Anderen zeggen, denken, vinden, geloven het vaakst dat ik mijn eigen goesting doe en mijn willetje door wil drijven. En in hun perceptie ís dat ook zo. In de mijne buig ik alleen maar. Ondertussen misschien wel zó adequaat en lenig en soepel en ver, dat het in hun perspectief lijkt wat het daar lijkt. Dat is vervolgens hun waarheid, maar in de mijne is het alles behalve, en er zijn grenzen aan mijn draagkracht.
Steek mij in een boerka onder bevel van een man in Afghanistan en wie die gast ook is of wat er ook gebeurt: in elke seconde waarin mijn hart klopt en mijn brein kan produceren zal ik proberen een manier te vinden om me binnen de grenzen van sensorische mogelijkheden zo goed mogelijk te amuseren in het enige leven dat het mijne is. Ik wens het allerminst te ervaren, tenzij het in woordjes voor me op mijn scherm kan verschijnen. Het klinkt bijna een zinvol intercultureel maatschappelijk experiment waardig, maar ik neem aan dat alle extremisten in alle invalshoeken niet akkoord zouden zijn. En zelfs in louter die hypothese: wat dan met de pijn?
Die is er sowieso. Die kwam in bewustzijn zodra het moederlichaam dit tevoorschijn stootte en het van meet af verantwoordelijk stelde voor eigen pijn – en ineens die van heel Alwatis en alles en iedereen er toebehorende. Niet alleen werd ik ervoor gestraft, en er volcontinu op gewezen dat ik geen toekomst had want god zelve zou mijn toekomst vergiftigen omdat ik niets beters verdiende, ik werd ook diepgaand religieus verplicht om de hele zooi op te lossen en te genezen.
Graag begot, maar niemand kan dat. Psychotische waanzin ten gevolge van ijzersterke intuïtie en spirituele hooggevoeligheid zoogt een hoogbegaafd autistisch geboren kind en het resultaat is? Ik. En ook ik kan dat niet. Het is al druk genoeg met alleen dit lichaam en emoties managen. Daaromtrent heb ik om bijstand vanuit MS Melsbroek gevraagd. Ik weet niet of ik die ga krijgen, ik weet niet of ik die ga kunnen betalen, en ik weet niet of het überhaupt een verschil kan maken. Minstens weer een bewijs aan mezelf en wie ‘t ook willen weten dat ik mijn best blijf doen.
Het is best schrijnend, de hele wereld aan toe, maar onze planeet is overduidelijk bezig een oude cyclus af te ronden en een nieuwe te beginnen. In mijn beleving is dat zo, maar ik leef met klinisch onvermogen tot voorstelling als noodgedwongen ijzersterk getrainde fulltime fantast die zowat álles in hypothese tot empirisch feit kan aannemen en ook ik heb er geen zin in.
Wat als we nu es meebuigen met de flow? Kan de mens dat? We zullen het sowieso, elk boeiend beestjeswezen zal met net genoeg per DNA door alle bottlenecks geraken. Per DNA, niet per harde schijven. Theoretisch is ook dat een optie, misschien zelfs de oorsprong van alle technologie en AI, want dat causale verband kan perfect omgekeerd ontvouwen ook als wij het niet zo kunnen zien. Ik acht het weinig waarschijnlijk, in tegenstelling tot Elon Musk en al de zijnen. Een visie die aandacht verdient ongetwijfeld, maar er voelt dan toch iets grondigs misgelopen. Iets dat verbetering verdient. Iets dat te maken heeft met angst en hebzucht terwijl we almaar meer en meer vacht verloren.
Voor de hand liggender zullen we nieuwe cycli doorkomen, vanzelf voortplanten telkens weer met wat nog rest, nieuwe mythes en overleveringen door Alwatis verweven, en wie weet ooit bewust in elkaars beeld verschijnen als een mix van Enteroctopus Technosapiens en Homo Egoconsensus. Zwarte gaten doen wat zwarte gaten doen, en de wiskundige witte zullen we nooit waarnemen want tussenin de beide ligt de quantummechanische golflengte die de ondoorwaadbare muur van ons lineair sensorisch beperkte perspectief vormt.
Pardon, dat flapte misschien met een onnoemelijk interessante klank, maar ik beweer niet dat er iets van waar is. Met wat Onverwoordelijks wonder zit mijn innerlijke kind Hawkings te channelen, ok, ikzelf betwijfel dat. Het hobbelbobbelwobbelt volstrekt tijdloos in ervaring en taal blijft ontoereikend. Doorheen het kijkraster in de boerka ziet zij de anderen wel, maar zij haar niet.
Het vaakst voel ik dankbaar en opgelucht als blijkt dat ik géén gelijk had, soms voel ik dankbaar en opgelucht als ik het wel had. Op alle vertrouwde manieren mij bekend waarin ik de ander niets kan verwijten behalve menselijkheid. Mijn menselijkheid omgekeerd is niet zo van tel voor de meeste anderen in elk mogelijks moment. Ik heb die onzichtbare boerka om, ook wanneer mensen beweren van mij te houden en ik van hen houd andersom, ook als ze zich belachelijk verkneukelen. As if any of that shit matters. Het is absurd hoe verregaand andermans veronderstellingen en voorstellingen bij allerlei woorden linguïstisch afwijken van wat ik gewend ben geraakt.
Bijvoorbeeld heb ik twee zussen. Beide die banden zijn uniek, net als hun band onderling. En hoe de verknipte psychologische ontwrichting van mijn arme moedertjes persoonlijkheid impact op elk van ons drieën had, en op onze dynamieken onderling? Fascinerend is zacht uitgedrukt. Stephen King zou er verhaal mee weten, mij levert het absurde en verdomd pijnlijke taferelen op. Als het een ander betrof zou mijn hart in stukken scheuren maar voor mezelf werd ik als beton omdat ze me geen andere optie geven. Het is het enige wat ik kan, omdat niets anders kon.
Onderhand ervaar ik vrienden en vriendinnen met wie ik samen doe aan elkaars wereld proberen vergemakkelijken en verblijden door samenwerking – al dan niet via notariëel pact – om alle functionele en praktische redenen. Nog het meest om spirituele, gezien Onverwoordelijks in Alwatis doorheen elk ritme en timing van gebeurtenissen en opportuniteiten te voorschijn schiet als dirigent en medecomponist.
Alors on danse.
Tot donderdag.
