Bescherming tegen de regen
We waren alweer met pak en zak beladen en reden door het supermooie, lijfelijk glooiende landschap van de Pyreneeën. Schapen, paarden en geiten letterlijk op onze weg, schilderachtige dorpen in het groen en alles gebeurde in goede weersomstandigheden. In de loop van de namiddag hadden we de indruk dat het weer wat zou veranderen. Het laatste stuk van de dagrit zouden we er wat vaart achter steken, want misschien kon een onweer of felle regen de pret bederven.
Ons einddoel die dag was de gemeentelijke camping in Cierp Gaude. Hoewel het weer steeds dreigende werd, vermoedden we dat we het nog net zouden halen. En dat klopte. We reden het dorp binnen, vonden meteen een sobere camping, die midden in het dorp gelegen was. Het was niet echt een gezellige camping, maar het zou wel lukken.
Omdat ik de reisleider ben, rijd ik altijd als eerste de camping op. Bedoeling is dat ik snel de uitbater vind of bij afwezigheid dat ik wel iemand kan aanspreken zodat we ons snel kunnen installeren.
De uitbater was afwezig toen ik me op het centrale pad begaf. Opeens stapte een kampeerder met gestrekte draf op ons af. Zijn gezicht stond op onweer.
Met agressiviteit en met scherpe woorden viel hij me aan toen ik om info vroeg. Hij zag in ons een bende nozems die met onze motoren keet kwamen schoppen. In elk geval zouden wij in zijn ogen de vredige rust verstoren.
Gepikeerd, maar mijn kalmte bewarend, wees ik hem er op dat wij gereserveerd hadden en dat wij, jongelingen van gerespecteerde leeftijd, andere plannen hadden: de tent opslaan, wat eten en slapen.
Even snel als hij ten aanval trok, viel hij als een blad. Later sprak ik hem nog aan of hij ijsblokken had voor ons. Met veel plezier, beseffend dat hij ons verkeerd had ingeschat, kregen we een berg ijsblokken. We doopten hem om met de naam ‘de campingdirecteur’.
Sinds 2015, nagenoeg bij elke editie, is er één van onze bendeleden voor een stukje eigenzinnig als het om afspraken gaat. Elke reis wordt grondig voorbereid. Er worden meerdere vergaderingen gepland waarin afspraken worden gemaakt. De bewuste persoon gaat altijd volmondig akkoord met de plannen en verzoeken. Maar als we onderweg zijn, valt het elke keer opnieuw op dat de gemaakte afspraken door hem zeer breed en vrij worden geïnterpreteerd. Wij zien de man in kwestie zeer graag, maar we zouden hem naar de hel verwensen als we alweer een andere interpretatie van de afspraken vaststellen. Op die reis was het niet anders.
Ik benadrukte in de voorbereidende fase dat een goede tent, compact en licht van makelij wonderen doet, zeker als het minder weer is. Daarvoor ga je best naar speciaalzaken. Hij vertelde dat hij geen tent had en dat hij er eentje zou kopen. En dat klopte: hij kocht een tent.
Bij het opzetten van alle tenten op de eerste camping in Selles-sur-Cher merkten wij allemaal tot onze verbazing dat zijn tent ofwel futuristisch was of dat er iets te kort bleek. Hij verdedigde zich dat hij inderdaad een tent had gekocht, maar de koop werd op een rommelmarkt afgesloten. Bleek dat zijn tent enkel een binnenzeil had. Het buitengedeelte van de tent, die ervoor zorgt dat regen buiten blijft, zat er niet bij. Hij verdedigde zich nogmaals en zei dat hij een buitenzeil niet echt nodig had omdat het weer in Frankrijk meestal goed is. En, in het allerslechtste geval, had hij een modaal zeil mee om zijn tent als het ware in te pakken. Christo achterna…
En toen… die bewuste avond begon het te regenen. Veel tijd om onze vriend zonder buitentent te helpen, was er niet. Hij haalde het extra zeil boven. Allemaal goed en wel, maar de toevalligheid van het terrein geeft mogelijkheden of net beperkingen. Waaraan maak je dat zeil vast? Is er toevallig een muur of zijn er bomen in de buurt?
We moesten alle creativiteit aanspreken om hem een nacht te bezorgen waarbij hij ’s morgens niet drijfnat zou ontwaken.
‘Waar jullie je druk om maken?’’, ging hij volkomen kalm verder, ‘Ik slaap desnoods in de toiletruimte in een toilet voor gehandicapten’. Daar is er altijd meer ruimte’.
Nadat we waren bijgekomen van zijn onrealistisch voorstel, overspanden we enkele tenten met zijn tent als centraal model buiten het bereik van regendruppels. Dat ging voor een stuk moeilijk: ik verzette mijn tent zodat de overspanning tot een beter resultaat leidde.
Onze mecanicien, Luc, moest die avond een en ander herstellen of aapassen aan de remmen van zijn Vespa. De overspanning van de tenten bleek ideaal te zijn als werkplaats buiten de regen. ‘Nog een geluk dat ik geen buitentent meeheb en wel een zeil die nu helemaal tot zijn recht komt, overtuigde hij ons. We moesten hem bijna geloven dat zijn tent van de rommelmarkt voor flexibele oplossingen had gezorgd.
En ’s nachts regende het verder en hij bleef uit de regen dankzij de hand -en spandiensten van alle anderen. Doordat ik mijn tent had verplaatst ten gunste van zijn slaapgelegenheid, zat ik met de gebakken peren: de zijkant van mijn tent was nat. Mijn tent stond ongewild op een oneffen plaats ten gunste van de overspanning. Water had zijn weg gevonden en uitgerekend mijn tent binnengesijpeld.
Wie was had er die nacht natte voeten: niet hij, maar ik… Best dat ik deze kerel graag mag…
Foto: Carlos Vancraeynest
