Voor het eerst in mijn leven draai ik het straatje in. In een jongere versie reed ik er vaak voorbij met de fiets, op weg naar een geweldenaar toen ik nog geloofde dat hij en ik een dreamteam in het leven konden zijn. Ik was altijd erg nieuwsgierig naar waar dat straatje leidde om redenen die ik nooit zal begrijpen, hoe frappant ook nu de synchroniciteiten.
Hoeveel puzzelstukjes niet door onze handen glijden, als dust in the wind, vooraleer er eentje tussen onze vingers zit dat we neerleggen… en dat simpelweg klikt.
Ik passeerde dit straatje, veel later in het leven, ook talloze keren met Arowav. En ik deed dat ook meermaals met Dídean. Ik staarde er telkens naar tot het rode licht weer groen werd, vanop de biechtstoel van mijn fiets, of vanuit het vertrouwde thuis als ik besturend in de cabine zit.
Mijn opvoeding was katholiek.
Afstanden van 50 km of meer fietsen, voelde als bevrijding. Een mix van rauw verdriet, zielsnaakt contact met Onverwoordelijks – wat in zovele ervaringen evenzoveel verschillende namen en vormen kent – en boetedoening die, in mijn leven althans, benodigd was om, heel misschien, toch wat elementaire en basaal benodigde moederliefde te kunnen en mogen verdienen.
Geen enkele man zou jou ooit willen!
Mijn moeder heeft, denk ik, nooit beseft hoe verankerd ze zit in alle gevoelens onder het idee dat mijn vader haar heeft gered. Zijzelf heeft een volstrekt ander idee, en dat mag. Het is een universeel geldend recht, zelfs eentje dat niet eens wordt aangevecht
– gevóchten!
– ach komaan, ‘t rijmbekte spontaan, gun me dat ‘t mag blijven staan
– maar… dit komt in de donderdialogen, gezien de deadline
– i know, maar ik moet mezelf hier getroost én op synchrone tijdservaring krijgen want het is alwéér donderdag, ik heb geen idee waar vorige week naartoe is, en al kende ik alle mogelijke gevolgen ervan toen al… ik weet pas nu tot welke de ervaring leidde.
– hmz… ok, dan wijt ik het aan dichterlijke vrijheid
In álle mogelijke situaties en omstandigheden kunnen we onze identiteit in al onze, al dan niet gedeelde, levensverhalen zelf vormen en ook elk mogelijk moment bijsturen of zelfs geheel veranderen. Ook mijn moeder heeft dat universeel geldende en onaangevochten mensenrecht.
Toen een pedofiel – de eerste gewillig geile man, in mijn toen nog veel te jonge kinderlijke oog – opdook in mijn wereld, voelde ik daar vooral dankbaar van. Want mama zou vast trots zijn, en voorts weet ik daar niks meer van.
Het straatje brengt me in het centrum van het prille ontwikkelingsgebied van Viking, die het mij, hemzelf, en ons gunde om wat rauwe onversneden liefdevolle waarheid in volle vrijheid door te laten resideren in fysieke manifestatie en gedeelde realiteit.
We namen een afscheid waar we alletwee mee verder kunnen leven zonder wat er mooi was stuk te slaan tot slechts een onbenullig anekdootje terzijde in elk onze individuele verhalen. Tenzij we dat echt zouden willen. Om opportunistische, maar ik vermoed toch ook ferm wat emotionele, redenen heeft hij vanalles bij en in me achtergelaten.
Niet alleen zijn onderhand afstervende zaad.
Het is absurd, gezien ik de mens amper een week heb gekend, maar het creëert een gevoel van balans om de sleutel van al zijn hebben en houden te bewaken terwijl hij zichzelf laat opslokken door zijn nieuwe leven in Tenerife waar ik niet toebehoor. Tenslotte vertrouwde ik hem andersom mijn hele lichaam toe, dat volcontinu op een grens van ernstig invaliderend of zelfs dodelijk ziek worden wankelt. De laatste nieuwe aanval vorig jaar was heel klein, maar ze was op mijn hersenstam.
Hersenstammen reguleren ademhaling, lichaamstemperatuur, geeuwreflex, en dat soort dingen. Het is gevaarlijk als het lichaam dat soort weefsel verwart met een virus dat het vervolgens zeer gericht, adequaat, én met levenslang goed getrainde ijzersterke weerstand aanvalt om het geheel te annihileren.
Mijn lichaam helt alleen over naar de gezonde zijde van die grens omdat mijn medicatie werkt. En die medicatie ondermijnt mijn immuunsysteem. Alle beestjes, die vroeger ook het mijne zouden versterken, kelderen het mijn. Bovendien kan elke reactie van mijn immuunsysteem een MS-aanval uitlokken die zijn weerga niet kent in de herinnering van al mijn miserabelste momenten. Want wat lange tijd wordt onderdrukt… komt terug with a vengeance.
Dat weten we allemaal.
Ik heb met die Viking gezoend en gevreeën. Een man, die zich in open wateren wast overheen de hele globe, water waar talloze andere fauna zich in wast – en piest en kakt. Een man, die bovendien vrijuit copulerend polyamoureus was gedurende langere tijd van zijn leven. Ik heb met hem gevreeën zonder condoom. En ik heb geen spijt ervan.
Note – vooral als ge één van de jongedames bent die hier soms komt lezen: mijn lichaam kan geen kids meer baren; ik heb serieus levensbemoeilijkende handicaps én een ongeneeslijke ziekte; en mijn euthanasie kan elk moment relatief vlot geregeld, ik hoef alleen een afspraak daartoe te maken.
Viking passeerde in mijn werkelijkheid als – mogelijks – de laatste liefde van mijn leven, en ik heb zowel mezelf als hem als het Ons dat we vormden dan ook als dusdanig proberen beleven. Het was een risico dat ik heel bewust bereid was om te nemen, want ik wilde daar nu es echt geen condoom tussen steken.
We hebben het er best grondig over gehad en de risico’s samen overdacht. Ik denk, nog steeds, dat die Viking en ik een parel van een team hadden kunnen vormen met een heerlijk leven tesamen in een busje van ons beiden waarin we altijd en overal tevreden en voldaan thuis bij elkaar konden komen terwijl we liefs en licht in het rond strooiden alleen maar door onszelf, elkaar, en het ons dat we vormen graag te zien en goed te verzorgen.
Er was onverbiddelijk bloedmooi onoverkoombaars tussen ons. Het harmonieerde ook samen boven de snaren van onze gitaren. Onze stemmen resoneerden met momenten echt prachtig tesamen. En áls we elk evenwaardig ver op eigen pad waren aanbeland – waren we nu al samen onderweg, althans dat is wat ik denk. Sowieso betekenen we goede en zinvolle leraren voor elkaar.
Misschien is het moois dat er was er nog steeds, ik weet dat niet. Op dit moment voelt het in mij vooral koud en kil en leeg en tragisch als ik probeer met zijn energie te verbinden. Ik weet niet hoe het in hem voelt ginds ver weg.
Laatst ik hem hoorde zat ie in Tenerife in een heerlijk sfeertje en weertje bij prachtige zonsondergangen, nieuwe spannende ervaringen op te doen in een nieuwe wereld vol nieuwe geuren en kleuren en mensen. Hij was een beetje ziek van mogelijks onbetrouwbaar water te hebben gedronken, maar het leek wel in orde te zullen komen.
Vermoedelijk voelt het net zo in hem wat ons betreft: koud en kil en leeg en tragisch. Op kleine momentjes tussendoor alle afleiding, begint het vast tot hem door te dringen hoe ook hij mij andersom helemaal niet zag of hoorde. Anders had ie nooit voorgesteld dat ik binnenkort een vliegtuig nam om een weekje tot bij hem te komen.
Ik zou dat maar wat graag willen, geef ik toe, maar ik kan soms niet eens inkopen doen tijdens spitstijden zonder twee of drie dagen te moeten recupereren wil ik niet vergeten te eten of medicatie te nemen.
Naar mijn mening hoorde ik vaak niet wat Viking zei. Dat klopt, dat is altijd zo. Ik moet heel veel invullen en raden wat betreft definieerbare woorden, en bovendien moet ik zorgen dat ik me niet vergis wat betreft gepaste emotionele koers bepalen in elk voorkomend moment. Want wat een gesprekspartner uit in woorden, is vaak volstrekt disharmonisch met de onderliggende emotiestromen die veel duidelijker tot bij mij komen.
Er is te weinig ruimte in mijn beleving om een vorige zin te verwerken vooraleer een volgende tot me door kan dringen, en bovendien moet ik een heleboel inzet leveren om niet – met alle pijlsnelle tijdloze gevolgen in mijn brein tengevolge van de vorige – vanalles te willen delen dat belangrijk is in ook de anders verhaal en besluitvormingen.
Dat wil niet zeggen dat ik niet luister. Ik luisterde naar hem, ik voelde hem, en ik begreep waar hij nood aan had. Ik denk ook dat dat exact is wat ie heeft gekregen.
Alle tragiek en ironie ervan terzijde, ik heb evenwaardig in mijn wereld ontvangen waar ík nood aan had. En we hebben samen heel wat afgelacht…
– afgelachen!
– dichterlijke vrijheid, schat.
De man vervolgt zijn weg zonder mij, om zichzelf en alles wat ie wil voeden en doen groeien verder te ontwikkelen op een canarisch eiland in de atlantische oceaan. En ik kom stilaan tot rust in het dorp waar hij opgroeide.
Alles in het Rondom hier: de bomen die alle voorvaders verhalen in de wind voor hem ontvangbaar maakten, de dijk die hem droeg toen hij dwalend naar liefde en goedkeuring zocht, alles wat hem kracht gaf terwijl alles waar hij op wilde kunnen bouwen en vertrouwen in zijn leven faalde,… kent elk van zijn verhalen.
Ik laat ze me rustig doorstromen en ik kan ze voelen.
Ik nestel me te rusten in Dídean in mijn dankbare pauze van het leven, in de Droomtijd en de stille lege warme baarmoeder van het bestaan waaruit elke volgende seconde telkens weer tijdloos ontstaat.
Want tijd moét voor mij nu echt efkes stil blijven staan. Ik weet niet hoelang. Tenminste tot ik terug kan volgen. Want ik kan niet meer, ik ben echt stuk. Ik moet bijbenen, ik moet bekomen.
Ik hoop en vertrouw dat Vikings lichaam het bevuilde water overwint, dat hij goed voor zichzelf zorgt, en dat ie een duurzaam bewandelbaar pad vol stabiele vrede, liefde, en vertrouwen in zichzelf kan creëren. Wat ook anderen al dan niet inrichten, zeggen, beslissen en doen.
Ik tokkel terug gitaar – de jarenlang jichtig rammelende ringvinger doet terug wat ie doen moet blijkbaar – en ik voel. Uitgeput, verfomfaaid, maar heel erg aanwezig. En dankbaar.
