De dag van het vertrek naar Portugal moest ik nog enkele obstakels nemen. Ik durf zeggen dat ik wat zenuwachtig was die dag. Om op reis te gaan ben ik wezen nooit nerveus, maar nu was het hele traject toch wat anders. Alles moest vlekkeloos in elkaar vloeien. Eén hapering en ik was eraan voor de moeite. Het mag gezegd: als ik die dag alle obstakels optelde, waren het er een pak.
Ik moest vooreerst de trein nemen: Oostende – Zaventem. Een makkie, zeg je dan. Juist, behalve als…
In de periode maart, april en mei 2025 waren er bij de NMBS veel stakingen: men was zinnens 9 dinsdagen op rij te staken. Misschien zouden er nog wat bijkomen, op andere dagen dan die dinsdagen. Ik vertrok op vrijdag. Met stakingen weet men nooit, en zeker bij de NMBS. Dus, dat was kaap nummer één.
Hoewel.. thuis moest ik zich nog een andere horde nemen. Ik zou logischerwijs enkel handbagage meenemen. Geen probleem voor het vliegtuig, toch had ik wat zorgen bij de relatie scooter/bagage. Ik hoopte dat de scooter dat ik had uitgekozen voorhanden zou zijn, met een handig bagagerekje incluis. Een bagagerek was noodzakelijk om de scootertocht veilig en comfortabel te ondernemen. Maar zoals dat vaak met verhuurbedrijven gaat, je krijgt wel eens een soortgelijk voertuig. Met misschien een ander steuntje voor de bagage of helemaal geen bagagerekje. Oké, tot daaraan toe. Moet op te lossen zijn: we zien wel.
De handbagage moest naast het verplichte gewicht voor het vliegtuig ook zo compact mogelijk zijn in functie van rijcomfort met de gehuurde scooter. In de weken vooraf had ik geëxperimenteerd met platgedrukte modellen van rugzakken die ook door de Vliegmaatschappijen worden aanvaard. Op die scooter kon ik een haalbare rugzak meenemen, want de bagagedrager van de scooter moest ook passen qua afmetingen. Ik had voldoende snelbinders mee en zou het wel zien: ik had zelfs rekening gehouden dat ik mijn bagage desnoods op de rug kon transporteren. Dat is niet echt een probleem als je de linten van de rugzak voldoende kan aanpassen. Maak je de draaglinten extra lang, dan kan je het gewicht op het lange zadel laten rusten, wat het rijcomfort verhoogt.
Ik slaagde erin om een bevredigende model van een draagzak/rugzak op de kop te tikken: bestand tegen regen, want men voorspelde in Portugal voor die dag geen schitterend weer. Meer dan 8 kilo wordt bovendien niet aanvaard bij de vliegmaatschappij. Nog een extra stressfactor.
Ik was zinnens de bagage te wegen met zo’n weeghaak met een metertje eraan. Dat gebeurde enkele uren voor het vertrek. Ik heb zoiets thuis liggen, maar vond het niet. Een klassieke weegschaal, dat hebben we thuis, maar die functioneert niet.
Gelukkig had buurvrouw Roos wel iets om te wegen. Ook haar draaghaak functioneerde niet, maar ze had een klassieke weegschaal. Ik moest eerst mezelf met rugzak en dan zonder rugzak wegen. Het werd een gênante bedoening (ik stond daar in de badkamer van de buren) met frustratie er bovenop: het gewicht van de rugzak was in orde, mijn gewicht was een ramp. Als je jezelf zelden of nooit weegt, krijg je op zo’n moment een mentale klop en die tik hamerde de hele dag door. Ik zat bij momenten voor me uit te staren op zoek naar goede voornemens om iets aan mijn gewicht te doen. Niet dat ik nu superzwaar ben, maar ik kreeg helemaal een ander figuur door met pensioen te zijn. Ik zocht allerlei voornemens en vond er veel, heel veel. Het leek Nieuwjaar met klinkende voornemens die tegen eind februari al lang vergeten zijn. En deze gedachte werd door mijn zwak karakter helaas werkelijkheid.
De trein bracht me met FFP2-masker op vlekkeloos naar Zaventem. Hoe gek dat een mens zo snel vergeet: ik had wat lectuur mee en met het masker op én een leesbril erbij schoot me plots terug in de COVID-tijd. De glazen dampten aan. Dat was ik dus vergeten.
Ik was op tijd in Zaventem. Een vreemd gevoel overviel me. Ik was met voorsprong de enige reiziger zowel in de trein als op het vliegtuig, als in de luchthaven met zo’n masker op. Het oogcontact met de andere mensen verliep anders dan normaal. Mensen zien je in een oogopslag en herbekijken je. Je bent in hun ogen een mindervalide. Ik vormde voor hen een gevaar. Mensen namen bewust wat afstand. Ik herinner me goed, toen ik met FFP2-masker op het vliegschema in de grote vertrekhal aan het bekijken was. Een dame zag me en vond me meteen eerder een sukkelaar waarmee je medelijden kreeg. Gewoon omdat ik dat masker op had. Ze sprak me aan en vroeg of alles in orde was. Natuurlijk was alles in orde…
Ik kan me best voorstellen dat mensen die ‘anders zijn’ zich op den duur erg storen hoe omstanders je bekijken en catalogeren. Ik heb het die dag aan den lijve ondervonden.
Volgende kaap om te nemen: zo weinig mogelijk mijn gsm gebruiken. Ik moest ervoor zorgen dat ik tegen de avond van de heenreis een volledig opgeladen gsm kon gebruiken. Mijn telefoon werd mijn gps die me de weg van de verhuurmaatschappij naar de afgesproken plaats met Johan zou leiden. Stel je voor dat de batterij van mijn gsp zo dood als een pier zou zijn? Hoe zou ik in een grootstad als Lissabon mijn weg vinden? Dat zou een regelrechte ramp worden.
Het gaf me een wat eigenaardig gevoel tijdelijk zonder gsm te leven. We weten met z’n allen dat we het ding best wel wat kunnen missen, maar bijna een hele dag je gsm niet gebruiken, brengt je uit je comfortzone. Zelfs al weet je dat je die niet gebruikt, het zit ondertussen ingebakken in je gewoontes. Plots heb je een dood moment, en onbewust grijpt je ernaar. Neen, niet doen, gewoon een boekje lezen of je reisroute instuderen.
Johan had keurig op tijd de reisroute beschreven. Ik had zijn nota’s afgeprint en op zak tijdens de trip, als een soort levensverzekering. Zo moest ik autoweg A8 Norte vinden en wist ik dat ik bij Afrit 5 uiterst links moest houden omdat ik anders gedwongen werd een secundaire weg te nemen. Ik was op de hoogte dat het parcours glooiend was en dat ik op de autoweg tussen afrit 9 en afrit 10 aan een benzinestation met Johan zou afspreken. Dat benzinestation was belangrijk omdat je verder naar Nadrupe, de woonplaats van Johan, niet ’s avonds kan tanken. Als scooterkenner weet je dat tanken veel eerder gebeurt dan met een auto. Maar je kent het verbruik van een vreemde scooter niet. Misschien is afspreken met Johan aan een tankstation een goede optie.
Dus, ik had voldoende tijd om dat alles tijdens de vlucht te memoriseren. Waarom? Ik zou mijn gsm met oortjes verbinden, mijn gsm in mijn zak steken, ervoor zorg dat de zak van mijn jas mooi dicht is. Ik moet het hele traject auditief volgen, want er was geen betrouwbare gps-houder op de scooter. Stel je voor dat je je gsm op de houder zet en bij de eerste put in het wegdek, het ding eraf vliegt. Neen, geen risico’s nemen. Verder was terreinkennis voor mij belangrijk, ook al is die theoretisch, is dat nuttig en kan het zeker van pas komen.
De vlucht verliep vlekkeloos. Na de landing nam de stress toe: enige belangrijke parameter was op tijd met de scooter vertrekken zodat ik tenminste nog in het halfdonker het gevecht met die duivelse Portugese autosnelweg kon aangaan.
Ik kon snel een (te dure) taxi strikken. We reden in geringe verkeersdrukte naar de verhuurmaatschappij. In een kwartiertje stonden we in een soort achterbuurt voor een troosteloze zaak die, als je goed keek, kon doorgaan voor een verhuurcentrum van scooters. Ik was op tijd, nu nog wachten op de Portugese verhuurder. Ik belde hem meteen op en speelde zo op veilig. Hij was op weg, zo zei hij, en zou binnen 10 minuten aanwezig zijn. En warempel: de vriendelijke jongeman kwam tijdig tevoorschijn. Vanwaar hij kwam was onduidelijk, maar hij stond er. Wat heb ik de Portugese stiptheid onderschat, zo dacht ik. De man vertelde dat hij helaas niet de zaak binnen kon, want de sleutels had zijn vader op zak en hij was niet thuis. Lap, hier heb je het al, zo dacht ik. Die Portugese stiptheid bleek een rookgordijn.
De verhuurder merkte dat mijn zenuwachtigheid toenam, hij belde zijn vader op. ‘Hij zal er zo zijn’, bevestigde hij me. Het bleef duren en hij belde hem nog twee keer op en dan stopte een auto met gierende banden: de zaak kon eindelijk open, maar ik had kostbare tijd verloren.
De afhandeling gebeurde gelukkig snel, ik kreeg een te ruime helm, stak er de oortjes van mijn telefoon in die me auditief naar een afgesproken parking op de autosnelweg zou brengen, waar Johan op me zou wachten. Dat was het plan, maar het draaide anders uit…
Wordt vervolgd…
