Jawadde. Oprecht openstellen voor liefde – van de één op één we doen dit leven samen soort, met evenwaardig belang voor elk van ons daarin, enzovoort… Het levert blijkbaar ervaring die alle Stephen Kings romans essenties, opeenvolgend en in duizelingwekkend snel tempo, doorloopt. Ik moest gaan lopen, Onverwoordelijks sloot alle poorten. We had one shot left, en we hadden nochtans allebei het vertrouwen en het lef. Het voelde heel even heerlijk overduidelijk in de juiste flow om vanzelf een vruchtbare toekomst voor elk van ons beide te vormen – zelfs als het ons dat we vormden niet als dusdanig zou ontplooien.
Na amper een uurtje éindelijk es gewoon fijn onbezorgd, in zowel onszelf als het hele universum vertrouwend, van ons bestaan genieten… Belt zijn mama. Vervolgens wankelt – weeral – zijn hele wereld, en dus ook de onze én de mijne. Louter ik krijg verantwoordelijkheid daaromtrent. Over een paar dingen blijkt zijn moeder het helemaal met mij eens, ook al weet ze dat niet. Eentje is: de man heeft dríngend nood aan betrouwbare stabiliteit. En ik ben misschien wel het stabielste en betrouwbaarste dat ooit op zijn pad verscheen, verschijnt, of zal verschijnen, maar… Ik begrijp zeer zeker dat dat voor andermans perspectief geheel anders uitziet.
Niet langer mijn zaken. Samen hebben zij besloten dat de man op geen enkele manier afhankelijk van mij mag raken. Ook niet tijdelijk zodat hij rustig alle opties kan onderzoeken én we onderhand ook samen onze band en haar mogelijkheden en onmogelijkheden rustig kunnen ontdekken. Zogezegd betreft dat ook een vorm van zorg voor míj en het ons in ontwikkeling, maar ik merk op: tiens, die man (en zijn mama) denken beter dan ik te weten wat ik met mijn bloed, zweet, tranen en het daaruit voortgekomen beetje centen wel en niet moet doen. Zij zelfs zonder mijn meedenken toe te laten. Dat ik ómgekeerd afhankelijk ben – hoewel op heel andere manieren – vindt geen van hen een probleem. Over, wat heet, rode vlaggen gesproken…
Beide voelen er anders wél ok mee dat hij afhankelijk is van uitkering, in een maatschappij die hem in principe elk moment kan dwingen om zichzelf te pletter in andermans oorlogen te smijten. We kunnen weigeren te doden, en er zijn talloze eventuele andere opties die ons voldongen worden opgedrongen in situaties die hopelijk nooit voorkomen waar we ook weer een draai in zouden vinden als wie we werkelijk zijn, akkoord, maar… Eender welke andere mensen – als het maar niet ík is (terwijl die dame mij helemaal niet kent en blijkbaar niks vertrouwen in haar zoons eigen intuïtie en rationele vermogens heeft wat dat betreft) – zijn helemaal ok. Als hij zich, middels een onder druk snel snel getekend contract en alle kleine lettertjes erbij horend, vastketent voor langere tijd aan iemand anders vinden ze dat sowieso beter. Louter omdat het niet ik is. Een huisbaas jaarlijks 8000€ betalen, die met absolute zékerheid nooit zijn compagnon in werk of leven wordt vinden ze beter, want het huurgeld dat hij maandelijks betaalt zou anders niet met absolute zekerheid elders terecht komen dan misschien ook in zijn eigen toekomst op termijn?
Echt álles is beter als het maar niet ík is. Ik behoor, à priori, niet tot wat zij omschrijft als “de juiste mensen” en zíj heeft geen goed gevoel bij mij. Wat de man zelf voelt lijkt niet voor haar van tel, en zelfs wars daarvan… Zouden er veel andere mensen bestaan die een tijdelijk transitkader kunnen, willen, en zouden, veroorzaken opdat de man vrijheid en kans op echte eigen keuzes bewaart tijdens een levensfase waarin ie nood heeft aan tot rust komen zonder slachtoffer van anderen en omstandigheden te zijn?
Ik denk van niet, maar ok, ik kan haar automatisch verjagende mening goed begrijpen vanuit een moeders perspectief. Alleen zijn, zelfs dán, haar meningen niet de mijne. Zéker dan zelfs, als het mijn zoon en niet een vriend of partner zou betreffen. Ik zou partner noch zoon in zijn huidige shit laten terechtkomen als ik dat kon vermijden zonder rechten te verliezen. Ook niet als ik dan tijdelijk een paar honderd euro minder pensioen of uitkering ontving. Geld boven hart én verstand, i guess? Geen idee. Het zijn mijn zaken niet, ik ken die dame en haar situatie niet. Ze doen maar. Ik voel mij volstrekt geobjectiveerd, grondig geobserveerd, getest, en beoordeeld ter af- of goedkeuring. Een heel erg vies gevoel, dat ik geen verdere voedingsbodem wil geven in mijn leven. Wat de man voélt blijkt even irrelevant als mijn gevoelens in het hele gebeuren. Zowel voor zichzelf als voor zijn moeder. In feite is de enige, die mij echt en oprecht twijfelsloos welkom heet in zijn wereld, niet eens de man zelf…
Het is zijn hond.
Straks ruil ik Dídean nog voor een veel grotere motorhome waarin ik, ondanks mijn ziekte, veilig met niemand behalve die hond kom samen te leven. Stel je voor… Het is nog niet zo vergezocht dat de man in kwestie opnieuw ruzie met nieuwe buren zou krijgen terwijl die hond elke dag diep ongelukkig huilt omdat zijn mens uit werken is, en dan nog op zomaar eender welke job beschikbaar onder druk van dwang, nood, locatie, tijd, en mogelijkheden. Ik hoop uiteraard dat het veel, véél aangenamer uitdraait dan dat, en dat ie een carrière van eigen keuze kan en zal uitbouwen met zelfrespect. Maar het zijn mijn zaken niet langer. Ik creëerde opties: sommigen waar ik niks, en anderen waar ik alles, mee te maken had, louter ter ondersteuning en geruststelling. Ik ben inspiratiebrenger, volgens mayaans sjamaanse overleveringen. Betekent dat ook nergens duurzaam welkom, doorloopdame tot het eind? Dat kan. Het mag zo zijn. Ik aanvaard mijn pad met liefde, openheid, en kracht. En toch eh… Ik was – ik bén het voorlopig nog steeds, vrees ik – waarlijk diepgaand verliefd.
Waarom is dat dan?
En, ondanks alles wat ik al meemaakte dit leven, was ik in staat hem te kunnen en durven vertrouwen. Moedig bereid om alle nog onopgeloste karma gaandeweg samen met ‘m te doorwaden. Voor hem was ik omgekeerd minstens een optie die hem nieuwe moed en hoop heeft opgebracht. Slecht zal dat wel niet zijn, hoe giftig en gevaarlijk en satanisch en “foute mens” ook alle moeders in deze wereld mijn bestaan bestempelen. Praktisch toegepaste liefde en vertrouwen mag dan wel weerom tot onveilig en gevaarlijk voor mij ontpoppen… Deze keer was minstens wens en wil toch echt oprecht wederzijds. Onevenwaardig noch loos, dat alleen al is mooi, en dat geeft mij dan weer moed en hoop.
Gezien mijn levensverloop zou het nogal een ontvouwing blijken dat Onverwoordelijks me niet leidt tot een man en wel tot een grote oude cane corso. Die zou zich misschien nog ontpoppen tot een bovenste beste hulphond met mij als hulpmens aan zijn zijde, terwijl we in goed geolied teamwerk zo gelukkig mogelijk samen sterven tot het einde. Het zou poëtisch wel gepast zijn in feite.
Geen wens, hoor, verre van.
Ik volg mijn spreekwoordelijke hart en Onverwoordelijks, ik kan niet anders, maar de energetische poorten die zich voor de mooie man en mij openden zijn gesloten. Hij maakt zíjn keuzes in elk mogelijk moment en ik kan het stroboscopische butterfly-effect van elk ervan, gepositioneerd aan zijn zijde, niet leefbaar voor mezelf houden. Mijn autistische aard stevent regelrecht op door MS mogelijks levensverwoestende recidiverende meltdowns af zo. Ik behoud niet eens nog zicht op de keuzes die ikzelf maak, en raak levensgevaarlijk in de war met medicatie tengevolge.
Bovendien communiceert de man, onbewust, vanuit een vanzelfsprekende veronderstelling dat niet alleen híj, maar ook ík, gedragen word in mijn psychologische basis door een al dan niet terecht veiligvoelende moeder-kind-band. In die zin is hij niks ontziend, steenkoud, en loeihard voor me. Hij vangt ook niks op van wat ie teweegbrengt. Waarom zou hij ook? Onbewust verwacht ie vanzelf dat ik, in case of emergency, wel naar eigen mama kan en zal keren in mezelf om te worden opgevangen en gerustgesteld. Mijn mama was een erg ziek en soms levensgevaarlijk psychotisch monster toen ik emotioneel en op alle andere wijzen volstrekt afhankelijk van haar was. Dik tegen mijn zin, ik leerde mijn plan trekken, en dus om mezelf te beschermen tegen alle nakende emotionele mishandeling, die niet anders kan dan beginnen ontstaan in omstandigheden als deze, en met respect voor alle andermans keuzes en al zeker – nog steeds en vooral – de zijne: ik verlaat.
Wat er ook van zij, en of we wel of niet contactmogelijkheden veroorzaken en op één of andere manier een vorm van vrienden blijven: ik zal opgelucht en blij voor hem voelen als ie levenskeuzes maakt waar ie, na welke gesprekjes met wie dan ook, in zichzelf morgen ook nog steeds volwaardig achter staat ongeacht andere mensen, mama’s, en maatschappijen. Ik twijfel er niet aan – geen sikkepit – dat ie een prachtige en erg dankbare partner voor zijn Lief en compagnons zal zijn.
Zelf leef en sterf ik liever helemaal alleen dan wat ik blijkbaar allemaal, niets ontziend en zonder zachtheid, moet doorstaan om es heel af en toe een klein minuutje aan gedeelde liefdevolle vrede te mogen ervaren bij hem. Want ja, ik kan dat aan. Een kleine reminder om mezelf in te wentelen van in de verre is voldoende voor mij, als waarheid voor ons beide twijfelsloos overeind zou blijven én gedeelde liefdevolle vrede ook af en toe een eerlijke kans krijgt. Ik ben bereid alles te doorstaan tot mijn lief doorheen zijn moeilijkheden is geraakt.
De in relaties altijd aanwezige moedersmachten, echter? In dit geval niet eens louter symbolisch meegedragen in ieders energetische veld, maar van zijn kant zelfs letterlijk actief als belangrijker medebeslissingsnemer in ons leven? Via bewuste manipulatie, die ze vanzelfsprekend dan ook van mij verwacht terwijl ze mij à priori ziet als vijand of toch op zijn minst niét behorend tot “de juiste mensen” – wat dat dan ook precies moge betekenen in die vocabulaire… Dat is me teveel. Mijn innerlijke kind kan dat onmogelijk aan. Zeker niet in combinatie met die hardheid van hem. Ik heb het gehad met alle moeders haat jegens mij inclusief de mijne in het verleden.
Hij vindt ongetwijfeld wel een andere dame aan zijn zijde eens hij er klaar voor voelt. Eentje die jong en gezond is, die hij ontmoet wanneer hij autonoom zijn sterkste potentieel aan moois en liefs en kracht zelfvertrouwend aan kan boren. Iemand die hem durft liefhebben als wie hij werkelijk is, en die niet alleen de hond maar ook zijn moeder verwelkomt in verregaand levens- en relatievormgevende mate.
Dit was dan mijn eerste echte relatie sinds héél erg lang. Jona was de laatste, en mijn enige fout toen was om hem niét te verlaten. Een fout die ik niet van plan ben nog es te maken. Het leverde alleen maar vijf jaar gruwel en miserie op, en nadien nog es tien jaar om ervan te herstellen. Deze duurde slechts een paar uurtjes, temidden van duizelingwekkend dolle weken, maar ze was dichter en dieper, oprechter en echter, hechter en heel wat belangrijker dan weken tot maanden probeersels in de afgelopen jaren, en we zullen nooit weten hoe het had gevoeld, of hoe het was ontwikkeld, als we echt wat rust en ruimtetijd voor elkaar hadden kunnen creëren. We zullen ook nooit weten hoe het zou hebben gevoeld als we hadden gevreeën.
Nahja. Bah, balen, basta.
Ondanks hartsverscheurend verdriet heb ik sinds eergisteren geen tabak meer gerookt. Dankbaar en trots dat ik, doorheen andermans drama en rollercoasters, mijn éigen stabiliteit weet te bewaren al volgde ik hem tot waar ik me op het randje voelde komen. Ik vertrouw erop dat de energetische link die we delen maakt dat mijn zelfzorg in de verte ook hém helpt te stabiliseren in – en ondanks – het geweven web van persoonlijkheden waarin we allemaal in het rond bewegen.
En ik wens ons allemaal liefde, en moois.
Straks is ook deze donderdag weeral verleden en bevind ik me in een ander heden.
Verandering is de enige constante waar we echt op kunnen vertrouwen in ‘t leven.
Alles gaat voorbij.
Dit ook.
