Over het verdriet en het afscheid nemen van een hond.
Ze leek onsterfelijk, mijn Fee – maar zelfs de sterkste ziel kiest ooit zelf haar moment om te sterven.
Voor Fee 💫
Ze zeggen weleens dat sommige dieren onsterfelijk lijken.
Bij mij was dat Fee.
Mijn oersterk, eigenwijs, dapper hondje die ik al jaren “mijn schaduw” noemde.
Fee, die alles en iedereen zou overleven. Fee, die gewoon níét dood kón.
Maar toch overkomt het elk wezen ..
Niet met drama, niet met waarschuwing, niet met een teken van aftakeling.
Gewoon… ineens.
Terwijl ik op reis was!
En hoe schuldig me er ook over voel, het lag nooit in mijn handen …
Mijn dieren werden thuis verzorgd door mijn hartsvriendin – mijn zus zonder bloed, die mijn hele dierenboel kent alsof het de hare is.
Door mijn zoon, die elk wezentje onder mijn hoede mee groot bracht.
Ze wisten hoe Fee ademt, kijkt, loopt, wat ze nodig heeft.
Er werd voor de boerderij, de roedel en Fee gezorgd, met liefde, aandacht en dezelfde tederheid die ik zou bieden.
Fee is niet alleen gestorven.
Ze is gestorven in de handen van mensen die haar doodgraag zien.
In warmte. In geborgenheid.
Omringd door liefde.
Toen ik het bericht kreeg, ver van huis, viel de grond onder me weg.
Ik kon het niet vatten.
Ik wilde het niet geloven.
Alles in mij schreeuwde dat het niet kon — dat Fee onverwoestbaar was, dat ze gewoon zou wachten tot ik terugkwam.
En tegelijk wist ik: ze hééft gewacht.
Niet op mij, maar op het juiste moment.
Fee was slim. Fee voelde alles.
Ze wist dat ik haar niet zou laten gaan als ik erbij was.
Dat ik, koppig als zij, zou vechten tegen wat niet meer te redden viel.
Dus koos zíj haar moment.
Zoals ze haar hele leven alles koos: zelfstandig, waardig, op haar manier.
Ze is gegaan terwijl ik er niet was, dat heeft ze bewust gedaan want ze zal wel geweten hebben dat mijn verdriet overweldigend zou zijn.
Ze was niet alleen.
Ze had liefde bij zich, warmte, vertrouwde handen die haar streelden tot haar laatste adem.
En ik ben daar zó dankbaar voor.
Toch waren er mensen die het beter dachten te weten.
Die met losse, vernietigende woorden en harde oordelen gooiden: “Hoe kan je op reis gaan, leuke filmpjes posten op sociale media terwijl je je zieke hond alleen achter hebt laten om te sterven?!”
De hypocrieten ter wereld, die zelf ook op reis gaan en hun – zieke, oude – dieren evengoed bij hun kinderen thuis laten, vingerwijzen maar al te graag.
Het hoort me niet te raken, maar dat doet het wel.
Alsof liefde alleen telt als je lijfelijk aanwezig bent.
Alsof afwezigheid gelijkstaat aan verwaarlozing.
Zij, die hypocrieten, weten niets van onze band.
Niets van al die jaren onafscheidelijkheid en pure liefde.
Van alle dagen waarop ze letterlijk achter me liep, stap voor stap, als een schaduw.
Van hoe ze mijn verdriet voelde nog vóór ik het uitsprak.
Van hoe we samen leefden, ademde, één waren.
Ik hoef me niet te verantwoorden.
Niet voor wie niet begrijpt wat echte liefde is.
Mijn onvoorwaardelijke liefde!
Mijn ventje, die bij mij was, wist het.
Mijn kinderen en hartsvriendin, die bij haar waren, wisten het.
Fee wist het.
En dat is genoeg.
Alsof verdriet verwerken niet erg genoeg is! Iedereen die me kent weet dat mijn bestaan op deze aarde draait om dieren.
Al van kinds af aan, tot frustratie van mijn moeder die mij nooit kon verbieden om het kleinste insectje lief te hebben en de grootste honden te knuffelen.
Mijn ziel is verbonden met het dierenrijk op een manier die weinig mensen ooit zullen vatten.
Fee … Die wist dat!
HAAR ROEDEL
Fee was niet zomaar een hond.
Ze was het middelpunt, de rust in huis, de zachte kracht waar iedereen zich naar richtte.
Waar zij liep, volgden de anderen vanzelf — niet uit gehoorzaamheid, maar uit vertrouwen. Ze bracht harmonie zonder woorden.
Toen Solange in haar leven kwam, veranderde er iets in de lucht. Twee sterke karakters, elk met een verleden, het enige hondje waar Fee ooit mee speelde …. Solange, klein en trots.
Een tijd later kwam Wiezeke — zo’n klein hoopje leven dat amper nog geloofde in morgen.
Fee nam haar op alsof ze precies wist wat ze moest doen. Ze waste haar, leerde haar stappen, gaf warmte waar zij die niet meer kon maken. Ze ademde voor twee.
Wanneer we Wiezeke uiteindelijk moesten laten slapen, keek ze naar mij met die diepe, stille droefheid die geen woorden nodig had. Ze begreep het, maar iets brak in haar.
Monsieur Duval bracht daarna weer leven in de boel. Een jonge, naakte losbol met de energie van tien. Hij probeerde haar voortdurend uit te dagen — sprong over haar heen, blafte haar uit.
En Fee?
Fee keek, zuchtte, en draaide zich gewoon om.
Soms gromde ze één keer, en dan wist hij: tot hier. Hij hield van haar met de intense bewondering van een jonge hond die weet dat hij bij iemand hoort die alles al gezien heeft. Zij was zijn maatstaf, zijn zekerheid en zonder het te beseffen gaf ze uiteindelijk de stok van roedelleider over aan hem …
Ella sloop Fee haar roedel binnen enkele jaren geleden. Er was geen wenmoment, geen spanning. Ze liepen elkaar tegemoet, snuffelden even, en het was goed. “Die hoort bij mij nu!”
Vanaf die dag waren ze onafscheidelijk. Ze sliepen rug aan rug en hun haat-liefde relatie was duidelijk een teveel aan liefde!
Fee was het rustpunt waar Ella zich tegenaan vlijde, het schild waar Ella zich achter verschool, en Ella bloeide open …
Twee oude zielen die elkaar eindelijk teruggevonden hadden.
En toen, heel even, kwam Suzette, ons vosje die sneller liep dan haar eigen poten konden volgen, dartelde overal tussendoor, stal harten alsof het niets was.
Fee keek haar soms hoofdschuddend aan, met dat blikje van: “Ach, kind, ge zult nog leren.”
Ze hield van haar — op haar stille manier, afstandelijk misschien, maar vol genegenheid. Alsof ze wist dat dit vrolijke wezentje niet lang zou blijven.
Nog geen jaar geleden namen we afscheid van Solange en Suzette en kort nadien ook van Jakelien, onze oude oma-poes.
Ook dat verdriet schreef ik neer https://de.volkoren.kiwi/2025/02/04/wanneer-de-avond-valt-liefde-verlies-en-de-echos-van-bevelbos/
Drie zielen die een leegte achterlieten waar Fee telkens stilletjes doorheen liep.
Ze miste hen allemaal.
Samen hadden ze een roedel gevormd met een eigen taal.
Een blik, een zucht, een snuffel — meer hadden ze niet nodig.
Fee hield de orde zonder iets te zeggen.
Ze was de adem van de roedel, de rust die bleef hangen nadat het lawaai was weggeëbd.
Die taak rust nu op Monsieur Duval.
“Het is aan jouw nu, mijn lieve jongen. Doe het goed, ik zie je graag alsof ik je moeder was en wacht op je over de regenboog … later … ! Zorg jij nu maar voor mijn roedel met liefde en geduld, net zoals ik het je geleerd heb. Ik heb je het voorgedaan, je gaat het goed doen … “
De lucht, de stilte, de geur van het huis … Alles lijkt nu anders.
Ella kijkt me aan, zoekend. Heb je Fee niet bij?
De zwarte Jin die haar witte Yang verloren is …
Monsieur Duval, bedroefd en duidelijk aangedaan door emoties. Hij is een waanzinnig emotioneel wezentje en het verdriet is te lezen in zijn gitzwarte ogen.
Beiden kijkend naar Fee haar mandje alsof ze wachtten op iemand die niet meer zal komen.
We zijn allemaal wat verloren … Een stukje van ons zijn, van ons vertrouwde leven en een deel van onze ziel.
We zullen Fee begraven in Bevelbos bij de vijver, bij Solange en Suzette.
Tegen avondval wanneer de hemel roze kleurt en de wind jouw naam fluistert over de vijver:
Je zou nergens anders liever willen zijn, daar ben je thuis.
Mijn hart is verscheurd.
Haar maandje in de zetel blijft leeg.
Ik mis nu al haar adem naast de mijne, haar zachte aanwezigheid in de kamer, haar likjes terwijl ze mijn dagelijks wasje gaf, haar blik die alles leek te begrijpen voordat ik iets zei.
Ik mis hoe ze mijn schaduw was, hoe ze mijn verdriet droeg zonder het uit te spreken.
Alles in mij roept om haar.
Naar de schaduw die naast me liep
Mijn hart op vier poten.
Het voelt alsof een deel van mezelf voorgoed is weggenomen, en toch leeft je verder in elke herinnering, in elke adem van Bevelbos, in het zachte ruisen bij de vijver en in mijn dromen waar ik je elke nacht zal komen knuffelen.
Vaarwel mijn lieve Fee.
Je hebt echte vleugels nu … Ik kom terug naar je toe. Ooit …
Bekijk ook het filmpje, klik hier
