Bij het verlies van iemand dierbaar borrelen bij mij vaak emoties op in de vorm van woorden. Mijn schrijfsels zijn meestal een uitlaatklep, maar bij verlies voel ik die drang nog sterker: het helpt om mijn gevoel een plaats te geven.
Nu dus opnieuw. Onlangs moesten we afscheid nemen van Lieven Cnudde. Een man die, ondanks een slepende ziekte, een blijvende stempel heeft gezet.
Enkele jaren geleden vroeg Kom op tegen Kanker aan de Eeklose Kilometervreters of wij een rit in de 1000km wilden laten rijden door iemand uit onze buurt met een ongeneeslijke vorm van kanker. Toevallig was er nog plaats vrij, en zoals altijd werkten wij graag mee aan zo’n initiatief.
Al snel bleek dat Lieven voor sommige van onze fietsers geen onbekende was. Hij was zelfs collega-leerkracht voor enkelen. Nodeloos te zeggen dat hij dus snel “één van ons” werd.
Wie hem nog niet kende, leerde hem snel kennen als een man die, ondanks een slechte prognose, niet bij de pakken bleef zitten. Hij bleef onder begeleiding werken aan zijn conditie en reed zijn rit moeiteloos mee met de Kilometervreters.
Na die ene rit had hij de smaak te pakken. Met enkele kameraden bouwde hij zijn eigen team uit: Team Tous Ensemble. Samen namen ze al twee keer deel aan de 1000km en één keer aan de 100km-run. Stuk voor stuk sportieve doelen die hij afvinkte. Soms deed hij je bijna vergeten dat hij ziek was. Al wist hij zelf maar al te goed dat de moeilijke momenten er waren, ook al zagen wij ze niet. Zo herinner ik me de Kleine 1000, een fietstocht die wij organiseren tvv de Eeklose Kilometervreters, hij had een duwtje in de rug nodig van zijn rots in de branding Natascha om in te pikken onderweg, maar hij deed het toch maar weer.
Lieven werd voor velen een bron van inspiratie. Zijn positieve ingesteldheid en vechtlust waren indrukwekkend. De manier waarop hij zich tijdens zijn ziekte inzette voor Kom op tegen Kanker, en voor de strijd tegen kanker in het algemeen, is iets waar we allemaal van kunnen leren. Want hij koos ervoor om iets blijvends na te laten. Als hij er zelf niet door geholpen kon worden, dan misschien wel anderen.
In juli zagen we nog vakantiefoto’s voorbij komen. Ze lieten ons niet vermoeden dat we zo snel definitief afscheid zouden moeten nemen. Maar zo gaat het met de K-ziekte soms: na lange tijd is het plots op. Dan vindt het lichaam rust. In Lievens geval zie ik hem voor me in het hiernamaals al sportend — misschien wel in een wolkenmarathon.
Ik wens iedereen een Lieven toe in zijn leven.
Iemand die je toont dat moeilijk niet onmogelijk is.
Een optimist die het beste uit het leven haalt in moeilijke omstandigheden.
Van zulke mensen leren we wat er écht toe doet.
Foto: © Pieter Vanraes
