Alwatis is me toch wel nogal een heel armageddon aan het bewegen overheen de hele wereld, zeg. Doet me pijn. Was ik niet liever overleden toen ‘t Rondom nog zoals heel veel vroeger was? Héél veel vroeger, bedoel ik dan. Voor dit lichaam geboren was.
– Wat herinnert gij u daar dan van?
– Helemaal niks.
– Dan snap ik het niet.
– Het is geen herinnering, zoals het gezicht van een onbekende anesthesist vlak voor je het voorgoed vergeet. Je weet, heel zeker, dat ie er was. Just a moment, inclusief oogcontact.
– Gij smeet gewoon uw arm te grabbel met ‘haalmijhierweg,’ gij.
– Het was oprecht. Had ge ’n beter idee, dan?
– Nee. Althans, ik kan er geen bedenken.
…
– Gij zijt echt depressief.
– Die diagnose kan je onmogelijk stellen want ik was nog gelukkig daarnet.
– Jawel. Je was het altijd.
– Die vlieger gaat niet op, zo was ik ook altijd stiepelstraalgelukkig.
– Maak jezelf es terug gezond en blij, wil je? Want ik heb superveel te doen. En ik wil naar mijn psychiater want gij zijt echt enorm raar aan het doen. En ik wil naar mijn kiné want da’s superlang geleden en het lijf doet ook enorm raar. Gisteren bleef alles, kuit op kop, nog urenlang vervelende signalen sturen die er niet horen te zijn.
…
– Gij moest persé dansen nu het kon. Dat hebben deze kuiten dan. En het lukt niet.
– Wat houdt je tegen?
– Ik voel geen zin om in deze wereld gelukkig te voelen. Het strookt niet met mijn normen en waarden, of zoiets. Ik kan het niet verklaren. Zelfs met alle inzicht en begrip voor alle mogelijke menselijke eigenschappen doorheen alle mogelijke menselijke gevoelens overheen alle mogelijke culturen en indoctrinaties kan ik vlot vergeven maar ik blijf er deeper down fucked moedeloos van. Kijk ze doen allemaal… Dat breekt toch elk van de allerlaatste scherven van een spreekwoordelijk hart? Kijk wat ze ontwikkelen, hoe ze allemaal willen, vlot tot volgzame zombies verwordend. Van iets dat niet eens een naam heeft. Niemand die echt weet wat ze precies doen, waarom ze het doen, en zelfs hoé ze het doen weten ze vaak pas achteraf – in lineair onomkeerbare beweging is dat dus na de feiten pas. Niemand die weet wie zij zijn, want ze zijn wij. Is er één politieke leider die begrijpt wat preciés het nut is van in wapens blijven investeren? Realtime reallife playstation, risk, en monopoly spelen met astronomisch impactrijke gevolgen, terwijl ze datzelfde spelletje op een bord in een parkje hadden kunnen doen.
– …Ook dat was altijd al.
…
– True.
…
– Is het niet de pijn van Boeddha die jij ervaart daar?
– Geen idee, zou me niet verbazen. Het is in ieder geval wél de mijn.
– Awel ja, en wij zijn.
– Omdat we altijd al waren, dus zeg me – koppig levend wicht – waarom snak ik naar het gezicht van een anesthesist?
– Omdat jij redenen wil, de wereld logisch wil voelen als het ook maar even kan. Da’s iets wat andere mensen niet lijken te kennen, trouwens, dat lijkt echt een dingetje van jou alleen: logica als een gevoel ervaren.
– Ok… En wat moet ik met die info?
– Dat weet ik niet, het valt mij op.
– Wordt niet elk mens intens gevoelservarend als ie iets begrijpt dat ie eerder niet begreep?
…
– Wetenschappers vast wel.
– Wetenschappers,… en watermannen.
– ‘k Vermoed ook iemand die leest.
…
– Ah. Na wat miserabel pogen dan toch nog een relatief leesbaar blog voor donderdag gefabriceerd.
– Amai, ze, allé dan. Applausje voor mezelf maar weer.
…
And the beat goes on.
