Weer maar es een donderweek vol onverwachte wendingen, rollercoastervaart. Ik heb het meer met trage bolderkarren, maar ik mag niet met onheil verwarren want dat is het niet.
Gemaakte afspraken worden gecanceld, nieuwe worden vastgepind, en tengevolge moet ik er weer andere cancelen en verplaatsen. Ik weet amper waar ik ben of hoe ‘k er sta. Alles om een reden ongetwijfeld. Ergernis alom, maar godzijdank alleen gedonder. Vernietigende bliksems blijven uit.
Het plan was om ineens bij iemand wat spulletjes op te halen, die sowieso vroeg of laat bij degene met wie ik afgesproken heb moeten geraken. Maar in mijn mini-tiny-house op wielen is er geen plaats om extra’s te stockeren, zelfs niet voor één nacht. Laat staan tot de nieuwe afspraak over pas drie weken.
Zo krijg ik de bank niet tot een bed uitgeklapt, of is er al snel een nieuw mysterieus dingetje onder de vloer beland. Dat klinkt onschuldig, tot je begrijpt dat het daar elke rit raadselachtig op alle zenuwen blijft rammelen tot er ooit es iemand het héél misschien ontdekt. Als Dídean te pletter is gereden, of als oldtimer de geest heeft gegeven. Als ze klaar is voor gehele ontmanteling richting oud-ijzer-marchant.
Onverwoordelijks hoort mijn overdonderde kreet en gooit meteen het spek bij de bonen. Alles verandert wéér; mijn tekstgetyppewip wordt onderbroken; een sms’je verkondigt waar ‘k een sleutel vind en spulletjes kan droppen.
O, happy joy.
Over joy gesproken!
Wervelmix van dankbare toevalstreffers weet me weeral te overkomen.
Een makelaar vertelt me dat mijn bod niet is aanvaard. De verkopers willen hun volle vraagprijs, en ik wil die geven, maar één vijfde ervan gespreid over vijf maandelijkse afbetalingen. Ik moet mijn Dídean kunnen repareren, ook als ze vlak na aankoop van een eigen staanplaatsje falen zou. De verkopers gunnen ‘t me niet. Hun volste recht.
En ik, nog ferm teleurgesteld, neem dan ook ietwat nors de telefoon op als vlak daarna mijn ex me belt:
Yo, Beerke, ik heb mijn ouders gesproken en ge moogt op hun grondstuk zo’n tuinkast zetten om spul te stockeren dat ge niet elk seizoen nodig hebt. Dídean mag daar altijd parkeren, ge staat daar gerust. En ge moogt helemaal op uw typisch vrij willig eigen wijze ook de tuin helpen onderhouden als ge dat wilt. Uw ritme, uw manier, zo veel en zo vaak en zo traag als ge dat zelf wilt.
Ik adem in. Een wimperknipje wipt teleurstelling weg naar waar ik er niks meer van herinner. Dit is zoveel beter nog dan als ik dat andere plekje aan had kunnen kopen. Het geeft ook een dankbaar warm gevoel dat mijn gewezen bijna-schoonouders me zo verwelkomen, vroeger joegen ze me veel liever heel ver weg. Hun tuin ligt geografisch ook dichterbij allerlei weerkerende locaties in mijn leven, alsook vlakbij waar ik graag wil zijn.
Het gemanifesteerde holderdeboldert mijn ervaringsritme los omver en ver voorbij, maar ik laat het gebeuren. En ik weet dan wel niet precies waar, wanneer en hoe ik hier ben, maar ik ben hier zeker weten.
Want ik ben dankbaar.
En ik ben blij.
