Dídean staat ergens in een klein straatje om een anonieme bocht in een doodlopend zijpaadje tussenin het nostalgische overblijfsel van een oud traktortje en een maïsveld. Ik heb toelating van de eigenaar van de grond om hier, ietwat van de rest van de wereld verstopt, een beetje met mezelf alleen te bekomen. Afgelopen week zocht ik zo parkings van kleine kerkjes op in dorpjes zonder veel vertier, waar hooguit iemands verlaten elektrische wagen aan een paal stond te laden.
Ijverig zoek ik naar opties om dat-wat-OakTreeProjects-voor-mij-persoonlijk-betekende mee te vervangen. Best een lastige zoektocht. Er ís zo nog niks. Mijn collega’s en ik hebben wel allerlei,vooralsnog praktisch niet uitgevoerde theoretische plannen, maar de praktische uitwerking ervan kan nog decennia duren. Er ligt altijd wel iémand van ons in medisch- of ander frut ten gevolge van overbelasting via overvolle agenda en bijhorende verantwoordelijkheden. Bovendien liggen bruikbare opportuniteiten niet zomaar overal voor het grijpen.
En toch.
Ongeacht weken, maanden, en jaren tussenin elke twee passen blijven we voorwaarts schrijden. Elk van ons moedig en volhardend op zijn en haar eigen pad. Wij ervaren en overdenken onze ontwikkeling veel meer in karmisch ontvouwende tijdloosheid dan in ‘t Rondoms alom aanwezige geld-is-tijd-en-tijd-is-geld-principe. Zonder een degelijk businessplan te verwaarlozen, is het niet onze prioriteit. We vertrouwen op, wat heet, divine timing. Zodoende creëren we vanzelf, ondanks – of misschien wel dankzij – afstanden, obstakels, en tegenslagen – tesamen.
En er vormt zich heel wat moois mogelijk zo in ’t verschiet in een gestaag naderende toekomst voor andermans kinderen. Erg handig of zinvol voor mij persoonlijk hier en nu op elk voorbijvliedend moment is het echter niet.
Als ik Dídean niet meer kan bewonen, al of niet tijdelijk, moet ik ergens terecht. Gezien de aard van mijn ziekte zou tijdelijk wel es erg lang kunnen duren… Er gaan decennia voorbij om de overtuiging dat iets nooit meer in orde komt vast te leggen als een feit.
MS bestaat in drie vormen.
Met de relapsing remitting versie ervan kan een mens met zelfs volledige blindheid overheen meerdere weken, maanden, of jaren weer vlot ziende worden. Ook alle andere mogelijke symptomen kunnen zo’n onmogelijk op voorhand te pinpointen tijdelijk karakter vertonen. En die versie is de mijne.
Beter dan de andere twee, maar heel ambetant om te beslissen wat ik best wel en niet doe om mijn toekomst te vrijwaren. OakTreeProjects wachtlijst, en telkens weer achter de vorige schuiven als ik zelf nog geen studio benodig op het moment dat er eentje vrijkomt, was een perfect geruststellende en dankbare optie voor me. Eentje die, tesamen met OakTree zelf, geheel wegviel.
Ik was, ik ben, en ik blijf nomade – vraag maar aan iedereen die mij ooit heeft gekend. Ook elk en alle jaren dat ik sedentair was. Al sinds mijn prilste kindertijd wilde ik niks behalve al het nodige rond mijn lijf om dat lijf comfortabel te houden, en mijn beste maatje aan mijn zij.
De rugzak met bivaktentje is wat groter, luxueuzer, en uitgebreider geworden dan het oorspronkelijke plan – gemotoriseerd en met wielen eronder, – liefjes passeerden en beide honden bleven tot ze overleden, maar ik heb uiteindelijk mijn leven helemaal ingericht naar wie ik werkelijk ben en wil zijn. Althans zo dichtbij als mogelijk is naar alle feiten der menselijkheid en de bestaande wetten in onze maatschappij.
Simpelweg tevreden en content, ben ik.
Zeker nu. When nature calls, kan mijn blaasspier terug relatief vlot ontspannen. Opluchting kreeg geheel nieuwe betekenis. Hier en daar nog wat miserie en pijn, die zich vooral uit in gegrommel, chagrijn, en vooral in alleen willen zijn terwijl ik rustig blijf zoeken en Dídean optimaliseer.
Een lieve groet dan ook, mijn Lezer. Geniet van elk genietbaar moment en van ‘t onsZelf in ook uzelf, daar in uw eigen lichaam en ‘t daarbijbehorend leven. We’re worth it, weet u wel, ook gij. En dus… We blijven bezig.
