Ahum. Het plan was om een reeds bestaande tekst te bewerken en onze Opperkiwi een knap staaltje tekstwerk te leveren, maar… No can do. Het wordt dit en hiermee moet mijn Lezer het doen. Wie waarom ook willen weten vast wel weg te klikken, we zitten in this world’s wild web hè zeg. In verhouding tot globale snuff, kinderporno, bekvechtende genieën van zoveel meer dan de Karpaten, bijhorende bommen met extra soundeffects,… Phuh. Vergeleken met het hedendaagse alledaagse zijn zelfs mijn allerbelabberdste bijdragen als een fonkelend drakenvliegje boven bloempjes in zacht zomergras.
Ik ben alleen, alles is stil. Precies zoals ik nu wil. Dídean staat op de motorhomeparking van het ziekenhuis. Ik zit afgesloten tussenin mijn ANC-oortjes, in nood aan minstens nog een dagje thuis zonder allerlei overrompelend onverwachts.
Gisteren sijpelt in kleine stukjes tot me door.
Een onaangekondigd extra onderzoek. Elk van mijn benen in een beugel. De dokteres en haar assistent werken ergens tussenin mijn schaamlippen tot in mijn onderbuik met een soepel gesteelde camera.
Het hele universum zit Rondom geaderd als een vierdimensionale oever van mijn innerlijke water, en die metafoor vertoont verrassend letterlijk op het cameragevormde beeld via bloedvaatjes op de blaaswand.
Het ritme van mijn adem gaat door. Halfnaakt gespreid op ze wachtend ben ik alvast beginnen tellen in gedachten en op mijn vingers: vier tellen in, vijf tellen vast, zeven tellen uit.
Het eigen overstuur rakende lichaam tot rust brengen is relatief simpel. Koud en berekend zonder medelijden elke emotie en gedachte terzijde smijten, en adem tot het natuurlijke rustritme dwingen. Het lichaam kan niet anders dan synchroniseren. Een mens hoeft alleen maar tot zeven te kunnen tellen en ego tot bereidheid te brengen.
In mijn geval duurde dat laatste wel decennialang maar het gros van mensen slaagt er niet eens ooit in. Het lijf en haar cortisol en grijpklaar adrenaline blijven altijd een dingetje, maar voortdurend bewuste oefening brengt vrede en sereniteit mettertijd. Wat mij betreft… Missie geslaagd zonder veel spijt.
Er is nog wel wat en ik raak er nog helemaal vanaf. Want telkens mensen woorden van mij als kritiek horen, blijkt de oorzaak ervan spijt aan mijn kant. Wat zij voelen onder mijn woorden is geen beschuldiging of kritiek aan hun adres. Het is mijn spijt, eerder in mijn leven niet eens als dusdanig erkend. Toen was het gewetenswroeging en schuldgevoel. Toen voelden anderen zich nog veel feller bekritiseerd.
I live and let live, nochtans. Een paar investeringen hier en daar terzijde behoort wat anderen doen niet tot mijn zaken. Alleen begrijp ik niet hoe iemand argeloos mijn fouten voor mijn neus kan maken zonder zelfs maar een beetje besef over hoe ver de impact van elke keuze reikt, terwijl die in mijn leven mijn hart aan stukken rijtte. Het voelt niet logisch, en dat maakt het ongeloofwaardig.
Bovendien ben ik nogal zorgzaam ingesteld en leverden mijn fouten me niks positiefconstructiefs op. In tegendeel. Ze verklootten soms regelrecht mijn leven, en als ik kamerplanten, huisdieren, of kids had gehad waren zij mee de dupe geweest.
Mijn kamerplanten en honden wáren ook mee de dupe. Wij waren niet alleen samen de dupe, wij waren ook telkens het team dat samen leerde hoe we almaar veiligervoelend simpelweg tevreden konden groeien en leren en leven. Dat is ook wat we déden. Mijn honden wilden niet bij een ander zijn. Mijn kamerplanten bewaren allen asse van mijn tanteke, en mijn dierbaarsten blijven ook nu nog steeds energie ontvangen en geven bij de vrienden aan wie ik ze toevertrouwde.
Innerlijke beleefwereld blijft een ding op zichzelf en moet gemanaged tegelijkertijd, voor en na en tijdens ook zulke onderzoeken. Ik doe dus daar en dan mijn werk om ervoor te zorgen dat die mensen hun werk zo onverstoord mogelijk kunnen doen. Voor hen lijkt het misschien een makkie voor me.
Ik krijg de eventuele klop pas achteraf, en da’s maar goed ook want anders was elke job in de hele ziekenhuisvleugel vast vanzelf onmogelijk gemaakt. Ge wilt niet wéten wat er per seconde allemaal door mij raast. Honderdduizenden dingen, die ik daar-en-dan in irrelevante marge tot later verplaats.
Ter plekke ben ik bij terugkeer vergeten welk kabinet ik verlaten heb om te gaan plassen op hun van meetsensoren voorziene toilet en wil ik niet per ongeluk bij een andere patiënt binnenwandelen.
Te snelle vertwijfeling te druk in omgeving te druk voor deadline te dringend dringend doedruk patiënten en artsen en verplegers en zovele mensen wachten in ziekenhuisstraten op ziekenhuisbanken de tegels de deur de klink ik herken helemaal niks ik weifel links rechts en weer links en nét toen de hand bijna tegen ‘t hoofd begint te slaan (ofgodweetwatdaterdangeschiedt) zegt een rustige Rinusachtige meneer – die in de wachthal een boek zit te lezen onder een oorgekettingd, laag op neus geplaatst, leesbrilletje – duidelijk hardop:
U kwam uit kabinet 5.
Mijn onbekende engel, dikke dank u wel en heel veel liefs via ‘t Onverwoordelijks.
Niks gebeurd. Niemand heeft iets verontrustends opgemerkt. En ik heb hoegenaamd geen zin in achttien afspraken bij een speciale kiné, maar ik heb ze toch zo snel mogelijk in ’t verschiet. Dissynergie en hypertonie – woorden die ik ken omdat ik het voorschrift kan lezen – zijn mogelijks oorzaak van pijn die mij tot onvermogen, waanzin, en euthansieverlangen drijft. In achttien sessies zou ik leren hoe ik met louter bewuste wilskracht verbetering kan creëren. Dat klinkt nuttig. Wilskracht heb ik altijd bij me, niemand kan het stelen, en in tegenstelling tot apotheken en voorraden kan geen drone ter wereld het plat bombarderen.
