Vlak voor de deadline, met geen pagina in zicht ook al heb ik er afgelopen week meerdere getypt, moet ik het gesuggereerde handgemaakte boekje voor Beertjesliefhebbers verschuldigd blijven. Minstens eentje zo, en die vergeeft me. Misschien lukt het voor een tweehonderdste blog.
– Hè, wat? Doen wij nog es 100 donderdagen?
– Wat anders stel je voor?
– Euthanaseren, tiens. Droomtijd in en spuitje krijgen.
– Ik heb het daar moeilijk mee, kleine. Op zijn minst stel ik pa daarmee teleur.
– Ja, maar moeders en zusjes zullen blij en opgelucht voelen.
– Andermans gevoelens zijn jouw noch mijn verantwoordelijkheid.
– Ik heb ze anders wel veroorzaakt.
– Jij was bliksemafleider voor wat ze van zichzelf niet onder ogen kunnen, durven, of willen zien en da’s een heel ander causaal verband.
– Ok, maar dat maakt voor mij geen verschil eh.
– Voor mij wel. Ze hadden je, op een verknipte manier, ook nodig. Wat maakt dat ik nogal getraind ben in iets dat mensen soms nodig hebben. En dat maakt dan weer dat ik nuttig ben in het samenwezen en -leven in een maatschappij.
– Ze hebben dat alleen maar sóms nodig. Voorts ben je een onuitstaanbaar wijf.
– Dat valt best mee, ‘k heb ze leren ontwijken in perfect haalbaar ritme tussenin alleenzijntijden. Ruimte zat om te blijven houden van elkaar zo. Zelfs met moeders en zusjes werkt dat.
– Zo raak je nooit aan een liefje voor mij.
– Jij bent oprecht gelinkt aan meerdere prachtige imperfecte hetero mannelijk gevormde exemplaren overheen meerdere generaties, dus wat zit je te klagen?
– Jamaar ik wil vrijen en knuffelen en soezelen en met zweepjes en fantasietjes spelen en mandarijntjes en muziekjes delen en films kijken en genieten van lijven terwijl ze nog werken nu ‘t Rondom nog net niet helemaal is ingestort en zo is er helemaal niemand!
– Tja, als de kans zich voordoet en ‘t gevoel zit goed…
– Jaja, maar die kans ís er niet, eh.
– Dat potentieel zit in jouw keuzes noch mijn.
Anyway. In plaats van te werken aan uw boekje, mijn Lezer, moest ik heel wat doorworstelen terwijl ik mezelf leerde sonderen en euthanasie overwoog. Want ik heb niet zo leuke onderzoeken in het verschiet, al de rest van praktisch uit te voeren bezigheden zijn ook niet de plezantste, er is niemand van geliefden die bij me wil of kan zijn, en ik voel me vaak een loze kostenpost in de maatschappij.
Anderzijds… Ik hoef maar buiten te komen en er zijn mensen die me liefhebben en andersom, als we maar niet te lang of te diep in mekaars voelwater verblijven. Ik hoef maar in mijn gsm te kijken en er zijn mensen die om me geven, me zelfs missen af en toe. En als ik oprecht een liedje zing worden soms hele groepen vol mensen dankbaar om mij.
Best leuk.
En hallucinant, zo middenin ‘t Rondom dat stroomversnellend zichzelf vernietigt op een aardbol, veel te groot en veel te ver associërend voor mij om fair and square te managen. Lukt vast een ander net zo min. Met uitverkorenen, die het met zijn allen samen proberen verspreid over zoveel verschillende overtuigingen en achtergronden terwijl slechts enkelingen achter de schermen alle financiele macht in handen hebben, heb ik er al helemaal geen vertrouwen meer in.
Maar dat alles wel in een universum, waar ik niks van begrijp, dat ronduit geniaal te gek in elkaar zit. Onverwoordelijks zelf haalt vroeg of laat nog een cool groots truukje uit, volgens mij.
Mijn vader merkt op dat hij al langer voorbij pensioenleeftijd werkt als dat ik op invaliditeit sta. Alsof dat vanzelfsprekenderwijze compenseert. Ik hoor mijn moeder in gedachten krijsen dat ik een monster ben dat mijn vader kapotmaakt, maar ze zwijgt. Jammer dat de verwachting van zulke woorden een hardnekkige gewoonte werd in mij.
Ik zou alles rekenkundig kunnen bekijken, want ik houd erg veel van wetenschap, maar ik raak niet voorbij aan filosofie. Waarheden besluiten slechts in paradigma en perceptie, ze bestaan nooit objectief of absoluut. Ze worden telkens weer weerlegd om nieuwe waarheid te creëren waaruit ook weer nieuwe vragen worden gesteld.
Kostenpost zijn is sowieso een belachelijk argument. Wat heeft het voor zin te overlijden voor de toekomst van andermans kinderen als de begroting om geheel ándere oorzaken dan mensen als ik totaal niet werkt? Zeker gezien andermans kinderen me geregeld bellen of opzoeken omdat ze mijn inzicht of advies nodig hebben. Zo lijkt langer leven zinvoller dan er tussenuit muizen, en als het zinvol voelt kan ik wel wat verdragen.
In ervaring schijnt de ontwakende zon op fel berijpte velden in de eerste winterkou. Betoverd door de reflectie van het glitterglinsterlaagje dat nog sneller vervaagt dan de stervende wereld die eronder ligt, pink ik een traantje weg.
Ik balanceer al een hele week tussen euthanasie en nog es honderd donderdagen, en het wordt dus dat laatste. Ik kan nog lachen om Lubach, het moet maar voldoende zijn.
