Welkom in 2026, liefste Lezer. Gezien ik dit schrijf en gij dit leest zijn we alsnog onderweg. Een beetje tesamen, zelfs. Voor mij eindigde 2025 met een nieuwe vriendschap die alweer verdween, een oude die opnieuw verscheen, en ik in Dídean helemaal alleen.
Niet dat ik het anders zou willen momenteel.
Iemand klopt op de carrosserie. Het is iemand die ik niet ken, anders werd er wel aan de enige deur die als deur gebruikt wordt aangeklopt. De lieve mens wil dat ik met Dídean en al evaporiseer, of toch op zijn minst uit het zicht verdwijn. Herinnerd worden aan ook mijn bestaan doet een ander blijkbaar weeral pijn. Da’s andersom net zo maar ik ga niet aankloppen en vragen of de mens zijn wereld aanpast voor mijn welzijn. Ik maak mij al zo klein, ik mag hier ook zijn.
Er stroomt zout water over mijn wangen, want ik verberg het niet. Menslief, ik houd van je, maar wat betekent dit eigenlijk in de kern der dingen? Zouden we vechten tot de dood zonder sociale maskers en indoctrineringen? Tot de overwinnaar de verliezer verdreef? Moet dit echt? Zijn we niet liever vrienden dan vijanden gezien we samen op dezelfde aardkluit leven?
Ik ben te uitgeput om te verplaatsen. Zelfs een metertje achteruit is teveel nu, want het kost heel wat moeite om Dídean ietwat stevig waterpas te positioneren op haar wielblokken in de modder. Het levert ook een heleboel viezigheid die ik nog maar nét heb opgekuist, en eigenlijk ben ik te overprikkeld om dit gesprek überhaupt te voeren. Volgens mij toon ik toch duidelijk dat ik geen gevaar oplever. Hooguit komt wat het ook is in uzelf waar ge moeilijk mee kunt leven – niet eens met die intentie – gespiegeld voor uw neus te staan.
Ga bij god of mijn moeder klagen maar laat mij alstublieft gerust… In zekere zin huil ik uit sympathie. I’ve been there, i get it, i got over it – best way i can. Ik ben er nog steeds niet en dat zal ik nooit zijn. Perfectie bestaat niet. En het is sowieso geen sinecure, maar ik leerde al lang: de wereld rondom proberen veranderen is het mínst haalbare plan. En wat míj veranderen betreft? Ik probeer dat tevergeefs al meer dan 4 decennia lang, en ik denk niet dat iemand dat beter dan ik kan. U bent eraan voor de moeite, denk ik dan…
Dit is een blog met een vlog.
Ik spendeerde een kwartier van mijn nieuwjaarsnachtelijke ochtend aan een filmpje opnemen, en vervolgens zowat de hele verdere ochtend aan dat proberen uploaden om het weer te kunnen geven. Maar het is gelukt:
De eerste van – denk ik toch – een hele reeks die zal volgen. Niet dat iemand moet kijken, tenzij misschien mensen van belastingsdienst of fraude-recherche.
Anyway, mijn lieve Lezer, bedankt om mij weeral wat aandacht te geven – ik weet niet goed waaraan ik dat precies verdien. Ik wens ons allebei een veilig, vredig, vrij, en vooral een gezond 2026 waarin we worden gezien als wie we echt zijn zoals we zijn. Als dusdanig liefgehad, en met voldoende draagkracht om alle verwachts en onverwachts met serene vrede in onszelf door te maken.
We blijven onderweg, dan merken we vanzelf wel waar we geraken.
