Gen Z wordt vaak afgebeeld als een generatie die totaal niet weerbaar is.
Van de “pronouns police” tot luie arbeiders en grenzen zet, waar vorige generaties niet eens over nagedacht zouden hebben.
In dit artikel wil ik graag mijn perspectief weergeven hoe het is om als iemand van de gen z generatie de wereld ervaart, leeft en beleeft.
Echter wil benadrukken dat mijn ervaring,mijn perspectief een subjectieve kijk is op deze kwestie. Al zal ik zo veel mogelijk bronnen raadplegen om mijn perspectief te bekrachtigen.
Ik neem jullie dan ook graag mee in de leefwereld van de gen z generatie.
De wereld is anders dan twintig jaar geleden. Van de snelheid waarmee deze wereld transformeert tot de snelheid van het ritme dat er wordt verwacht hoe je je leven leeft en de snelheid van social media (trends).
De verwachtingen die ik had als kind, van hoe de wereld er ging uitzien. Is totaal niet congruent met de wereld die er vandaag is.
Ik denk, zoals velen van ons dachten, dat technologie,smartphones en de evolutie van technologie een grote verbetering voor de mensheid betekenen.
Toen Apple in 2009 de iPhone voorstelde was iedereen in verwondering.
Iedereen had toen al door welke impact die technologische creatie ging hebben, een zeer grote! Alleen toen wisten we niet op welke manier.
Dit is maar al te duidelijk in 2025. Bijna iedereen bezit een smartphone, heeft social media via het meta platform en kan zich bijna niet meer voorstellen hoe het zonder kon/kan zijn.
De impact van die technologische “revolutie” mag men niet onderschatten.
Ook de impact van de covid 19 crisis. Vaak worden deze zaken weggewuifd.
Echter, de impact op de ontwikkeling van Gen Z is enorm geweest.
Dat Gen Z een groot deel van hun ontwikkelingsjaren heeft moeten spenderen in lockdown, achter een computerscherm heeft enorme gevolgen gehad.
Zelf ben ik enorm kritisch ten opzichte van mijn generatie. Ook al schrijf ik nu een pleidooi om gen z met meer gematigdheid te zien. Ik wil dan ook benadrukken dat de stereotypen die vaak worden afgebeeld niet accuraat zijn met de werkelijkheid van gen z.
Ik ben me bewust dat er een heleboel kritiekpunten zijn die mijn generatie wel accuraat treft. Echter is het beeld van Gen Z vertroebeld met gemakkelijke karikaturen.
De realiteit voor de gen z generatie is niet hoopgevend noch positief.
Ik weet dat elke generatie voor ons heeft moeten omgaan met crisissen.
Echter, de schaal van de crisissen van Gen Z is veel groter dan de vorige generaties.
Net door smartphones en social media hebben wij veel meer toegang tot de rest van de wereld en dus ook meer toegang tot de crisissen van de wereld.
Van wekelijkse beelden van klimaatrampen tot een live stream van een genocide en tiktok getuigenissen rond gendergeweld. Elke ochtend wanneer men hun gsm opent is er een bombastische overlading met alles wat slecht in de wereld gaat. Dit creëert natuurlijk extra veel mogelijkheid tot polarisatie. De genderwars is hier een heel duidelijk voorbeeld van. Het verschil tussen jonge vrouwen/afabs (assigned female at biths) en jonge mannen/amabs (assigned male at biths) zich bevinden op het politieke spectrum is enorm. Dat jonge vrouwen linkser zijn en jonge mannen rechtser is duidelijk als men gewoon al een blik werpt op de social media trends, social media kanalen.
We herinneren ons waarschijnlijk nog allemaal de beruchte Andrew Tate en de manosphere die hij populair heeft gemaakt. In het begin kon ik mij totaal niet inleven waarom jonge mannen dit serieus namen. De overduidelijke push voor “hustle culture” en de droom ( illusie?) Dat rijk worden de enige manier was om iets als man te betekenen, en de impact daarvan op je dating leven.
Dit terwijl Tate zeer uitgesproken vrouwenhaat predikte.
De meerde tiktok’s waarin hij beschreef hoe dat hij vond dat vrouwen eerder een bezit waren, iets waar je als man werd op beoordeeld van hoeveel vrouwen je “bezat”
Dat zijn misogyny niet meer werd verborgen, maar gewoon zelfzeker werd verkondigd.
Dat was in mijn opinie een keerpunt. Na de #metoo golf (+- 2017) waar slachtoffers van gendergeweld/ grensoverschrijdend gedrag zich eindelijk durfden uitspreken. En er werd eindelijk meer accountability verwacht van daders. Was de manosphere een zeer grote counter reactie.
De radicalisering van Gen Z wordt altijd met een bepaalde verontwaardiging bekeken.
Echter de puzzelstukjes om dit te realiseren zijn systematisch bij elkaar geplaatst.
De opkomst van social media, de covid 19 lockdown en de extreme eenzaamheid die dit heeft veroorzaakt bij gen z.
De crisissen die maar blijven opstapelen. Van de cost of living crisis, de klimaatcrisis, de housing crisis.Al deze zaken zijn de perfecte combinatie die voor een cocktail zorgt van radicalisering.
Onze generatie kijkt naar de toekomst met een zeer sombere blik. De kans dat de gemiddelde gen z persoon een huis zal bezitten: bijna onmogelijk zonder een tussenkomst van familie die een financiële bijdrage kan geven, onmogelijk zonder een zeer grote lening af te sluiten. Daarin is de dreiging van de klimaatcrisis nog niet eens in meegerekend.
Arbeid levert praktisch niets meer op. Niet zoals dat voor de vorige generaties deed.
Jonge gezinnen, jonge werknemers die met een fulltime job niet eens de eindjes aan elkaar kunnen knopen op een menswaardige manier. De hoeveelheid van jonge en oude mensen die ik ken, die bovenop hun job een flexi job moeten doen om iets van een leefbaar leven te leven, is verontrustend.
Er is in deze fase van late-stage kapitalisme praktisch bijna geen hoop. De moeheid rond arbeid, de moeheid rond die opeenstapeling van crisissen zorgt voor een bepaalde manier van denken. In mijn opinie zijn er twee heel duidelijke groepen van de uiting en omgang met de staat van deze wereld.groep
1:
Het uit zich in een bepaalde afkeer.
Die wordt gerealiseerd met een bepaalde gemakzucht. Het doomerisme wordt geuit in een nonchalance ten opzichte van de problemen in deze wereld.
Door het doomscrollen op social media om die dopamine te krijgen, het eindeloze consumerisme dat bijna onvermijdelijk lijkt door de hoeveelheid aan micro-trends. De hoeveelheid van jongeren die geen hobby’s heeft, die geen diepgaande vriendschap heeft, is beangstigend.
Ik herinner me een conversatie in de gang op de hogeschool waar ik les volg.
Ik zat in een zetel wat te werken voor school toen ik een conversatie hoorde tussen twee studenten naast mij:
De conversatie ging over het feit dat een van die meisjes het totaal niet snapte hoe je energie kon investeren in een hobby. Ze verwoordde dat ze hobby’s hebben, iets raar vond. Ze uitte bijna een trots in het hebben van geen hobby’s. Dat ze veel liever gewoon tijd spendeerde op Tiktok. Ik was hier echt door geshockeerd, dat dit een mindset kon zijn waar je dit gewoon als “dit is het” kon zien.
Ik zelf hoor bij de tweede groep, de radicale groep. Ik ben me hier van bewust. Ik steek veel energie in de dingen die mij boeien. Ik ben ook zeer gevoelig voor wat er in de wereld rond mij gebeurt.
Echter wil ik in dit deel pleiten voor waarom dit niet per se iets slecht hoeft te zijn. Dat er dingen zijn waarin de vorige generaties misschien iets uit kunnen leren.
Dat radicaal zijn, niet altijd als iets volledig negatief hoeft gezien te worden.
2. Quiet quitting:
The activity of doing the work that you need to do in order to keep your job but doing it without great enthusiasm or effort, and without agreeing to do extra tasks: Quiet quitting describes the situation when an employee mentally and emotionally checks out from their job, and does the bare minimum to get by.
In de context waarin (jonge) werknemers werken om mogelijks net wel/niet rond te komen.
Dit door the cost of living crisis,housing crisis en het tekort aan perspectief. Arbeid is voor velen niet meer iets dat rendabel is. Zeker als je nog iets buiten je leven wilt hebben dat niet rond arbeid draait.
Ook al is dit niet een nieuw fenomeen, de trend doet bij veel van de oudere generaties wenkbrauwen optrekken. Gen z heeft een andere werkhouding dan de vorige generaties, en velen kunnen hier moeilijk mee om.
Van quiet quitting tot het fenomeen van de gen z stare: het verrichten van arbeid is anders. De neoliberale droom van jezelf op te werken op de arbeidsladder is niet meer van zo zelfsprekend. Dit gedeeltelijk door de factoren van te veel hoogopgeleide mensen en een tekort aan jobs, AI dat vaker wordt verkozen ten opzichte van menselijke arbeiders. ( dit voor efficiëntiewinst?) en natuurlijk de cost of living crisis.
Gen z is brutaler en radicaler op de werkvloer, ze stellen sneller hun grenzen.Dit wordt vaak als iets negatief gezien, zonder dit in context te zetten.
En is dit dan zo erg? Is het stellen van grenzen juist niet iets positiefs? Kan dit niet een positieve factor zijn om burn-out te voorkomen? Quiet quitting is in mijn opinie iets waar iedereen iets van kan leren!
3. Identiteit als een vorm an agency:
Het beeld van gen z :een persoon die woke, blauwharig en die luidt hun mening verkondigd wordt vaak als standaard gezet voor mijn generatie.
Waarom zou dit als iets slecht moeten worden gezien?
Het beeld van mensen die zichzelf als woke categoriseren is totaal niet meer accuraat met de blauwharige “snowflake”. De bronnen van dit beeld dateren in mijn opinie van “2016 cringe snowflake compilations.” En is totaal niet meer accuraat.
Veel meer mensen identificeren zich met woke dan men denkt.
Woke is een concept dat vaak als term wordt gesmeten door conservatieve bronnen.
Want wat is woke?
Als je het aan de mensen vraagt die zich met die ideologie identificeren gaat dit over basisrespect.
Het respecteren van grenzen, het erkennen dat ervaringen voor minderheidsgroepen anders zijn. Dat accountability iets is wat moet worden gehouden voor gedrag dat niet oké is. Voor alle vormen van onderdrukkende taal/handelingen.
Dit is misschien een “hottake” voor velen:
In mijn opinie wordt er met de term “woke” gesmeten om de ervaring te minimaliseren:
Als iemand van een minderheidsgroep iets aankaart waardoor die persoon zich onveilig,geviseerd voelt en mogelijks om erkenning vraagt.
Onder het concept van “woke”/ aka basisrespect is de logische stap dat de persoon die het gedrag heeft gesteld waarin die de persoon van de minderheidsgroep heeft geviseerd, accountable wordt gehouden.
En dat is in mijn opinie wanneer er met een negatieve connotatie wordt gesmeten met de term woke.
Bij vorige generaties werden de dingen die de mensen van de minderheidsgroepen gewoon veel vaker weg gewuifd. En kon de persoon die het discriminerende gedrag stelde er gewoon mee wegkomen.
Nu, wanneer mensen zo’n gedrag stellen, gebeurt dit veel minder. En dat is net waarom rechts/conservatieven hier moeite mee hebben. (in mijn opinie)
En dus is het makkelijk om met de term woke te smijten alsof het een onnodig circus is.
Maar is het dat wel? Nee absoluut niet!
Vaak wordt er gelachen met pronouns, dat iemand die gewoon een duidelijke voorkeur heeft om aangesproken te worden met hun verkozen pronouns. Dat is in mijn opinie iets is wat rond basisrespect draait. Ook al is het voor sommigen moeilijk om dit te begrijpen of zich er in in te leven.Als het gebruiken van de verkozen pronouns letterlijk een wereld van verschil maakt over hoe/of dat de persoon zich gehoord voelt. Dat dit het gevoel van erkenning aan de persoon geeft.
Mensen in mijn opinie die moeilijk doen over pronouns en weigeren de verkozen pronouns te respecteren toont in mijn opinie een tekort aan inlevingsvermogen aan. En gewoon een mindset van bigotry. Het is zo iets simpels, ik erken zeker dat het soms wennen is. Maar het toont ook gewoon direct aan, hoe in staat je bent om empathie te tonen, ja door zo iets simpels.
Het lijkt alsof vroeger woke niet bestond. Vroeger voor dat er meer accountability werd verwacht van mensen die discriminerend gedrag stelden. Leek het misschien alsof mensen van minderheidsgroepen hier geen behoefte aan hadden om die grenzen te stellen. Alsof er nu pas een explosie van grenzen stellen is gebeurd. Het ding is, nu kunnen mensen van minderheidsgroepen die dingen aankaarten/ hun grenzen hierin stellen. Vroeger hadden ze die mogelijkheid (bijna?) niet.
Woke zou in mijn opinie niet meer als iets negatief moeten worden gezien, maar als een term dat basisrespect aangeeft. Dat er niet meer mee wordt gesmeten als een “circus” wanneer bigotry in vraag wordt gesteld en er mogelijks accountability wordt verwacht.
Gen Z gebruikt identiteit als een vorm van agency. In een wereld waar chaos overheerst. Waarin crisissen onvermijdelijk zijn. Waar je het gevoel hebt wat je ook doet, hoe luid je ook schreeuwt: je geen controle hebt. Identiteit is een van de weinige bronnen van agency en controle. En door het gebruik van social media wordt dit ook versterkt.
In mijn opinie is Gen Z de generatie die de dingen in vraag stelt op een manier die we niet gewoon zijn. Gen Z gebruikt veel humor, veel ironie om dingen aan te kaarten. Er is een duidelijke generatiekloof. Het uit zich op een manier dat het in vraag stellen van de wereld een volledig nieuwe vorm heeft aangenomen. Van hottakes op TikTok, ironische reacties wanneer klanten hun verwachtingen uiten op een manier die niet sociaal correct is (Karens?) tot het trollen van autoriteit, op een manier die veel verwarring veroorzaakt.
Ja, Gen Z is een zeer gepolariseerde generatie. De wereld staat in brand (letterlijk en figuurlijk) dus in mijn opinie is dit een logische reactie.
Volgens mij zou een concrete vorm/idee/filosofie van een andere wereld waar Gen Z wel de kans heeft om zich te ontplooien,leven op een menswaardige manier. Een teken van hoop zijn dat de polarisatie zou verminderen, dat er dan minder nood zou zijn aan extremen. (van radicalisering?)
Veel jongeren zijn op zoek naar betekenis en verbinding.
Hoe dit zich uit is voor iedereen anders.
Ik hoop voor een wereld waarin iedereen in harmonie samen kan leven, Dat er geen nood meer zou zijn aan haat en extremen. Misschien kan Gen Z die generatie zijn die dit zal realiseren? Wie weet…
Bronnen:
- “Quiet quitting” boomt op TikTok: jonge werknemers weigeren meer en beter te doen op het werk | VRT NWS: nieuws
- UN: Nations well off-track of Paris climate agreement goals – POLITICO
- Are young women more left wing than men – and, if so, why?
- Gen-Z, The Loneliness Epidemic And The Unifying Power Of Brands
