Het is een heerlijke nacht na een hel van een dag. De zon is onder. Ik ervaar geen honger, geen dorst, geen pijn, geen kou, de irritante rare gewaarwordingen in het hele lijf zijn net verdraaglijk, en ik heb het zélfs niet te warm meer. Niks tekort, niks teveel, ik ben helemaal alleen en gelukkig en tevree.
En ik heb wat lekkers ontdekt: volkoren pasta in de instantpot. Water erbij tot die nét onder water staat. Vier sjalotjes en vier preistengels er bovenop, in grove grote ringen want fijners lukt me even niet. Instantpot dicht, ver weg met verlengkabel zodat de warmte buiten blijft. 2 min high pressure, 5 min wachttijd na de beep. Druk en stoom eraf, en alles in warme toestand goed mengen met 150g schapenkaas, 3 eetlepels honing, een heleboel zout en zwarte peper, klaar.
Verrassend lekker blijkt dat, probeer het maar.
Dídean staat ingeplugd op de privéparking van het bedrijf van vrienden van me, en ik red me doorheen de hitte, middels het airconditioningding van 360W, zonder al teveel kortsluiting van zenuwbanen. Het lijf heeft het wel heftig soms, maar ik maak me niet druk. Kletsnatte bandana rond mijn kop, gekoelde lucht van 18 á 20 graden celsius erop, podcast in mijn oren.
De avond is gevallen. Kikkers kwaken in de vijver naast me zoals in het bericht dat de soulmate zonder woordjes achterliet. Ik vermoed om zijn gevoel te proberen delen op een wijze die haalbaar blijft. Ik weet niet wat ik eruit moet begrijpen, als al iets, maar ik neem aan dat ie me niet vergeten is.
Onder een lantaarn zit een haas rustig te grazen.
Een ander stuurt de voordracht van een stukje poëtisch proza dat ie heeft geschreven.
Niet over mij, hoor, maar ook hij probeert wat gevoelens te delen. Het is fijn te merken dat ie via woordjes en ritme contact met zijn emoties vindt.
De analoge klok van Dídeans dashboard valt me op, ze staat in wintertijd nog. Bij het aanpassen stel ik vast dat ze een volledig kwartier verschil verkeerd afwijkt van mijn smartphone‘s uurtijd. Bevreemdend is dat, maar laat ik niet beginnen over fysica.
Viking is ook terug in ’t land, na voorgoed naar een Canarisch eiland te zijn vertrokken. Met hernieuwde kracht om z‘n leven zelf in handen te nemen en te houden wat anderen in zijn Rondom ook wel en niet doen, dan nog. Knap.
Plots loeit het alarm in mijn vrienden hun bedrijfshal. Dat doet het soms als Dídean hier staat. Alleen dan, zelfs, alsof de duivel ermee gemoeid is. En het blijkt telkens – ook nu – loos alarm.
Behalve mannen die niks met me aan kunnen vangen terwijl ik ze per ongeluk vanzelf inspireer om zichzelf te herpositioneren in de schaduw van allerlei over- en onmacht in hun eigen psychologische leven, zijn ook de vrouwen krachtig ontwikkelende.
Zweet en tranen parelen, maar we blijven onderweg..
