De ene donderdag is de andere niet, mijn lieve Lezer. Ik probeer, in de flow van alle gebeurende en alle energieën op dit domein, mezelf zo zinvol en nuttig mogelijk toe te passen zonder in de weg te lopen. En ik had me daar toch wel een werkje gevonden dat ik rustig uit kon blijven voeren tot het klaar was en ik was vrij overtuigd dat ik het, indien samen met ene compagnon, ook klaar zou hebben binnen de deadline van één week.
Echter vannacht deed het lijf plots enorm wat te lastig en ik deed geen oog dicht van rauwe pijn. Ik wilde geen sedatief nemen want ik wou minstens de káns om up, running, and functional te blijven. Ik herkende het soort spasmen. Ze konden elk moment weer helemaal verdwijnen, maar als ik mezelf lamleg ben ik de volgende dag sowieso niks waard wegens versuffende chemicaliën in bloedbaan en brein.
Zodra me lukt, zonder mezelf te martelen, ga ik mijn maten terug bijstaan met mijn kettingzaagje in de aanslag. Eerst typpewippen om de deadline van vannacht alsnog te halen.
Een telefoontje met één van de vraagstellers voor mijn orakelwerk wil ook nog gebeuren voor het morgen wordt. Ik kreeg tot nu toe overigens heel erg positieve, dierbaar dankbare feedback. Als alleen de vraagsteller zelf er het nodige uithaalt voor zichzelf en een vrije bijdrage aan onze spaarrekening voor mooie doelen geeft, ben ik tevreden. Dan is het sowieso mijn moeite waard geweest. Wars van of andere kijkers er ook iets aan hebben. Op zijn minst stelt het me gerust dat Onverwoordelijks effectief het antwoord dat specifiek zíj nodig hebben op hun levenspad en in hun innerlijke ontwikkeling door laat komen in de online openbare readings. Vreemd genoeg ontving ik tot nu toe nog niks feedback online.
Het relationele liefdesleven in mezelf beweegt nog steeds in nieuwe richtingen die ik nooit eerder ervaarde zoals ik nu doe. De mannen – twee ondertussen – die mijn innerlijke liefde spontaan beantwoorden worden vanzelf geconfronteerd in zichzelf met wat het ook is dat hen belemmert in hun eigen liefdesleven tengevolge. En dat – tot nu toe althans – met postiefconstructieve gevolgen voor zichzelf en al wat hen omgeeft.
Mooi zo. O, mijn dierbaar Lezer, ik zou maar wat graag mezelf en uw oog plezieren met lyrisch literair lekkers daaromtrent… Jammer genoeg is er geen ruimtetijd in dit moment om (h)eerlijk te beleven doorheen mijn schrijverswezen.
Ik grijp de kans als ze zich voordoet, promise. Ik heb zelfs een viertal pagina’s tevoorschijn gebracht afgelopen week maar er zit niks publiceerbaars tussen. Desondanks, ik houd nog steeds van ons, zorg goed voor ‘t onsZelf in ook uzelf. Waar en hoe ook op uw eigen unieke levenspad. We zijn belangrijk, we zijn die investering meer dan waard in ons aller karma.
Keep the good vibes going, tot donderdag.
