Mijn excuses, lieve Lezer.
Samen met een verpleegster naar mijn geslachtsdeel in een spiegeltje staren terwijl zes vingers daarin graaien op zoek naar het kleinst vindbare gaatje om er een glibberig stokje in te doen glijden en een halve liter opgekropte plas een opvangbak in te leiden was er teveel aan.
Hoognodig wel.
Vanaf nu kan ik mezelf sonderen in mijn eentje, wat mijn levenskwaliteit een heel pak zal verbeteren, maar eerst nog even de minder plezante gevolgen overleven.
Ik schrik wakker in een hel. Moeders schelle scheldstem decennia geleden; mijn veel oudere zus en haar nog veel oudere pedofiel en om één of andere reden een absurd klein detail van zijn bril; een ontsnapt dwergkonijn; labia en andere lelijke lellen; stemmen die kwellen, huilen, brullen, bidden, krijsen; houten kruisige rasters van biechtstoelen waar alles – álles – altijd mijn schuld was;… en nog veel meer van dat alles. Flashbacks, willekeurig door elkaar, beklijvend tot abrupt immens intense suïcideneigingen.
Genoeg!
Ook al ben ik geen fan ervan – ik slik lorazepam om het alles weg te slapen.
Ik weet niet voor hoe lang, maar tot dan:
This blog remains under construction due to pee related PTSD.
