Terwijl de werkende mens denkt dat ik op diens kosten geniet van vakantie in Frankrijk ben ik gewoon thuis, zoals altijd. Dídean staat op een betaalde camperplaats ingeplugd aan de paal zodat de airco continu op volle kracht kan draaien. Ze staat wel op een heel mooi plekje in het gebied rond Niort… Ik zie er niet veel van. Ik zit binnen in het donker tot zonsondergang terwijl er lucht van veertien graden op het lichaam blaast.
Het lichaam, dat – tenzij het op internet en facebook zit te typen in de hoop daarmee wat zinvols te doen – vooral uitgeteld ligt te rusten. Ik probeer Droomtijd in te duiken maar het lukt niet. De sensaties die mijn hersenen ervaren zijn te verknipt, te fel. Binnenin de hele linkerkant, en vooral in beide kuiten, lijkt een oorlog van triljoenen mieren aan de gang. Het lukt nog net om mezelf achter gesloten oogleden te identificeren met stroomdraad tijdens meditatie, maar rustiger of gelukkiger word ik er niet van.
No way dat ik Au Tarnas in dit seizoen zou bezoeken, maar ik wilde iemand helpen zinvolle pauze voor zichzelf in te lassen ondanks de situatie waar ie in zat. Ik zou hem, met hond en al, naar ons plekje diep in Frankrijk rijden. Dan kon ie daar: rustig een tijdje bekomen van alle stress die hij had geleden; afkicken van het nodige; heel veel bijleren van Rinus, een respectabele oude rot in ‘t vak wat betreft de mans interessegebieden; en – vooral – dan kon ie rustig alles regelen voor zijn toekomst zonder onder druk te staan. Hij vond dat zelf ook een beter idee dan volop in de ratrace te worden gesmeten zonder andere optie dan degene die toevallig beschikbaar kwam.
De mens veranderde van mening onder invloed van alles en iedereen. En dat mag. Ik werd de verpersoonlijking van alle slechts geprojecteerd, ik werd beschuldigd van een heleboel dingen die ik niet deed, en ook al beweerde de mens zo intens, en oprecht schijnend, dat ie me wilde leren kennen… Was dat een onbewust leugen van zijn kant omdat ie nood aan houvast had terwij ik beschikbaar was en eender wie had kunnen zijn die hem de hand uitreikte? Geen idee. Ik verloor nogal wat levenslust en energie ermee, en hij zoekt helemaal niks contact meer.
Daarentegen had ik al toelating gevraagd aan de controle-arts om naar Frankrijk te rijden, en die had ik gekregen. Ik had al afgesproken met de mensen bij Au Tarnas. De nieuwe bewoner daar en ik zouden elkaar voor het eerst ontmoeten. Vooral popelde ik van plezier bij het idee de nieuw gebouwde kachel te zullen gaan lemen, maar het kwam er niet van. Temperaturen stegen, en dit lijf kon niks nog zonder pijnscheuten en allerlei andere last. Op louter mijn zonnepanelen werkt de airco alleen in de laagste stand en dat bleek onvoldoende.
Nu ben ik terug onderweg naar België dan maar. Van paal tot paal, zo kan die airco volop aan. Ik rijd korte stukjes via een route langs de oostkant, die zou net wat koeler zijn. Ik zit beschut tegen elke zonnestraal achter zonreflecterend isolatiemateriaal. Oordoppen in tegen airco’s machinelawaai terwijl buiten de vogels fluiten.
Lees je me klagen?
Dat denk je maar. Dit is mijn leven, hier doe ik het zo gelukkigvoelend mogelijk mee, en zolang ik uit de zon en in de luchtstroom van dat airco-ding blijf ben ik relatief oké. Ik meld het om de werkende mens te helpen niet ten onder te gaan aan verkeerdelijk veronderstellen. Behalve mijn beleving tijdens elk ritje – er is minder verkeer en het zicht is mooier – is er niks aangenamers aan mijn leven dan wanneer ik in België was gebleven. Ik voel me ook niet op vakantie. Ik weet niet eens wat vakantiegevoel zou betekenen, nooit geweten. Frankrijk is wel een stúk handiger om fulltime als nomade in te leven. Dit hele land is voorzien op camperaars.
Hier zijn dan weer geen andermans tuintjes waarin ik altijd kan gaan werken om de arbeidsmarktactieve medemensen die mijn uitkering betalen te ondersteunen wanneer ik dat kan. Ook van hieruit doe ik vrijwilligerswerk wanneer het lukt, hoor. Ik deed onlangs nog een reading voor iemand die dat waardeerde met een storting van 25€ op de spaarrekening van onze vzw. Readings kan ik vanop afstand, zolang internet wil verbinden en zenuwbanen en brein niet te fel falen.
Zoals die nu wel doen, vrees ik.
Ik ga liggen.
Tot later.
