Ja Zuster, neen Zuster
Bekijk met aandacht de foto. Zo had het er op vandaag moeten uitzien: Artificiële Intelligentie helpt je om er een beeld van te hebben. Helaas…
We waren op Vespareis in de schitterende Dolomieten. Die dag wentelden we ons in het speelterrein van dit gelijknamig Werelderfgoed, met als eindpunt een bezoek aan de Diga del Vajont. Verkeerdelijk zou je denken dat het over een dijk gaat, neen over een stuwdam. De stuwdam werd eind jaren ’50 gebouwd in de vallei van de Vajont. Toen was deze dam het hoogste stuwmeer ter wereld.
Twee ingenieurs destijds waarschuwden dat de omgeving onstabiel was op gevaar van zware aardverschuivingen. Hun woorden en hun zorg werd als nonsens afgedaan. Helaas kwam hun voorspelling uit. In 1963 verschoven grote stukken aarde en donderden aan een snelheid van 100 kilometer per uur naar beneden. Ze kwamen terecht in het stuwmeer dat op zijn beurt een tsunami veroorzaakte en een hele gemeente van de kaart veegde. Bijna 2000 slachtoffers werden geborgen. Het stuwmeer werd sindsdien nooit meer opnieuw in gebruik genomen.
We bezochten deze site in bewogen stilte. Een soort waslijn met mini T-shirts van de kinderen onder de slachtoffers hangt vandaag als een stille, wrede getuige aan de omheining van het bezoekerscentrum. Toen we na de aankoop van een flesje agua Firenze (zoals iemand van ons met opzet zei en hij frizantebedoelde), het was bloedheet op dat moment, kwamen we terug op onze positieven. Er werden in de grootste stilte foto’s gemaakt.
Plots stopte er een minibus, volgestouwd met zusters van een bepaalde kloosterorde. Zoiets zie je niet vaak. Het lijkt vandaag een curiosum. Een voor een stapte het gezelschap uit. Ze droegen allen habijten in de kleur van koffie met melk. De zusters schoven net als wij langs de reling om stil te staan bij de gruwel van weleer. Iemand probeerde op een goedkope manier naast een zuster te staan om zo een wat geforceerde foto te creëren: het samenspel tussen een Vesparijder met passende kledij inclusief handschoenen met daardoor een wat marginaal gehalte naast een zuster met lang kleed en een hoofddoek. Sterker nog, naast een hele horde zusters.
Heel snel en eigenlijk relatief onverwacht sloegen we een praatje met de zusters. Dat gesprek breidde zich snel uit tot een onderhoudende babbel en eindigde in enkele groepsfoto’s tussen de zusters en de clubleden van Vespa Club Oostende. Er was allang geen sprake meer om foto’s in het geniep met de zusters te nemen. Ze speelden gewoonweg open kaart.
Een van de zusters vroeg me waarom we niet met de Vespa naar Rome reden, naar het Vaticaan. Al bezocht, wat ook klopt, maar niet per Vespa, probeerde ik af te leiden. Ik had niet meteen ambitie.
Naast het warme gesprek hadden we als souvenir een reeks prachtige foto’s met ons gezelschap en met de zusters. We spraken intern af ze niet op Facebook te zetten, want er was een wederzijds respect gegroeid. Daarom is er ook bij dit artikel geen foto van de zusters, wel van de dijk.
Bij het wegrijden claxonneerden we als warme vaarwelgroet. Een ouderwetse, verrassende ervaring op een eindeloos troosteloze plek…
Illustratie: Microsoft Copilot
