Ik had heerlijk geslapen die eerste nacht. Bij het ontwaken schoten beelden uit het verleden me te binnen. Dat gebeurde omdat ik de kamer grondig visueel had bestudeerd. Vele jaren geleden reisden we met het hele gezin, met onze toen vier jonge zonen naar Portugal. Dat deden we vijf keer, met onze auto en een plooibare tent in een soort aanhanger. In het mooi Vlaams wordt dat ‘campingcar’ genoemd, niet te verwarren met het Franse woord camping car waar Fransen het hebben over een motorhome. Wat een kans tot spraakverwarring.
We reisden steevast tijdens de Paasvakantie. We kozen voor het zuiden van Portugal omwille van het mooie weer in de Paasperiode. Enkele rit ongeveer 2800 kilometer. Na 2000 kilometer lieten we de motor voor een nacht afkoelen en hadden we onze vaste stek in Cordoba gevonden. We logeerden bij ‘madamtje’ in een Hostal. Zo noemden we de vriendelijke Spaanse oma.
De inrichting van de kamer, in zwaar en bijzonder mooi hout in een andere tint dan bij ons maakte indruk. Typisch zuidelijk. Ook waren wij toen niet meer gewoon om in klassieke lakens en dekens te slapen. We gebruikten donsdekens, eigenlijk al sinds de late jaren ’70. Bij madamtje moest je je letterlijk tussen de gesteven lakens wurmen, alles zat zo strak en was met de grootste vakkundigheid opgemaakt. Heerlijk was dat, wat een gevoel. Ik was dat gevoel sinds lange tijd verloren.
Maar toen deed de logeerkamer van Sibby en Johan me uit het verleden ontwaken: hetzelfde soort hout en een bed met lakens en dekens. Heerlijk! Wat een zalige flashback…
Als tegenprestatie wilde ik na het ontbijt een handje helpen in het huishouden. Dat startte met eenvoudig opruimen van mijn ontbijt. Johan en Sibby namen geen ontbijt, zo had ik begrepen.
Ik ruimde het vaatwerk af en zette het op het aanrecht en maakte aanstalten om te helpen met de vaat. Sibby overtuigde om dat niet te doen: op dat moment, na het zorgritueel voor Johan, kwam ze tot rust door de afwas te doen. Ik had snel door dat ze dit een beetje goedbedoeld als ‘haar terrein’ zag. Ik respecteerde dat en enkele dagen later herhaalde ik mijn voorstel en ook toen herhaalde Sibby haar voornemen.
Ik vond het niet meer dan normaal dat ik de pot jam en de boter zelf in de koelkast zette. De koelkast herken je snel: die hangt vol met magneten van overal in de wereld. Het is een soort bibliotheek op zich. Ik gooide de koelkast open en zette, zoals ik dat thuis doe, waar er plaats was de jam en de boter neer. Sibby kwam meteen tussen en wees me er op dat alles een vaste plaats had in hun frigo. De boter aan de ene kant bij gelijkaardige producten en de confituur aan de andere kant waar je met wat logisch denken meteen zijn plaats vond. Ik bekeek de schikking van de koelkast: het zag er uit als het raderwerk van een Zwitsers horloge. Mijn mond viel open van verwondering. Zo werkt dat bij mensen met autisme, dacht ik toen.
De volgende ochtend wilde ik de confituur en de boter opnieuw in de koelkast onderbrengen en ondoordacht wilde ik deze dingen willekeurig, zoals ik dat altijd doe, in onder brengen en … Net op tijd bedacht ik me en respecteerde de logisch opbouw. Dit is wellicht verkeerd uitgedrukt: ik brak eerder mijn handeling af, want precies het beeld van de super logisch geordende koelkast tikte me op de vingers: andersom, kerel, hoorde ik die koelkast met als het ware roepen.
Ik vond het eigenlijk een inspirerend idee om thuis mijn eigen koelkast beter te ordenen. Ik heb de slechte gewoonte om dingen er gewoon in terug te zetten waar er plaats is. Terecht krijg ik daar wel eens opmerkingen over. Maar tot op vandaag blijft het een voornemen en dat is jammer: het lukt me gewoon niet.
Verder die ochtend wees Sibby me op de zijkant van de scooter: haar vinger wees in de richting van enkele deuken in het koetswerk. Ik kreeg het warm en koud tegelijk. Ik had toch sinds de vorige dag nergens tegen aan gereden of was de scooter niet ergens omgevallen bij een parkeermanoeuvre. Zoiets kon gewoonweg niet. Ik nam nog snel een foto of twee van de schade om eventueel de verhuurder een stapje voor te zijn. Gezien de datum van de foto’s en het tijdstip van vertrek in Lissabon had ik bij een mogelijke discussie toch iets achter de hand. Hoewel ik dan over sterkere argumenten zou moeten beschikken. Beter iets dan niets, zo dacht ik.
Bij de overhandiging van de scooter bij de start van mijn reis op Portugese bodem was ik erg gehaast: ik wilde zo snel mogelijk uit Lissabon weg, de snelweg op. Ik herinnerde me niet dat de verhuurder samen met mij de toestand van de scooter had bekeken. Ook had ik er zelf niet aan gedacht, ezel die ik ben! Hoe kon ik zo verstrooid zijn… en dat is precies het probleem. Ik ben van nature erg verstrooid en vergeetachtig en vecht daar tegen, maar win nooit het gevecht.
De volgende dag, bij toeval, lette ik op nog meer schade langs de andere kant van de scooter. De veelheid aan schade, zo dacht ik, kan alleen maar in mijn voordeel spelen. Zoveel schade zou geen toeval kunnen zijn. Ik kreeg inderdaad een zeer goede technische scooter, met een bijzonder veel gehavend koetswerk. Met wat geluk kom ik zo vanaf. Het zeer geringe waarborgbedrag van 50 euro gaf me als het ware een bijna zekerheid dat ze om een bluts meer of minder niet verlegen zitten.
Ik had later op de reis door dat je in Portugal twee categorieën eigenaars van auto’s hebt, uitzonderingen niet te na gesproken. Zij die hun auto als de grootste schat ter wereld beschouwen en zij die zeer nonchalant met hun rijdend ijzer omgaan. De eerst categorie, die vaak nog een auto met oude nummerplaat heeft, rijdt met een auto rond die veel jonger lijkt dan het bouwjaar. Het bouwjaar staat immers op de oude nummerplaat. Op nieuwe nummerplaten merk je dat niet. Ik heb verschillende auto’s gezien van 20 of 25 jaar oud die er helemaal niet oud uitzien. Ik zag ook jonge en oudere modellen van categorie twee: gewoon om je te verplaatsen met blikschade of roest incluis. Ik hoopte dat de verhuurder van mijn scooter bij de tweede categorie hoorde, ik was het bijna zeker, zo voelde ik dat aan. Ik maakte er me weinig zorgen over.
Mijn zenuwachtigheid over die hele toestand dook gelukkig alleen maar op toen ik de scooter moest afgeven. De verhuurder, een andere jonge man dan zijn collega bij het ophalen, bekeek of ik de scooter zoals afgesproken, volgetankt had. En toen gaf hij, zonder de scooter te inspecteren, mijn waarborg van 50 euro via mijn kredietkaart terug. Ik had me druk gemaakt voor niets: in het zuiden is dat blijkbaar geen item, zo bleek. Of was dat alleen bij scooters? Ik kwam er dus goed van af.
Wordt vervolgd…
Foto: Johan Deprez/The Nadrupians op Pexels
