Hij is vol… Mijn stickerboek van Oostende uitgegeven door een plaatselijke supermarkt is volledig.
Je kon al lezen dat onze eigen kiwi-blogger Martine Meire meewerkte aan de samenstelling van het plakboek. Het is een mooie samenvatting over Oostende, vroeger en nu.
Het bracht me terug naar mijn kindertijd, naar de stickerboeken van Panini. Toen kon je voor een paar centen een zakje stickers kopen en al je zakcentjes gingen daar naartoe. Ze verkochten ze in de krantenwinkel, bij de bakker en de groenteboer, overal eigenlijk en iedere keer dat je meeging naar de winkel probeerde je toch een paar zakjes af te troggelen van ma of pa. De dubbele werden tijdens de speeltijd op de koer geruild, en we bleven maar hopen dat we die laatste drie eindelijk konden aanvullen. Er werd hard gespeeld: voor de moeilijk te krijgen prentjes moest je soms wel drie andere stickers inruilen, en toch deed je het, gedreven door pure kinderlijke hebzucht.
Je kreeg drie Oostende stickers per aankoopschijf van tien euro en dus koop je al iets meer om toch nog een extra zakje te krijgen. Of, je gaat al eens meer naar die winkel i.p.v. naar de goedkopere supermarkt om toch zeker alle stickers te hebben voordat de actie afloopt. Ik kan zeggen dat het een kostelijke tijd was, grapje…
Het ging vlot maar ik had toch nog veel plaatjes te kort, en al een flinke stapel dubbele. Mijn geluk kon niet op toen ik aan de boekenstand in de winkel een affiche zag hangen: er kwamen ruilbeurzen aan. Vorige week trok ik erheen, gewapend met mijn lijstje en mijn pak dubbele, toen had ik er nog negenendertig tekort. De meeste mensen gaven je spontaan wat je miste, zelfs al had ik maar één sticker voor hen. Maar sommigen hielden koppig vast aan één voor één, ook al hadden ze er stapels van.
Toch werd de beurs een succes: ik ging naar huis met nog maar drie ontbrekende plaatjes. Na mijn grote inkopen kreeg ik 20 pakjes, de mevrouw aan de kassa had geen zin om te tellen “denk ik”, of ze had te doen met me, toen ik haar vertelde dat ik er nog zoveel tekort had. 60 stickers en geen enkele die ik kon gebruiken. Maar niet getreurd er waren nog ruilbeurzen.
Vanmorgen ben ik opnieuw naar een ruilsamenkomst geweest, met zeker honderd dubbels op zak. De eerste meneer kon me meteen helpen: ik kreeg van hem één ontbrekend plaatje en kon hem tegelijk veertig van mijn dubbele geven. De glimlach die ik daarvoor terugkreeg, was goud waard. Nummer 74 bleef hardnekkig onvindbaar, maar uiteindelijk lukte het tóch. Daarnet heb ik haar ingeplakt, en wat ben ik blij met mijn mooie, volle boek.
De rest van mijn stickers heb ik gegeven aan een meisje dat voor haar zus een tweede boek was begonnen. Meer kaartjes om te ruilen, en weer een beetje kindervreugde om door te geven.
