Enige tijd voor het vertrek naar Portugal informeerde Johan me over een streng protocol om hem niet een verkoudheid of een andere banale ziekte op de hals te halen. Banaal voor buitenstaanders. Ziek worden, waarbij ik bijvoorbeeld een verkoudheid zou overdragen, kan voor Johan heel veel medische problemen opleveren. Dan ben ik nog eufemistisch. Hij moet daarvan buiten schot blijven, want in het slechtste geval kan zoiets zijn medische toestand zeer ernstig in gevaar brengen. Uiteraard wilde ik daaraan heel goed en strikt meewerken om te vermijden een virus over te brengen.
De dag vóór het vertrek moest ik de COVID-test ondergaan. Het was sowiesoeen flinke tijd geleden dat ik dit had meegemaakt. Met enige zenuwachtigheid onderging ik de test: het staafje in de neus, een kleine reactie daarop en dan…echt zenuwachtig worden. De uitslag, alweer zo verwarrend: is het nu positief of negatief? Het was negatief, dus zeer positief voor mij. Stel je voor dat deze test slecht uitviel, mocht ik niet vertrekken…en… dat zou ik pas geweten hebben de dag vóór het vertrek. Tijdens mijn verblijf, na enkele dagen, moest ik een nieuwe test ondergaan. Ook dat zou nervositeit opleveren.
Het protocol voorzag nog volgende consignes: de dag van de reis moest ik zeer veelvuldig mijn handen ontsmetten, contacten vermijden en moest ik het volledige reistraject een FFP2-masker ophebben. Ik nam het er graag bij, heel graag, voor mij een kleine moeite voor Johan en zijn vrouw Sibby, een wereld van verschil.
Wat ook belangrijk zou worden, dat wist ik vooraf, waren duidelijke afspraken. Ik zou doordacht rekening houden met zijn autisme. Omgaan met autisme kent enkele basisregels en de rest ligt in kleine dingen die voor buitenstaanders banaal zijn, maar voor autisten een bijzondere impact hebben. Vooraf had Sibby bijvoorbeeld geïnformeerd of het menu voor die 5-daagse periode, oké was: of ik alles wel lustte. Sibby is gewoon om binnen het autisme-kader te leven en deze vraag kadert er ook in.
Stel dat ik thuis een gast over de vloer zou hebben, ik informeer deze persoon ’s morgens wat we ’s middags zouden eten. Als mijn gast een autist zou zijn, kan ik zoiets niet maken.
Ik had me vooraf voorgenomen om Johan (en Sibby) tijdens mijn verblijf heel veel ruimte te geven zodat ik hun dagelijkse routine zo min mogelijk door elkaar zou halen. Ik had een eigen kamer op de eerste verdieping en een eigen badkamer met toilet. Dit was mijn ruimte waar ik na de dagelijkse morgenbabbel, de plannen die we onderling bespraken, mezelf weer terugtrok. En dan… was er de scooter…
Een prachtig middel om een ritje gedurende een paar uur in de buurt te maken met tips van local Johan zodat Johan en Sibby ondertussen hun eigen ritme en ruimte konden herontdekken. Zoveel mogelijk als anders. Fier kan ik achteraf terugblikken dat ik daarmee zorgzaam ben omgegaan. Bij het vertrek drukten Johan en Sibby dat duidelijk uit. Ik voelde me dik geslaagd voor mijn autisme-omgang-examen.
Maar met die scooter… hoe is dat verlopen? Ben ik zonder kleerscheuren in Nadrupe geraakt? Het was inderdaad een avontuur.
Wordt vervolgd…
