vertelden we dat en papa was natuurlijk nieuwsgierig naar wat ze nu deed. Alles goed: Pitou lag op het paarse dekentje in de zetel. Een uurtje later, het was toen al donker buiten, keek hij opnieuw, en ja: Pitou zat op wacht op de tafel, onbeweeglijk, starend naar de deur… Toen we nog eens een avondje weg waren, keek hij weer op zijn smartphone, en weer zat Pitou, eens het donker was, op de tafel te kijken en te wachten! Geloof het of niet, maar sindsdien vermijden we het om na zonsondergang van huis te zijn. Onze poezemie is altijd al erg vocaal geweest, en kan met heel veel intonatie een heel ‘gesprek voeren’, in het Kats welteverstaan! En dat doet ze ook elke keer dat we thuiskomen en ze ons aan de deur komt begroeten. En, misschien beelden we het ons in, maar komen we thuis na zonsondergang, dan klinkt haar begroeting veel, veel minder lief en vriendelijk…
Dat “vertellen” is voor ons heel gewoon, ze doet het al jaren, maar onlangs veranderde er toch iets.
Onze oudste zoon woont in Portugal en heeft naast autisme, sinds een paar jaar ook een ongeneeslijke, uitgezaaide longkanker. We huren voor ons drieën (papa, ik en Pitou) elk jaar voor 6 weken een huis met een immense en mooie tuin, op een 10-tal minuten van de kinderen. Tussendoor gaan mijn man en ik sinds zoonlief ziek is, af en toe om beurten voor een 10 à 14 dagen bij hen thuis logeren. Eén persoon die bij hen logeert is door zijn autisme net haalbaar, maar 2 personen, dat is te veel! Eind vorige maand was ik bij hen, terwijl papa en Pitou thuis bleven. We bellen elkaar haast elke avond. Je moet weten: zeker tijdens ons dagelijks telefoontje naar onze zoon zetten wij maar ook de kinderen de gsm op luidspreker, zo kan iedereen meeluisteren en -praten. Pitou vindt dat iets raars: je hoort iemand die er niet is! Dus ging ze de eerste jaren altijd meteen de kamer uit! Sinds een tiental maanden blijft ze in de kamer, maar het bevalt haar duidelijk niet te erg. Terwijl ik nu in Portugal was, had papa gewoontegetrouw zijn gsm op luidspreker gezet toen ik belde, en plots kwam Pitou naar de telefoon en begon ze tegen mij ‘te spreken’! Ik antwoordde, zei haar naam en vertelde wat tegen haar, en elke keer dat ik stopte met praten, antwoordde ons meisje.
Wij vonden dat natuurlijk ontzettend grappig, dus de volgende dag riep ik meteen “Pitoutje? Kom eens naar mama!”, en ja: weer kwam ze een praatje maken!
Volgens papa heeft ze me dit keer duidelijk gemist: ze “vond haar draai niet”, de hele tijd dat ik er niet was. Tja, dat is het nadeel als je altijd bij elkaar bent: dan mis je degene die er niet is… Ik hoop in elk geval dat ze nog lang bij ons is. En de volgende maal dat ik naar Portugal ga, gaan we weer alle drie samen, naar “The house near the ocean”, met de prachtige, grote tuin, want in dat huis met die tuin vindt ze het, zoals u kon lezen in blog 7 van de reeks, zó leuk, dat ze als een “zotte muts” te keer gaat van zodra we het poortje openen!
