Spirituele groei heeft rare gevolgen. Gevolgen die ik leer te omarmen met vertrouwen. Niemand van wie ik dat moet, behalve ik. Er is overigens niks raars aan zonder ego’s angstbewasemde bril van indoctrinatie, maar het is niet makkelijk spiritueel ontwikkelen in een gebrild Rondom.
In het land van blinden is éénoog koning, zei mijn vader altijd.
Ik wil geen koning zijn. Teveel verantwoordelijkheid. Ik houd daar niet van, krijg er stress van. Het geweven web van persoonlijkheden bevat altijd wel een ander die dankbaar alle lauweren draagt en mij de schuld geeft als hij of zij faalt. Zolang die ander evenwaardig gelijkaardige doelen nastreeft, en niet onbeholpen overduidelijk in de weg ervan komt te staan, vind ik dat helemaal top. En zelfs dan nog, hooguit mopper ik er – al of niet openbaar – flink wat op.
Ik ben liever alleen als het land van blinden niet bestaat, dat hoeft niet eenzaam te zijn.
Onze VZW is een feit, haar naam is Madre Amorosa. Lien van Oost en haar man zijn daar ons koningspaar. De vzw vormt de dragende moeder, en onze spaarrekening waarop mijn kompanen en ik onze vrije bijdragen en giften verzamelen ter voeding en groei van onze zelfwaardering en mooie projectjes in het Rondom, is één van haar kindjes. Elke euro ter appreciatie van onze vrijwillige inzet om – op ons eigen tempo en ritme, met al onze unieke talenten en gebreken – de burned out arbeidsmarktactieve bevolking te ondersteunen kunnen vanaf nu terecht op rekeningnummer: Madre Amorosa vzw BE23895003799591
Readings, coaching, of ondersteuning bij administratie en dergelijke voor wie als nomade wil leven, en ook tuin- en andere werkjes, kunnen aangevraagd via mail of facebook. Voorlopig nog steeds de mijne, Beertje Bernie, want we hebben ondertussen eindelijk de VZW officieel op poten maar een website moeten we nog vormen. Onze Opperkiwi zit momenteel middenin een verhuis overheen meerdere landsgrenzen als palliatief kankerpatiënt, maar eens in België zal hij me wel es onderwijzen als ik op zijn oprit woon.
Ik ben flexibel in de zin dat ik vrij zeker weet dat als mijn Dídean drie dagen in uw straat of op uw oprit staat, er minstens wel een dag verschijnt waarop ik nuttigs kan betekenen ondanks medische miserie, of het nu is om iets te betekenen voor onze mensen, om zelf iets bij te leren, of – meestal het geval – beide. Omgekeerd is er dan ook wat flexibiliteit nodig in zowel uw agenda als in uw inzicht en begrip.
Sommige mensen geven mij een sleutel van hun huis en laten mij voorts gerust. Erg handig. Meestal mag ik dan ineens ook een bad nemen, en ik voel me vereerd met al dat vertrouwen. Ik ben ook erg dankbaar om dat aanbod, maar ik maak er zelden gebruik van. Inmiddels heb ik een tweevoudig vlot systeem ontwikkeld om me altijd van kop tot teen te kunnen wassen in mijn busje, en ik was me daar nog het liefst. Het feit dat ik leerde dat iemand camerabeelden van mij kon bekijken; veronderstellingen over dat ik alleen maar een bad wilde nemen en andermans welzijn mij niet kon schelen; enz. Ik pas mij aan, weet u wel, ik leer Onderweg. Als het mij louter om mijn welzijn ging, zat ik wel bij Sportoase in sauna en jacuzzi te ontspannen zonder andermans zorgen en moeilijkheden. Ik combineer, omdat er relatief weinig dagen en uren per week zijn waartijdens lichaam en brein vlot functioneren. Grotendeels verblijf ik als volstrekte heremiet in Dídean in mijn heel alleentje. Thuis is waar ik wil zijn.
Morgen opnieuw afspraak bij de bodembekkenspecialisten. De eerste afspraak viel goed mee, we hadden een heel grondig gesprek met drieën. Haar assistente zat er, veelal louter observerend, ook bij. Best zware opleiding blijken die mensen te volgen, ik was onder de indruk ervan. Vermoedelijk zei ik heel wat sociaal onverantwoorde dingen maar zelfs ík trok het me niet aan. We zaten allemaal heel professioneel aanwezig daar. Ik was mijn eigen auticoach, dus hopelijk staat er niet te gedetailleerd in haar verslag wat klaarkomen allemaal wel en niet met mij doet. En ach, als wel is dat evenzo goed.
De kinésiste zal heel diep in mijn buik tussenin mijn ingewanden voelen en wroeten morgen. Hopelijk vindt ze wat de moeilijkheden om te plassen veroorzaakt, of wat de pijn soms ondraaglijk maakt, en kan ze me leren hoe ik het zelf kan verbeteren. De kans dat MS spierspasmen veroorzaakt – zoals een teen of kuit in intense kramp – ergens in heel diepliggend spierweefsel van onwillekeurige spieren is heel erg groot. Er is hoop.
In mijn jongere leven had ik beter nooit aan Onverwoordelijks gevraagd dat ik ergens zou wonen waar ik altijd moois kon zien in ‘t Rondom, en waar ik legaal ongestoord weed kon blowen. Onverwoordelijks danst met mij samen, en MS blijkt één van twee zeldzame aandoeningen waarvoor zowel CBD alsook THC medisch objectief bewezen werking heeft. Dat spul wordt voorgeschreven in druppels van de pharma-industrie terwijl het de jonge arbeidsmarktactieve mensen 680€ per week per patiënt kost. Hetzelfde effect ervaar ik van een jointje met bloempjes die in principe gratis in ieders tuin in een serretje zouden kunnen groeien.
Voorlopig gebruik ik alleen CBD. Mijn nomadenleven in Dídean is te belangrijk voor me, en THC is niet toegelaten in het verkeer. Bovendien wil ik niet politiek doen, onze Volkoren Kiwi is geen politiek platform, maar ik hoop dat iemand in het geweven web van persoonlijkheden, iemand zoals Bart de Wever, inziet wat voor constructioneel contraproductieve wetten België heeft gemaakt op allerlei gebieden, en hoe daar relatief vlot vanalles aan verbeterd kan in basisstructuur.
De andere aandoening waarvoor CBD en THC terugbetaald wordt voorgeschreven is overigens een zeer zeldzame vorm van epilepsie. Aan alle jonge mensen hier: geen van beide aandoeningen wilt ge, beide leveren dikke miserie op in het leven. Maar we manifesteren, óók als we nog maar net ons Onderweg begonnen zijn en het in de verste verte nog niet bewust weten.
Heel toevallig – sta me toe van eventjes heerlijk verbondenvoelend met een warm hart te glimlachen – belt net nu één van onze mensen me nog es op. Een jong meisje dat we vorig jaar op weg hebben geholpen nadat ze vast was komen te zitten in alle sociale en maatschappelijke generationeel geïnstitutionaliseerde mensenmodder en bijna administratief geschort raakte. Nog zoiets waaraan in de basisstructuur van wetgeving enórm wat dringend verbeterd en geüpdatet kan.
Ik heb maandenlang niks meer van het meisje gelezen of gehoord. Ze blijkt helemaal bijgebeend ondertussen. Ze heeft ferm wat – wat ik noem – vallende torens doorstaan, maar dat doen we allemaal, ze is er heelhuids doorgeraakt, en ze is, weer wat sterker dan eerder, nieuw fundament aan het bouwen. Het is heerlijk updaten, we teamworken nog steeds heel fijn met veel liefde wederzijds. Ik kan haar van mijn kant inlichten: over de stappen die we onderhand gezet hebben; waar ons spaarpotje – en dus ook haar giften en bijdragen eraan – terecht zijn gekomen; wat voor extra’s we ter verdere ondersteuning kunnen bieden, onderhand zelfs als een officiële VZW; en ook op welke nieuwe wijzen zij kan bijdragen zonder zichzelf te benadelen terwijl we er op termijn allemaal beter van worden. Om het in haar woorden neer te poten:
Oehhhupseee! Dat Onverwoordelijks… Altijd zo onduidelijk. Tot het blijkt. Whieeee!!!
Ja, we zijn goed bezig, wij. Mijn liefste Lezer, blijf ‘t onsZelf in ook úw zelf liefhebben en verzorgen, het is voor elk van ons de allerbelangrijkste bijdrage aan alle positiefconstructieve ontvouwingen – ongeacht of u daarnaast ook af en toe een symbolisch eurootje of meer op onze rekening stort. Maak er vooral een fijne productieve week van binnenin, teamwork met elkaar en ‘t numineuze, vol liefdevolle zelfontwikkeling. Heel erg dank je om te lezen.
Op naar volgende donderdag, we blijven Onderweg.
