Een kleine ode aan de onbekenden en de vreemden, wiens paden kruisen als ontheemden, heel even thuis bekennend bij elkaar. Ze redden levens zonder het te weten, dankbaar delend samen lerend, en ze behoeven geen verhaal om alle wezenlijks te weten van elkaar.
Hun eenzaamheid kent vele labels, want wie onvoorwaardelijk hoofd en hart en hand uitsteken? Die zijn echt niet normaal.
Ze worden snel verleden: ze waren vrienden noch familieleden, en waar zij vuurtoren betekenden hoorde éigenlijk een ander overeind te staan.
Rot op!
Ze horen het vaak, in allerlei vormen. Te confronterende aanwezigheden, langer dan welkom gedoogd in een anders verhaal. Een onbestemd schuldgevoel – geen mens zou omgekeerd hetzelfde hebben gedaan – of een je weet maar nooit… stel dat ze nog van pas komen ooit.
Hun namen worden snel vergeten, maar ze hebben intrinsieke waarde. Hun woorden en hun daden hebben hier en daar een klein of groot verschil gemaakt, en ze prijken in de anonieme statistieken van de psychiaters als zeldzaam succesverhaal.
Cause they survive.
