Lekker languit lyrisch lullen vanuit dit liefdesleven moet ik u verschuldigd blijven, lieve Lezer, maar ik licht u vanzelf in want ik beleef het binnenin. Per minuut, die de man en ik energetisch of gesproken of op welke wijze dan ook uitwisselen, zou ik me een half jaar kunnen terugtrekken en vlot een heel boek erover schrijven. Dat lukt niet, ik heb krankjorum veel werk hier.
Het fysieke werk is dankbare pauze en afwisseling. Beetje zoals ik vroeger genoot van yoga, krachttraining, en algemene fitness. De momenten waarop mijn breinlichaamscoördinatie het toelaten en vermoeidheid, overprikkeling, of Uhthoff me niet in gevaar brengen, vlieg ik vrolijk – toch zo vrolijk mogelijk in alle omstandigheden – verder aan de slag met het taakje dat ik toevertrouwd kreeg.
Gisterenavond kreeg ik zo nog een tweede en een derde taakje in de perifeer ervan. Fijn, ik word vertrouwd. Terecht, maar taakjes mogen er niet teveel tegelijk worden. Dan kan ik niet meer volgen, en dan wordt mijn werk met zowel mezelf als met de plek een zooi. Zoals gewoonlijk zet ik iedereen versteld met mijn kracht op goede momenten. Dat ben ik gewend.
Minder vertrouwd ben ik met een mooie man die losweg al mijn kwetsbaarheid overal vanzelf doorheen ziet en er olijk vrolijk op zit in te spelen als was ik zijn muziekinstrumentje. Nu ja, zowat iederéén hier – inclusief ikzelf – geniet heel erg van de melodie die we nogal klungelig vanzelf met de geproduceerde klanken genereren.
I’m kind a deeply loving it.
Hij lijkt dat ook te doen. En dan, af en toe, breekt ie plots mijn hart. Zomaar. Ijskoud, beenhard. Alsof ie geruststelling zoekt in mijn reactie, maar gezien de situatie in mijn innerlijke wereld helemaal overduidelijk voor mezelf overeind staat ben ik zelfs daarvoor dankbaar. En ondertussen heeft ie – denk ik toch – het verschil begrepen tussen míjn hart breken en dat van zichzelf geen kans geven om adem te happen en te herleven. Nuttig voor eventuele toekomsten die zich voor ons beide nog steeds zouden kunnen vormen, want je weet maar nooit. Ik acht de kans best groot dat we mooi en stabiel kunnen ontvouwen want ik twijfel niet aan zijn gevoelens voor me. Hij kan er alleen hier-en-nu in zijn huidige omstandigheden nog niet als een betrouwbare partner mee om. Tot op zekere hoogte ben ik bereid tot emotioneel masochisme om hem gerust te stellen zodat we samen verder kunnen groeien en het potentieel kunnen ontdekken dat we voelbaar als één zieltje behuizen lang voor het veilig gematerialiseerd kan in praktische realiteit.
Als mijn twijfel sterker dan mijn liefde wordt is alles kapot. Ik ga dit pijnlijke puzzeltje niet blíjven in elkaar proberen puzzelen vanuit intuïtie die soms jammerlijk onhandig onder zijn maskers ziet, of gedachteloos voelt wat hij in zichzelf ervaart terwijl ik aan de andere kant van de douchewand sta. Met rationele interpretatie ben ik sowieso altijd te laat en zelfs als ik dat niet was weiger ik een potentiële partner bewust te manipuleren tot ie aan mijn zijde staat. Ook sinds – zeker sinds zelfs – ik weet dat dát is wat mijn ex bedoelde toen hij wilde dat ik mij gedroeg als een normale vrouw.
Geen zin daarin, dat heeft geen zin. Het zou alle verantwoordelijkheid over de vorming van een relatie louter op mijn schouders leggen terwijl ik het nadien hém kwalijk zou nemen dat hij zich zo liet bespelen. Ik zou hem wantrouwen, want als ik het kon kan een andere vrouw het zeker ook. En ik wil ons geen dag, geen week, laat staan wat rest van mijn leven, in mijn eentje moeten beschermen voor eventuele andervrouws willetjes en wensen.
De mans eigen emotionele defensie ter bescherming zichzelf en onze band vallen de mijne aanvullend in. Puzzelstukjes passen daardoor telkens overweldigend en onverwachts ondanks elk van onze individuele angst en kracht. We belanden telkens weer ontwapend, geen van ons krijgt controle eromtrent, en telkens blijkt dat we alsnog toch veilig voor elkaar zijn.
Aandoenlijk?
Ja.
Mooi?
Ja, ook.
Romantisch?
For minds like ours.
Potentieel praktisch toepasbaar in het leven als een teamwork dat kleine en grote wondertjes verricht? Misschien. We ontdekken het willens nillens vanzelf, we maken het mee, we zullen het zien. Het vlot voorlopig wel.
Comfortabel vind ik de situatie allerminst, maar hij voelt zich net zo oncomfortabel, zij het op een andere manier. Ik kan niet uitleggen hoe. Het is de zijne, niet de mijne.
Eén ding weet ik wel:
This is unknown territory for the both of us.
‘k Heb geen idee hoe ik best mijn passen zet. En dus, ik volg hem, en ik kreet waar nodig. Op dit moment is ie nog half a trainwreck, maar hij is bewonderenswaardig sterk en snel op weg naar herstel en ik voel vol respect en verwonderde bewondering vertrouwend daaromtrent.
We lijken een klassiek geval van the right love in the wrong timing.
Ik snap dat dat lastig voor ‘m is, maar ik heb me nog nooit eerder in mijn leven zo vol contentement gevoeld in relatie tot een liefdespotentieel. Of hij en ik ontwikkelen als compagnons in ‘t leven, of ik zal hem als dierbaar en belangrijk voelend onvervangbaar koesteren in mijn herinneringen verder op mijn pad.
Ik leer van iedereen die ik ontmoet, maar sommige leraars veranderen mijn hele perspectief op mezelf en zelfs het leven. Hij leert me vanzelf wat ik vind – en wat ik vind dat ik verdien – als ik helemaal unapologeticaly me ben, vol overgave aan mijn intuïtie en mijn Onverwoordelijks. En eerlijk, zo zijnde, had ik in feite helemaal niemand met echt ernstige interesse in me verwacht.
Iemand merkte op dat ie gemeen doet tegen me, en dat doét hij ook vaak aan het oppervlak maar ik voel me, veel dieper dan dat, nooit eerder zo gezien, gerespecteerd, en liefgehad. De man staat zichzelf noch ons zachtheid of verliefdheid toe op dit moment. Teveel ander gedoe te doen, te bewust van het belang van wat ie mogelijks bij voorbaat zou verkloten dan, en we houden als vanzelf zielsveel van elkaar. Meestal toch. Soms ben ik – heel erg hallucinant pijnlijk plots – de enige van ons beide die nog liefhebben kan. Zolang ik mijn liefde voor mezelf niet verlies in het kielzog van eigen of andermans kuren, red ik het wel.
Somewhere there is someone.
Sowieso zal ík er zijn.
In Sommertime.
