– Wanneer ga je es eindelijk tarotlezingen beginnen filmen en uploaden?
– Wat heeft dat voor zin als ik niet de serene rust in mezelf ervaar om eerlijk egoloos boodschappen door te laten stromen?
– Mja… touché, maar er wachten drie vraagstellers op antwoord. Al een jaar of zo! En geef toe: ze kennen elkaar niet, het zal wel geen toeval zijn dat ze alledrie exact dezelfde vraag stelden.
– Vast niet, maar Onverwoordelijks is tijdloos en ik laat eigen noch andermans ego toe de tijdstippen op te dringen. Bovendien is het een belabberd ego-gedreven vraag.
– Ja, eentje die jij jezelf ook vaak stelt. Alleen maar menselijk, toch?
– Mede daarom net, kleine.
Het blijft me verbazen hoe geen kosmoloog ter wereld, of andere wetenschapper for that matter, vanuit tijdloos perspectief probeert te beschouwen. Wiskunde kan niks met liggende achten, dus overal ter wereld blijven zelfs de slimsten vastgeklonken in een paradigma van objectief bestaande ruimtetijd. Omdat we deze vanuit menselijk sensorisch beperkte blik als dusdanig waarnemen en er zo mee kunnen rekenen en onze realiteit creëren.
De waarnemer weet toch wel dat hij een lineaire ervaarder is? Niet alleen individueel. Ook in volkomen cultuurhistorisch gevormd collectief en alles wat erin, erdoor, en eruit ontwikkelt.
Mij lijkt het voor de hand te liggen dat tijd gevólg is van beweging, verandering, en een daaruit ontstaand waarnemersperspectief. Tijd is oorzaak noch platform. Bestaat tijd überhaupt als de waarnemer overleden is?
Beweging vast wel. Ik kan me perfect voorstellen dat tijd geheel irrelevant blijkt in elke vergelijking en dat het universum desondanks bestaand, bewegend, en veranderend verblijft. Ook als geen enkel individueel of collectief wezen dit tot tijd ijkt.
Het blijft me verbazen, maar het maakt míj individueel en heel persoonlijk helemaal geen reet uit. De lineaire ervaring, die men vocabulairsgewijs tot leven definieert, is numineus veel mooier zonder die ijk. Niets of niemand gaat ooit dood voor mij, al ken ik ook wel het gemis. Beweging en verandering is het enige wat ik ken én erken. Niet alleen rationeel, maar hoe dat emotioneel en spiritueel zit valt niet te verwoorden in mij bekende spreektalen. Behalve hooguit es wat ongeremd geïnspireerde poëzie of sequenties van muziektonen – zwijg ik er verder dan ook over. Inspiratie ontstaat immers middels een mogelijke ontvanger, en louter het idee alleen al van een mogelijke ontvanger zet er een rem op.
Dus blijft het stil.
– De beruchte dark energy?
– Wie weet, misschien. Ik denk niet dat iemand anders dan jij die analogie ziet.
– Hoeft helemaal niet. Karma neemt sowieso álles, ook elk jij en ik, met zich mee.
– En zo belanden we bij de slang die zijn eigen staart opeet?
– Haha, misschien probeert Onverwoordelijks wel de perfecte bol te bereiken!
– Yeah, let’s keep on rolling, shall we?
– Jep. Op naar volgende donderdag.
