Ik stopte aan het bewuste benzinestation en reed naar het achterterrein. Dat was de exacte plaats waar we hadden afgesproken. Ik zag Johan niet meteen. Uit een grijze Peugeot, ouder model, kwam hij plots tevoorschijn. Dan verwacht je: het wordt een hartelijk weerzien, en dat was het ook, maar je staat even met de voeten op de grond omdat autisten dat niet of heel moeilijk uitdrukken. Johan was superblij, maar dat kon en kan je niet merken. Je hoort het hem vertellen. Ik schreeuwde het uit: de vreugde van het weerzien en alle stress met dat scootergedoe was nu achter de rug. Ik zei letterlijk: ‘Man wat ben ik blij om jou te zien en herhaalde onbewust dat nog een paar keer.
Johan zag er echter veel beter uit dan verwacht, ook jonger dan dat ik hem had voorgesteld. Johan heeft en tracheacanule, een buisje dat in de luchtpijp wordt aangebracht via een opening in de hals om zijn ademhaling te regelen. Hij draagt doorgaans en subtiel sjaaltje. De tracheacanule vormde geen obstructie in het beeld dat ik daar zag en je lette er eigenlijk niet op. Als hij spreekt, houdt hij het kokertje dicht om de lucht die hij uitademt langs zijn stembanden te leiden, maar ook dat valt visueel best mee. De klankkleur van zijn stem was ik gewoon, we bellen vaak, soms meerdere keren per week. Ik heb zelfs door de jaren heen zijn volumesterkte weten toenemen en de computerachtige klank nam gestaag af. Nee, echt waar, Johan zag er goed uit.
De duisternis viel in en nu moest ik Johan heel letterlijk van dichtbij volgen. We hadden vooraf afgesproken dat ik hem zou volgen omwille van het onbetrouwbaar en voor mij onbekend wegennet. Hij zou sowieso eerder dan ik de uitrit van de tolautostrade verlaten omwille van het gedoe met het betalen van de tol, mijn betaalkaart met mijn onhandige handschoenen zorgden daarvoor. ‘Zet je niet langs de uiterste kant van de weg, want vaak is dat gevaarlijk, er liggen steenbrokken of het gaat recht naar beneden’, zo waarschuwde hij me.
Ik deed wat Johan me had opgedragen en reed verder de hele tocht kort achter hem aan om slechte stukken in het wegdek te vermijden. Alles verliep naar wens en daar stond Sibby ons op te wachten. Wat een weerzien! Ik werd hartelijk onthaald, we praatten nog wat bij, ik kreeg een smakelijke croque monsieur en een fris Portugees pintje.
Het eerst wat je opvalt als je ten huizen Johan en Sibby komt, is dat je achterlangs binnengaat. Uit praktische overwegingen, vooral medische beweegredenen daterend van in de Coronatijd, toen het voor een medische ploeg handiger was om langs achter dan langs de voordeur binnen te komen. Ze kozen ervoor dat zo te behouden, stel dat Johan met de ambulance weg moet, wordt geen tijd verloren. Dat legden ze me uit. Via het terras, dat een beetje vreemd oogt omdat het van onder tot boven met een ijzeren hek is afgesloten, ben je snel mee als je hun kattenduo ziet. Sibby en Johan zijn kattenliefhebbers. Zo kunnen de poezen niet enkel ontsnappen, maar worden ze vooral beschermd tegen allerlei ziektes die ze zouden kunnen oplopen. Voor niet-kenners van Portugal is dat vreemd. In Portugal leven veel honden en katten vrij. Portugezen kijken er niet echt naar om. Dat houdt in dat deze dieren op zichzelf zijn aangewezen met alle besmettingskansen tot gevolg, mochten ze dus in aanraking komen met de poezen van Johan en Sibby. Sibby heeft kennis van zaken en weet wat dat er betreffende dierenwelzijn in Portugal nog een weg is af te leggen.
Maar het blijft vreemd voor het oog, al dat traliewerk. Anderzijds is deze terrasruime als een patio. Het maakt een belangrijk deel uit van hun leefruimte.
Wat ook voor buitenstaanders vreemd is: Sibby zit heel vaak in hun patio op het trapje op een kussen en niet in een zetel of op een stoel. Dat heeft te maken met de centrale plaats in het huis, vertelde ze me. Daar kan ze vliegensvlug allerlei geluiden detecteren mocht Johan in een andere ruimte zijn en er medische problemen hoorbaar zouden zijn. Dan schiet ze als een pijl uit een boog van op het trapje om Johan te hulp te zijn. In de hele tijd dat ik er verbleef, viel op dat Sibby veel meer is dan de echtgenote van Johan. Ze is de metronoom naar zijn medische zorgen toe. Ze is er elke minuut van het etmaal mee bezig. Dat heb ik kunnen vaststellen: het is teder, strekt tot voorbeeld en andere mooie woorden ontbreken om uit te drukken wat ze doet en betekent. Chapeau, zeggen wij op z’n Vlaams…
Die avond, na wat technische uitleg door Sibby over mijn kamer en de badkamer, kroop ik moe en voldaan in bed. Wat een dag!
Wordt vervolgd…
