Je hoeft niets te zeggen. Als je met open ogen kijkt en niet probeert te verstoppen zal ik hetzelfde doen. Als ik durf, als jij durft, als wij durven. We zijn thuis, weet je. Waar we fouten mogen maken, waar we vol overgave ons imperfecte zelf kunnen zijn, waar we mogen blijven zoeken zonder al de egodoorflipzever, waar Onverwoordelijks belangrijker is dan alle menselijke pogingen tot verwoording door de eeuwen heen.
Ik trek mij niks meer nog aan van wat andere mensen denken, vinden, zeggen over mij, of over jou, of over ons. Te vaak nét niet doodgegaan, teveel mensen elkaar zien vermoorden, en gezonde, sterke kinderen opzij zien slaan om zelf aan meer spreekwoordelijk, en – via beelden op allerlei media dan – ook letterlijk, brood te komen.
Is er iets dat ze zouden kunnen veroorzaken dat tragischer voelt dan de kloof die ze brachten tussen jou en mij? Voor jou vast wel. Dat mag zo zijn, vergetelheid is me vertrouwd – het hoeft je niet te spijten om mijn ego te kalmeren of gerust te stellen – en zoals een vrome moslim zou zeggen… (denk ik…) mashallah.
Ik weet niet wie wij zijn. Jij ook niet. Maar ik voel dat we iéts zijn, en dat ons belangrijk is. Jij voelt dat ook, denk ik. En anders? Dan dwaal ik. Dan mag je dat zeggen, maar je laat me nog steeds het raden ernaar. Ook dat kwelt me niet langer. Waar je ook bent, wat je ook doet, hoe je ‘t ook doet – ik hoop dat je je weg vindt. Met vrede en tevredenheid in jezelf, en voldoende draagkracht om alle verwachte en onverwachte wendingen sereen te doorstaan. Want waarschijnlijk… weet jij het net zo min.
Wiens wegen zullen kruisen, of ze samen zullen lopen, en als ze dat hoelang ze dat. We weten dat we hetzelfde licht zien als het op ons individuele pad te donker wordt. Hoe ver uit elkaar die paden ook lopen. En als ik het moeilijk heb, weet ik dat ook jij dát licht opzoekt als jij het moeilijk hebt. Zoals jij ook weet van mij. Misschien creëert dat een liefde die niks kan doorboren, als een existentieel onverwoestbaar fundament. En het feit dat je bestond, maakt dat je nog steeds bent.
Vergeef me, mijn Lezer, ik vergat dat ik met uw blog – niet met iemands mail – bezig was. Laat het staan, desondanks. Er is meer kans dat mijn vriend het toevallig leest op internet, dan dat ie een mail zou openen. Misschien ben ik stapelgek, dat kan. Dat mag. Het zijn in alle psychiaters ogen alleen maar logische gevolgen, en in feite ben ik heel erg normaal al kan ik mij niet naar de norm gedragen. Het is terecht een erkende handicap.
Eentje die, voor sommige mensen, overkomt als een luxueus onrechtvaardig voorrecht. Iedereen benijdt immer het uitzicht van de illusoire heremiet bovenaan diens berg, maar niemand is in staat of bereid zijn klim te maken. En de heremiet zelf? Die beklom het hele obstakel vol obstakels soms geheel met tegenzin, en is net daardoor zo – illusoir voor een ander – bijna licht uitstralend verbaasd, verwonderd, en vooral uitermate dankbaar dat Onverwoordelijks bracht tot dit simpele serene geluk dat een ander niet begrijpt en vaak bewondert.
Mijn vragen zijnvooral: waaróm doet het zo’n pijn dat anderen vanalles anders zijn? Waarom heeft dat überhaupt impact op mijn welzijn? Waarom martelen hún veronderstellingen mij, da’s hun affaire toch en niet de mijn?
– Omdat het net die impact is die tot dit punt heeft geleid. Je wilt de kans niet kwijt.
– De kans op wat? Te hercreëren?
– Het te blijven overschouwen. Het te blijven zien als wat het voor je is zoals het voor je was, omdat er niets anders in de plaats is gekomen.
– Ok, i get it. Verder wandelen ontneemt dit panorama, en het is mooi hier. God weet wat voor berg vol obstakels er weeral opduikt als ik ook maar het kleinste stapje zet.
– Awel, ja, dus de vraag is niét waarom. De vraag is waarom niet? Waarom wil je het vervolg van een verhaal, dat je sowieso niet beleeft als je het pad niet vervolgt, niet kennen? En waarom wil, of kan, je een verhaal waarvan je het vervolg – zogezegd – niet wilt kennen ook niet afsluiten in jezelf?
– Eén antwoord voor de beide: omdat het me numineus veel waard is zoals niets anders in mijn wereld dat is.
– Juist ja. Mooi eh, iets is iets waard in tijden waarin mensen ontwikkelen zonder voorbeelden van zelfzorg en zelfrespect, waarin moeders hun kinderen opofferen in oorlog en strijd, en hen begraven als martelaren, soms zelfs in relationeel en financieel gezever waaromtrent zelfs ik, met al mijn fantasie, niets banalers kan bedenken.
– Hoe lost zo’n dilemma zich op, dan?
– Het is moeilijker dan het lijkt, maar makkelijker dan het ooit was tegelijkertijd, eens je begrijpt: je kan in de kern van alle dingen alleen maar handelen uit liefde, óf uit angst. Bepaal waar je uit angst handelt en verander dat. Vervolg je pad met handelen uit liefde. Oefen dat. Je zal fouten maken, dat is ok. Je wordt geoefender, en krachtiger, bij elke stap.
– Wat zegt Onverwoordelijks daarvan?
– Onverwoordelijks spreekt niet in woorden. Maar je kan erop vertrouwen dat je panorama telkens weer moois voor je zal vormen als je met al je moed en kracht jouw pad volgt met liefdevolle intentie in je hoofd en hart.
Tiens. Dat lijkt me zowat de kern van al wat aanlokkelijk lijkt voor zovele mensen die één of andere godsdienst of religie of sekte kiezen, om vervolgens handig door andere mensen opgestelde (mogelijks zelfs geprofeteerde) regeltjes in heden, verleden, en toekomst, te volgen. Het geeft een haalbaar perspectief op alle mogelijke momenten waarop geen mens zonder nog één zou kunnen zien.
Het zou toch sterk verbazen als Onverwoordelijks meer geliefd voelt door strakke regels te volgen, dan door eerlijke innerlijke introspectie die niét makkelijkheidshalve meedrijft op een anders ervaringen. En als wél, vertrouw ik erop dat alléén Onverwoordelijks mijn unieke individuele pad kent. Beter dan ikzelf zelfs.
Ondertussen stellen zowel Amerika als Rusland hun kernwapens in voor actieve toepassing. (Bron: WION – ik weet niet of dat een betrouwbare bron is, maar in deze voelt het wel als waarheid.)
Ik adem voorlopig nog steeds in, en ook weer uit.
