Ik een vorige blogtekst kon u al vernemen wat pensionering en een massa vrije tijd met een mens doet. In mijn zoektocht naar zinvolle invulling van de vrijgekomen tijd reikte de voorzitter van de Gidsenkring Lange Nelle mij een suggestie aan.
Marc Loy is naast voorzitter van de gidsen ook journalist en in die hoedanigheid kruisten onze wegen geregeld. Op persconferenties en rondleidingen voor de vele tentoonstellingen van de dienst Cultuur was hij steevast aanwezig als correspondent voor de Zeewacht/de krant van West-Vlaanderen. Samen met de mensen van de dienst lichtte ik graag de expo’s toe. Waarom die tentoonstellingen mij na aan het hart liggen, kunt u in een volgende blogtekst lezen. Maar nu terug naar 2022.
Marc Loy suggereerde toen dat ik zou gidsen gezien mijn ervaring door de vele tentoonstellingsprojecten gedurende 30 jaar bij de stad Oostende. Ik had immers occasioneel al genodigden en groepen door tentoonstellingen geloodst met de nodige duiding. Ook uit mijn vroegere lesgeverscarrière voor leerlingen uit het secundair onderwijs putte ik nuttige competenties inzake groepsdynamica en didactische uitgangspunten. Ik spreek vlot voor groepen, geef graag duiding en houd ervan mensen mee op sleeptouw te nemen. Dat kan fysiek in een expo of stadswandeling maar ook bij presentaties.
Daarenboven heeft geschiedenis me steeds erg geboeid. Dat was al zo tijdens het secundair onderwijs en tijdens mijn universitaire studies Germaanse Filologie waar we zowel de geschiedenis van de Nederlanden als van de Angelsaksiche landen gepresenteerd kregen tijdens de kandidatuursjaren. Ook het vak Historische Kritiek van prof. Walter Prevenier vond ik uitermate interessant. In de huidige tijden van fake news zijn de technieken die ik daar heb opgestoken om foute historische feiten te ontdekken van groot belang.
Het was dan ook met veel enthousiasme dat ik inging op de suggestie van de voorzitter van de Gidsenkring en mij waagde aan het gidsen.
De cursus van het Domein Raversyde in 2023 voor de nieuwe circuits en didactische tools in de Atlantikwall waren heel leerijk en meteen ook een opfrisser van mijn kennis van het Domein. Ik herinnerde me dat ik in 1992 reeds een artikel voor het stadsmagazine De Grote Klok had geschreven en ter plaatse ging om de werken te bekijken in functie van de opening. Minder leuk was dat mijn wagentje toen vast liep in de modder. Ik kwam er later ook geregeld voor de vele interessante expo’s over het domein, de oorlog, het koningshuis.
Na een praktijkexamen kon ik er aan de slag. Het Domein ontvangst jaarlijks meer dan 50.000 bezoekers uit binnen- als buitenland, volwassenen en scholieren. De afwisseling die de verschillende groepen bieden is een uitdaging maar maakt de taken ook des te aantrekkelijker. Leerlingen van de tweede en derde graag lager onderwijs hangen aan je lippen en willen heel wat details weten over het soldatenleven in Raversijde. Ze marcheren als jonge rekruten door de loopgraven van Wereldoorlog II. De meisjes zijn minder strijdvaardig, maar stellen wel gerichte vragen. Er komen ook best wel emotionele momenten zoals toen ik een Oekraïense jongen in een groep had. Hij was heel stil en had het duidelijk moeilijk. Ook kon ik ervaren wat inclusie betekent in een klasgroep: een blind meisje werd vlot door het circuit geloodst door haar medeleerlingen. Zo vlot zelfs dat ik eerst niet door had dat ze een visuele beperking had. Er zijn ook kwajongens die luid toeterend de groep verstoren en waarbij je echt wel alles uit de kast moet halen om hen bij de les te houden. Maar een gidsbeurt is natuurlijk geen les. Het is belangrijk dat ze zich kunnen inleven in wat oorlog en vrede betekenen voor soldaten en inwoners opdat het nooit meer oorlog zou zijn. Herinneringseducatie is wat de wereld op dit moment nodig heeft, denk ik vaak.
Gidsbeurten rond andere thema’s maken het gidsen afwisselend en boeiend. In dat opzicht was 2024 een topjaar voor de Gidsenkring omdat zowel het kunstproject Beaufort als James Ensor vaak geboekt werden door groepen. Met het belevingscentrum over het leven en het werk van Oostendes grootste kunstenaar James Ensor hebben we een grote troef. In de vele tijdelijke tentoonstellingen in 2024 werden verschillende aspecten van zijn werk dieper uitgelicht. Wanneer je volwassenen mee op sleeptouw neemt door het Oostende van James Ensor (1860-1949) valt het hen wel op dat de Stad totaal veranderd is en hoeveel er wel is afgebroken. Met prenten en foto’s kun je natuurlijk wel een en ander duiden. Het is overigen niet eenvoudig om het gezelschap door een winkelstraat te loodsen zonder een aantal deelnemers onderweg te verliezen! Ook is het zo dat de straat oversteken met een groep de nodige alertheid vergt: het is als een kudde schapen die zonder individuele aandacht voor het verkeer de leider volgt met alle gevolgen vandien.
Er kunnen zich ook grappige situaties voordoen wanneer een groep tevergeefs wacht op een culinaire stop want ze hadden immers een gidsbeurt Erfgoed met Smaak geboekt die geadverteerd werd als: Onder leiding van een gids van Gidsenkring Lange Nelle voert deze wandeling je op een smaakvolle manier langs een selectie prachtige erfgoedlocaties. Er wordt tijdens die gidsbeurt wel verteld over de culinaire gewoonten in het Oostende van weleer, maar het is geen smoefeltocht tot grote ontgoocheling van de deelnemers!
Telkens als ik gids heb ik toch steeds hetzelfde gevoel: we hebben geluk dat we in het veelzijdige Oostende wonen!
Foto: © Femke Simonis
