Wanneer je met pensioen gaat, heb je veel tijd, denk je. Het dagelijkse ritme van de werkweek gaf structuur en de vrije tijd was netjes afgebakend. De dag dat je stopt met betaald werk is echt wel een breuk in je leven. Ik heb die abrupte breuk proberen te verzachten door meteen op reis te vertrekken zodat het leek of ik met vakantie was. Maar eens thuis gekomen, de koffers uitgepakt en de was gedaan, daalt de realiteit in: je hoeft niet meer op tijd en stond naar je werk te fietsen, vergaderingen te leiden, beleidsnota’s te schrijven, … Een zee van tijd ligt je op te wachten.
Ik moet eerlijk bekennen dat het voor mij niet evident was om afscheid te nemen van een voldoening schenkende job. Maar na enige maanden had ik ‘mijn draai gevonden’ en de vele vrije tijd was vlug ingevuld.
Zo werden we meteen ingeschakeld voor de woensdagmiddagopvang van de kleinkinderen en werd ik voorleesoma in de klas van onze kleinzoon Leonard. Het is heerlijk om die kinderen te zien groeien, letterlijk maar ook figuurlijk. Hun blik op de wereld verruimt, hun kritische zin wordt aangescherpt en hun creativiteit neemt toe door te lezen en te leren. Het zijn als sponsen die de vele nieuwe indrukken opslorpen en tot zich nemen. We moeten dat gedoseerd doen, wat trop is te veel. Je kunt de aandacht voor een half uurtje vast krijgen, maar dan dwalen de ogen en vooral de tongen af.
Dat merk ik ook wanneer ik klasgroepen rondleid in bijvoorbeeld Domein Raversyde. Want ja, ik gids ook, en graag. Het is een aspect dat ik overhield aan vroegere tijden toen ik monitor was en uit mijn tijd als leerkracht in het secundair onderwijs. Leerlingen, maar ook volwassenen vertellen hoe onze stad er vroeger aan toe was, hoe het leven soms hard was door oorlog en armoede, hoe het de inwoners verging. De gidsbeurten duren standaard anderhalf uur, maar je merkt wel dat leerlingen na drie kwartier afgeleid zijn. Gelukkig biedt Domein Raversyde voldoende uitdagingen. De directie heeft daar nu ook gekozen voor een specifieke aanpak voor de tweede en derde graad lager onderwijs: herinneringseducatie op een empathische manier aanbrengen zodat de wrede oorlogssituatie omgebogen wordt naar een boodschap van vrede. Vanaf maart 2026 gaan we met die vernieuwde aanpak aan de slag. En zo gaan we telkens nieuwe uitdagingen aan.
Nog een nieuw project: in de eerste jaarhelft van 2025 heb ik me geëngageerd om een compacte geschiedenis van Oostende samen te stellen voor het nieuwe Oostende-stickerboek van Delhaize Oostende. Dat vergde uren, zeg maar dagen en weken, grasduinen in boeken over de geschiedenis van Oostende die ik in mijn eigen bibliotheek heb staan, publicaties uit de bib en op het wereldwijdeweb. Boeiend, maar het vergde toch veel meer tijd dan ik oorspronkelijk had ingeschat. Het was soms ook frustrerend om de teksten te moeten inkorten zodat ze in het format van de uitgever zouden passen. Maar zie, in september werd het boekje aan de pers voorgesteld en ligt het in de twee vestigingen in Oostende. Wanneer je voor 10 euro koopt, krijg je 3 stickers die je kunt kleven bij de overeenkomstige teksten. Op het einde van de actie, in december, komt er een ruilbeurs waar je de dubbele exemplaren kunt inwisselen voor de ontbrekende.
Het mooie aan deze actie is dat je niet enkel de die-hards bereikt, maar ook een publiek dat niet zo vlug naar een geschiedenisboek grijpt. De positieve feedback die ik kreeg, doet deugd want ik heb er toch heel veel tijd en energie in gestopt. Maar het allerbelangrijkste was dat ik zelf creatief kon zijn en veel bij kon leren.
Het geregeld schrijven voor de Volkoren Kiwi-blog is er de laatste maanden niet van gekomen. Ik heb wel veel vrije tijd, maar die is ook niet oneindig. Ik heb me voorgenomen om de draad weer op te nemen en twee teksten per maand neer te pennen. Het is niet simpel om steeds een boeiend thema te vinden en soms ontbreekt me de inspiratie.
Daarom, beste lezer, deze oproep: hebt u een idee, een suggestie voor een nieuwe blogtekst, laat het me dan weten. DOEN!
