Ik snap het probleem niet. Iedereen die een uitkering krijgt, en iedereen die van hen houdt, voelt heel erg angstig nu. Ik zou ook angstig voelen als ik niet uitéindelijk in het juiste voorziene hokje van het maatschappelijke systeem was beland. Ik denk niet dat er artsen bestaan die mij zouden onderzoeken en daaruit zouden besluiten dat het medisch en ethisch verantwoord is om mij op de arbeidsmarkt aan het werk te zetten.
Maar ik doe wel geregeld dingetjes om arbeidsmarktwerkende mensen te ondersteunen. Allerlei dingetjes. Ik ben es omgereden, bv, en vervolgens in een hele drukke winkel iets gaan aankopen dat ik bij een uitgeverij afleverde zodat niemand daar middagpauze opofferen moest, en de deadline toch nog op tijd gehaald raakte. Een kleintje voor hen maar onmogelijk door gebrek aan tijd en te hoge werkdruk. Voor mij was het een moeilijke, vermoeiende, maar nuttige therapeutische oefening, en ik had wél tijd ondanks mijn eigen vormen van stress en werkdruk. En als ik nuttig kan zijn, op een voor mij haalbaar tempo en ritme, en mensen die mijn uitkering genereren kan ondersteunen…. Why the hell would i not?!?!
Awel, ik zal het u vertellen. Zijt ge aan het lezen? Houd u vast: …Omdat het wettelijk gezien erg moeilijk wordt gemaakt. Omdat er geen contractvorm bestáát waarin ik alleen maar werk als ik het kan wanneer ik het kan en hoe het me lukt daar en dan, ondanks ziekte en moeilijkheden. Omdat noch ik noch een opdrachtgever op die manier verzekerd blijft. Als ik een ongeval had en iemand klacht indiende omdat ik opdracht van een werkend medemens of diens bedrijf had, kwam er voor iedereen dikke miserie van. Er valt dus maar weinig te doen, al help ik her en der individuen zo goed ik kan. Vaak leven zij zelf ook van uitkering, of van pensioen, en vaak helpen zij mij ook omgekeerd. Voor alle inzet die we zo leveren, verzamelen we giften en bijdragen op een aparte spaarrekening voor een mooi doel.
Zelf ben ik lang geleden al op invaliditeit beland, en da’s maar goed want ik belandde vanop elke job rechtstreeks (en soms langdurig) in een ziekenhuis waar een mens de staatskas per dag kost wat ie op uitkering per maand kost, en van waaruit het leven vaak alleen maar moeilijk wordt. Mijn huidige situatie is, behalve beter voor het BNP, ook veel beter voor mij:
Ik word beter opgevolgd door een medisch team; ik slaag er in om uít ziekenhuisopnamen en duurdere zorgverlening te blijven; ik beneem geen sociale woning en thuiszorg ook al heb ik er theoretisch recht op, want ik rooi het vlot en haalbaar in mijn Dídean; en ik probéér nuttigs te doen voor elk jou en elk mij in de hele maatschappij als ik ook maar even de kans krijg van mijn lichaam en brein. Soms ruim ik alleen maar zwerfvuil rondom mijn busje op, maar hé, ook dat is nuttig toch?
Toen ik nog normaal, en op de arbeidsmarkt, probeerde mee te draaien kón ik niet in een voor mij haalbaar ritme komen. Ik werd amper opgevolgd of ondersteund; indien nodig kreeg ik wel financiële steun, maar geld lost verre van alles op. Er was vooral extra veel – sowieso al aartsmoeilijke – administratieve, intermenselijke, en communicatieve stress. Die lokte op haar beurt hersenontstekingen van MS uit waardoor ik, tegen dat ik 40 was, met meer dan 20 littekens aan afgestorven hersenweefsel zat en alleen maar nóg minder kon betekenen.
Ik denk niet dat mensen bang hoeven te zijn. Of althans, de grond van hun angst lijkt mij elders te liggen dan in het nieuwe idee van de inrichtende machten. Het ligt ‘m volgens mij vooral in een moeilijke tot onmogelijke praktische toepassing van alle taken ten gevolge van verschuivingen:
Onderzoek door artsen, die vaak worden ervaren als een vijand die uitkering wil afpakken ipv als een vriend die terugkeer naar de arbeidsmarkt wil helpen ondersteunen, en die zich ook zo gedragen;
Verschuiving van wetten en budgetten, maar in het politieke deel vallen beslissingen altijd als vijgen na pasen – wat meer met elementaire fysica dan met politiek heeft te maken – en dat creëert een achteroplopende klok ten opzichte van het nodige ritme om een doel te bereiken;
Zorg voor mensen tíjdens de omschakeling, want nu al is een grote groep mensen ronduit ziek van stress en angst inzake hun inkomen straks, en wie het nog niet zijn zullen het worden als het te lang duurt voor de opgeroerde pap tot rust komt;
En alle benodigde administratie- en IT-aanpassingen, met nog decennialang gevolgen van kleine en grote fouten die er onvermijdelijk in zullen sluipen;
…Vergat ik wat? Vergeef me. Ik zit met een falend brein, een falend lichaam, en een falende opvoeding, in een falende maatschappij. Ik ben niet de enige, en ik ben ook niet de enige die aftakelt. Aftakelen doen we – one way or another – allemaal. De beoogde verandering, althans zoals ik ze begrijp, lijkt mij een goéde zaak. De transitfase is anders wel heel erg stresserend vormgegeven, vind ik, want voor velen komt het hier op neer:
We zorgen dat er in het eerstvolgende, en in alle tankstations vanaf daar, betere brandstof voor je beschikbaar is. Tot daar zetten we je met lege tank en moet je zelf zien hoe je vooruit raakt zonder nog meer miserie, en het is een tocht waarvan je afstand noch einde kent. Succes!
Iets té spannend is dat, vind je ook niet? Het is best triest hoeveel mensen van tankstation tot tankstation slenteren tegen hun zin, hollend doorheen opdrachten en dossiers, tussendoor alle afspraken met patiënten of klanten, en zelfs in eenzame misère terwijl ze op het sociale vangnet vastkleven. Zo is het dan. Daar doen we het mee. Want wat we ook aan betere alternatieven kunnen verzinnen is begiftigd met dezelfde problematiek. De mooiste ideeën blijven praktisch onuitvoerbaar want elk ego, elke industrie, alle verleden, en elk internationaal globaal tentakelaftakkingetje zit mee te dingen, met alle bijhorende eigen belangen.
Elke revolutie in de hele wereld leidt tot andere en nieuwere vormen van dezelfde ratrace, lijken stapelen op, en ik voel er razend verdrietig van. Minder razend dan toen ik jonger was, maar razend genoeg om mijn zenuwbanen te voelen wiebelen en beven en golven en trillen. Kan ook aan MS liggen. Ik misinterpreteer mogelijks een simpele sensatie als koude voor spiritueel aandoende rillingen, die van diep in mijn hersenen tot in mijn uiterste tenen zinderen op manieren dat ik amper stil kan blijven zitten terwijl bewegen ook niet lukt.
Wat het ook zij… ‘t Is duidelijk hoog tijd voor rust hier in mij.
Hang in there, ook jij.
