Vanmorgen trok ik met een mandje naar mijn koer om de kerstomaatjes te plukken. Door de vele zonnige dagen zijn ze prachtig rood en heerlijk zoet geworden. Het is altijd een klein geluksmoment wanneer je ziet hoe de natuur haar werk doet.
Met slechts drie tomatenplantjes heb ik een verrassend mooie oogst. Tak na tak hangt vol rijpe tomaatjes, glanzend in de zon. Er hangen ook nog heel wat onrijpe tomaatjes en zelfs nieuwe bloemetjes aan de planten, dus als het weer meezit, kan ik zeker nog tot eind augustus tomaatjes oogsten. Het blijft bijzonder hoe een paar kleine plantjes zoveel kunnen schenken wanneer ze voldoende warmte, water en wat liefde krijgen.
Het schitterende zomerweer heeft natuurlijk ook zijn nadelen. Door de aanhoudende warmte moet ik om de twee dagen bijna een uur water geven. Daarnaast ben ik voortdurend potten aan het verschuiven, omdat sommige planten de felle middagzon niet de hele dag verdragen. Het is soms een hele puzzel om elke plant het juiste plekje te geven, maar die extra zorg wordt gelukkig beloond met een prachtige oogst.
Wanneer ik de tomaatjes één voor één plukte, dacht ik aan alles wat ik ermee zal maken: zoetzuur ingelegde kerstomaatjes, gekonfijte tomaatjes en natuurlijk ook een paar die meteen verdwijnen in een frisse salade.
Dit jaar wil ik ook wat meer experimenteren. Ik ga proberen een deel van de oogst te drogen, zodat ik ook tijdens de herfst en winter nog kan genieten van de intense smaak van mijn eigen tomaatjes.
Terwijl ik op zoek ga naar recepten om mijn tomaatjes te verwerken, kom ik steeds meer lekkers tegen. Niet alleen allerlei variaties met tomaten, maar ook ingelegde zilveruitjes en ingelegde oude kaas. Daarnaast vond ik een recept voor zelfgemaakte witte kaas. Het lijkt verrassend eenvoudig om te maken, al wil ik dat recept eerst nog wat verder op punt zetten voordat ik het met een gerust hart aan mijn gasten voorschotel.
Het lijkt me heerlijk om die verse kaas op smaak te brengen met kruiden uit mijn eigen tuin: bieslook, peterselie, basilicum of tijm. En waarom niet serveren in zoete mini-paprika’s? Die staan alvast op mijn verlanglijstje om volgend jaar te kweken.
Dit jaar heb ik wel gewone rode paprika’s geplant. De eerste vier, nog klein maar boordevol smaak, heb ik intussen al kunnen oogsten. Elke oogst, hoe bescheiden ook, voelt als een beloning voor de zorg en het geduld van de voorbije maanden.
Mijn radijsjes daarentegen zijn dit jaar niet zo’n groot succes. Van de eerste “zaai” hebben we heerlijk kunnen smullen. De tweede poging werd letterlijk verschroeid door de felle zon en de derde zaailingen vielen ten prooi aan de slakken. Maar volhardend als ik ben… de nieuwe scheutjes komen boven en die zijn beschermt tegen slakken en felle zon.
Als ik alles zo op een rijtje zet – ingelegde uitjes, verschillende tomatengerechtjes, zoete paprika’s gevuld met zelfgemaakte kruidenkaas en gevulde paprika’s met gehakt uit de oven – dan besef ik dat ik al een heel eind op weg ben naar een gezellige tapasavond. En het mooiste? Een groot deel van die gerechtjes komt gewoon uit mijn eigen tuin. Dat maakt zo’n tafel niet alleen lekker, maar ook extra bijzonder.
En wie weet welke ideeën ik de komende weken nog tegenkom. Dat is misschien wel het leukste aan een eigen moestuin: je oogst niet alleen groenten en kruiden, maar ook inspiratie.
Ben je benieuwd naar een van deze lekkernij? En wil je zelf aan de slag? Stuur me gerust een mailtje, dan bezorg ik je met veel plezier het recept.
