Teveel getypt, en niks bruikbaars. Een mening over al het gebeurende her en der in de hele wereld schrijven anderen vinniger en beter. Ik wek vooral per ongeluk onheil op omdat ik denk vanuit een beschouwend ietwat theologisch onderzoekend paradigma, en dat zeg ik niet omdat ik interessant wil doen. Dat zou nogal dom zijn, niemand interesseert zich voor zo’n dingen.
– Zeg, Kiwi, ik heb een gigantische hoop tekst waar niks blogwaardigs in is te vinden. Of misschien teveel, maar ik krijg het niet herlezen en ik kan het niet aan elkaar linken.
– Herbeginnen.
Dat deed ik al twaalf keer, deze laatste moet het worden. Ik kan het niet helpen van – voor het weinige dat ik ervan weet, want internetverbinding is zwak hier – eerder een positieve spanning te voelen dan een negatieve bij de euh… komst van de Amerikanen.
Tien jaar of nog wat langer geleden, liep ik verdorie middenin Bonheiden een Amerikaanse gouverneur – denk ik toch – tegen het lijf. In sjiek pak. Twee van die grote brede stoere amerikaanse mannen erbij, die gekronkelde kabeltjes van earpod-achtige dingen naast hun brede gespierde nek hadden slingeren. Ook in sjiek pak.
Veel meer kan ik daarover niet vertellen. Ik herinner me wel nog dat ik wat dazzled voelde en vroeg: but why is this town and village and its people worth a flight to you, since we cannot vote for you. Of zoiets – ik weet dat niet meer preciés eh zeg. Ah! Not yét, antwoordde die mens, geloof ik.
Wie weet liepen die heel bewust subliminale boodschappen her en der bij de individuen die ze tegenkwamen in het rond te pompen met een lange termijnvisie voor ogen. Het zou me nog niet verwonderen.
Maar… Ik zie het zitten. Pippi Langkousgewijze. Wat gaan we anders doen? Met die mensen vechten? Als Trump beweert dat ie vrede en veiligheid wil creëren voor zoveel mogelijk volk over de hele wereld in zo kort mogelijke tijd voor zo lang mogelijk overeind? Laten we die mens, wars van arrogante machiavellistische houding, dan vooral au serieux nemen. Ik hoef daarvoor echt die zijn kont niet te likken.
Ik voel eerder in de godsdienstcrisi betrokken, ongeacht wie Onverwoordelijks welke namen gaven en wie ook waar allemaal aan de macht kwamen. In quantummechanische velden ziet het er naar uit dat elk heden invloed heeft op elke toekomst én op elk verleden. Er valt daarmee in mijn hoofd wel hoopvol te spelen. Er beweegt en leeft immers nog zó veel meer dan het menselijke ego.
Dídean staat met dit weer, in totaal, een tweetal kwartier per dag te draaien om mijn batterij voldoende bij te laden. Dan kan ik telkens weer voort met verwarmen. Experimenteel zo vastgesteld bij -6 graden. Ik ga, denk ik, mijn koelkist ontkoppelen en al wat koud moet blijven op de trappen in de cabine zetten. Dan haal ik zeker een extra dag, misschien wel meerdere extra dagen op dezelfde lading.
In ieder geval. Zodra het weer wat warmt, de boze boeren in Frankrijk bekoelen en de stormen in Spanje bedaren, vertrek ik op avontuur. Te beginnen met een nieuwe truckwash voor het eerst bezoeken. Dat is intussen nog steeds niet gelukt.
