Voor sommigen is er geen vrijheid wijds genoeg om ongebonden te voelen. Voor anderen is vrijheid de enige wijze om verbonden te voelen, hoe ver ook de afstanden op alle lagen van ‘t bestaan.
Ik heb die Viking uit alle lijden verlost wat mij betreft. Zelfs de óptie dat er mogelijks nog ergens ooit iets tussen ons ontwikkelt heb ik afgehakt, want dat is wat ie nodig had. En op het moment dat ik, blijkbaar, de nood voelde om mijn liefde voor mijn vriend(inn)en – en hun liefde voor mij – luidop te eren in een ode om te vermijden dat alle liefde voor mijzelf in luttele seconden aan stukken werd gereten door zijn woorden – besloot ik sowieso:
He’s done.
Ongetwijfeld hebben we wat te doen met de invloed die we op elkaar hebben gehad, maar voorts ben ik er helemaal klaar mee. Op elk quantummechanisch en kosmologisch niveau, en alles tussenin net zo.
Wat meteen een heleboel mogelijkheden opent, zo blijkt, en ik zweer je dat ik het zo gek niet kan bedenken:
Onverwoordelijks placeert de ene na de andere man voor mijn neus, die me inlicht over de wens om ook in een busje of motorhome te wonen. Al dan niet subtiel berichten ze me elk ook over hun huidige vrijgezelstatus, en allemaal benemen ze een maatschappelijke, medische, en sociale positie – zowel praktisch als financieel – die een leven als nomade in een motorhome aanvaardbaar, haalbaar, legaal, én zinvol maakt.
Eentje flapt er zelfs uit hoe hij zich gedraagt in bed als er een partner naast hem ligt. Gelukkig had de brave man het over hoe hij sliep. Sommige dingen hoef ik echt niet te weten. Desondanks geen onbelangrijk detail, misschien.
Serieus, Lezer, ik snap er niks van, maar zo… Zo ís het dan.
De gedachte bekroop me zelfs dat die mannen allemaal mijn blog lazen en de kans zagen, maar het was overduidelijk toeval, of synchroniciteit – al naargelang hoe ge dat bekijkt:
Iemand toevallig te gast bij een vriendin terwijl ik er ook was; een kerel bij de supermarkt die iets over busjes en het nomadenleven bij wilde leren en me daarom aansprak; iemand die contact zocht via internet in het kader van ongeneeslijk ziek zijn;…
In al die jaren kom ik amper ooit een vrijgezel tegen in gepaste leeftijdscategorie, laat staan eentje met ietwat aantrekkingskracht wederzijds in welke vorm dan ook… En nu ontmoet ik er vijf in een week tijd.
Met Viking was er wat dat door had kunnen stromen, maar ‘t moest blijkbaar dood. En onderhand staat Dídean op de oprit van iemand die wat van zijn eigen Onderweg in ‘t leven wil delen om van elkaars pad te leren. Niks amoureus te voelen in mezelf maar een fijn vriendschappelijk vertrouwen wederzijds.
Die mens wil liefst dat ik me in zijn handen leg en geniet van whatever hij verzint om mijn lijf tot genot te brengen. Het idee alleen al is iets enorm bijzonders en zeldzaams in zijn leven, maar ikzelf kom dat soort optie op zowat elke straathoek tegen en ik heb daar niks aan.
Althans niks dat mijn elektrische tandenborstel niet ook kan leveren met veel minder infectiegevaar en helemaal niks risico op drama. Bedankt voor het aanbod, weet je wel, laat verder maar.
Samen spontaan oprecht schaterlachend onder één dekentje belanden met al onze voetjes bij elkaar om vervolgens betoverd en betoverend dankbaar te voelen voor het simpele liefdevolle geluk dat we zomaar even delen dan en daar, dát is pas zeldzaam. En niet iets wat een mens bewust kiést om te doen. Of allé… Ik toch niet, maar de herinnering is me dierbaar.
– Ik wil bij u zijn.
– Oe? Alweer?
– Altijd.
Draak en ik zijn in een ander universum samen tegenaan een boom geknald. Ik denk zelfs te weten welke en waar. Werelden in werelden in tijdloze velden tussenin waarneembaar bestaan dooreengevlochten tot een Alwatis dat onvoorstelbaar blijft, en waarin alle mogelijks in ervaring zomaar verschijnt.
There is a light that never goes out.
Ya gotta love it, of je doet jezelf er ferm wat pijn aan.
Shine on us crazy diamonds.
