Na een aanmoedigende duw van mijn vrouw wilde ik het wel ondernemen. Een diep verborgen schuldgevoel, een gevolg van mijn katholieke opvoeding wellicht, hield me wat tegen. Ik op reis en jij thuis, het wringt wat.
Hoewel ik niet aan mijn proefstuk toe was, dus, niet schijnheilig doen, zo dacht ik. Misschien doe ik het toch.
Na overleg met Johan in het verre Portugal was de kogel door de kerk, eerderdan verwacht. Ik zou voor een 5-tal dagen op bezoek gaan. Het werd begin mei 2025.
Overleg, en dat wist ik vooraf, zou belangrijk en bepalend zijn. Johan is ziek en heeft autisme. Dus, zo maar een vrijblijvend bezoekje kan niet. Van nature voel ik snel aan waar ik in dergelijke gevallen grenzen moet invoeren. Mijn inlevingsvermogen werkt nog naar behoren. Andere vaardigheden nemen (helaas) met de jaren wat af.
Tegenkanting op het thuisvlak en van intimi was er enkel hoe ik de reis op Portugese bodem zou ondernemen. Vliegtuig: geen probleem, verblijftijd: geen probleem. Transfer van de luchthaven in Lissabon naar Nadrupe, waar Johan woont, wél een probleem. Een voor de hand liggende auto huren, wilde ik niet. Koppig wilde ik een scooter huren. Ik ben immers scooterfan, heb ondertussen drie Vespa’s, ben secretaris van de Vespaclub Oostende. Ik rijd winter/zomer met mijn Vespa’s meer dan met mijn auto. Kortom, Vespa betekent iets voor mij en gebruik ik als vervoermiddel. Vespa zit bij mij ingebakken. Door de jaren heen mag ik in bescheidenheid zeggen dat ik ermee overweg kan. De Franse Alpen, waar het allemaal wat moeilijker is en waar technische stuurvaardigheid de bovenhand haalt, heeft me veel geleerd. Een bochtje links, een bochtje rechts, een afdaling van 20% ,bergje op, bergje af, laat maar komen!
Met een scooter in Portugal rondhotsen zou een extra dimensie aan de reis kunnen geven. En… Johan is ook liefhebber. Ik heb hem trouwens jaren geleden in onze Vespaclub leren kennen.
Ik koesterde een stille droom: Johan mee op die gehuurde scooter, schitterend! Want door zijn ziekte zat hij de laatste vijf jaar niet meer op een scooter. En als liefhebber kan dat tellen.
En zeg eerlijk, ik daar alleen in een auto rondtoeren, niet zo voorbeeldig. Het zou anders zijn geweest als we met z’n tweeën naar Portugal zouden reizen. Nu was ik alleen, dus een reden te meer om een scooter te huren. En… het mocht zelfs een niet-Italiaanse scooter zijn, zo ver wilde ik gaan, tegen mijn DNA in…
De tegenkanting thuis werd ongewild door Johan aangezwengeld toen hij het had over het Portugese wegennet. Dat was goedbedoelde info, maar landde onvoorzien verkeerd. Johan liet weten dat de autostrade nemen noodzakelijk was. Een autosnelweg is niet echt het terrein van scooters, eerder van (zware) motoren, dat klopt. Niet verlichte Portugese secundaire wegen en slecht verlichte autowegen vormden een ernstig obstakel. Dat had Johan duidelijk uitgelegd. Besluit: schaars verlichte autostrade nemen is de enige optie. Ik zag in mijn verbeelding de Brusselse Ring voor ogen, zonder verlichtingspalen, om 19 uur met scooter, niet simpel, maar doenbaar. Ik hou van uitdagingen…
Er waren nog wat addertjes onder het Portugese gras. De afstand tussen Lissabon en de woonplaats van Johan bedraagt zo’n 75 km. Gezien het feit dat het toestel van Brussels Airlines de dag van de feiten pas om 19 uur plaatselijke tijd zou landen, de verplaatsing naar het verhuurbedrijf gerekend, de huur concreet afhandelen en pas dan kunnen vertrekken. Dat zou qua tijdsinschatting niet eenvoudig worden. Bovendien was het huurkantoor om dat moment gesloten, maar de verhuurder zou met een flinke bonus de zaak buiten de reguliere openingstijden willen openen.
Ik liep over van zelfvertrouwen: ik handel alles in Lissabon wel snel af, die avond van aankomst. Met een gps mee (eigenlijk mijn telefoon met oortjes in mijn huurhelm gedrukt) rijd ik snel uit Lissabon weg en ben ik in een handomdraai op de snelweg. Enig zwak punt vond ik dat stiptheid niet echt in de Portugese cultuur is ingebakken. Ik zag in mijn gedachten de Portugese verhuurder te laat komen. Als een Portugees een kwartier te laat op een afspraak komt, wordt dit ginds nog als ‘op tijd’ gerekend. Een halfuur te laat komen… dan worden excuses gezocht die algemeen worden aanvaard: plotse verkeersdrukte, oma moest nog worden ondergestopt, de autosleutels waren zoek, enz…Nog later te laat komen, wordt al iets in de zin van het fronsen van de wenkbrauwen, meer niet.
Spijts dat zwakke schakeltje, het zou wel loslopen, zo mijmerde ik. Ik had goede troefkaarten: een belletje naar Johan en hij zou in vloeiend Portugees de verhuurder wel op het appèl roepen.
Hoe dan ook, ik had beslist: het wordt een scooter 125 cc met als parameter een breed bagagerek om makkelijk en comfortabel mijn bagage te vervoeren. Het merk deed er niet toe. Het zou wel lukken. Dat was de theorie
De praktijk, zo zou blijken, was andere koek.
Wordt vervolgd…
