Dídean toont waar ze stilaan verzwakt. Ze wordt oud. Nog enkele jaren en dan is ze dertig. Dan kan ze officieel ingeschreven worden als oldtimer.
Met mijn oude kaasmes en een platte schroevendraaier, krab ik voorzichtig losse stukjes lak en roest weg en schuur vervolgens tot het blote ijzer. Grotere en verregaand aangetaste stukken worden gezandstraald. Ik leer bij. Een volgende keer durf ik dat zandstralen zelf aan.
Waar nodig last mijn garagist een plaatje tegenaan. Met zulke temperaturen… Mijnen held! Hij klopt met een hardrubberen hamer ook nog een bluts bijna-helemaal-weg.
Vervolgens zet ik op alle behandelde plekken epoxy roestsaneerder en een lakgrondlaag, dan een beschermende zinkcoating, en tenslotte drie lagen eindlak met verharder.
Ze krijgt ook een nieuw elektrisch contact aan de buitenkant. Gebarsten en verweerde kit rondom het raam dat lekte tijdens de laatste storm, snijd ik uit. Er wordt nieuwe aangebracht.
Zo kan ze er weer een tijdje tegen, mijn huisje, mijn thuis waar ook ze geparkeerd staat.
Een vriendin whatsapp’t en vraagt hoe het met me gaat. Ik vertel hetzelfde verhaal, vervoegd met foto’s van de werken.
– Dat werk stopt nooit eh, ook al is het lijf net haalbaar. Respect, mie.
– Veel leuker werk dan dat aan een normaal huis, hoor, dat stopt ook nooit. En als nú de helpers, of de buren, me niet aanstaan of andersom ga ik elders eraan werken, in plaats van vast te lopen in mijn hele leven.
– Goed bezig, gij!
Dat vindt mijn vriendin ervan althans. Ikzelf weet niet goed hoe precies ik goed van slecht moet onderscheiden in deze, maar ik denk dat ze gelijk heeft.
Het valt niet alleen mij op, maar ook mijn maten: Een vier- à vijftal keer per dag ga ik eventjes liggen. Om uren op rij diep in slaap te sukkelen, soms wat kreunend van pijn. Het is werken tijdens de korte pauzes van het rusten, maar shawshankredemptiongewijze lukt alles wel. Uiteindelijk.
En dat is niet erg, want ‘t Onderweg blijft doel an sich.
Nu eerst verder een stationaire werk- en leerweek bij mijn garagist.
Alsof het vakantie is.
