De wereld brandt.
Op allerlei manieren.
Mijn bijdrage in de marge faalt, behalve inspiratie hier en daar. Nooit helemaal, en ik blijf ademen zoals fauna doet.
Wat ego betreft vallen mooie mogelijkheden telkens weer net niet helemaal in ‘t spreekwoordelijk water. Praktisch uitvoerbaar voor ‘t grootste deel, maar andermans omstandigheden maken uitvoering pas mogelijk op termijn.
Ik doe daar niet aan, het is niet levensvatbaar.
Globale geopolitiek toont dat duidelijk genoeg, ik hoef het niet proefondervindelijk vast te stellen. Wat in ‘t groot niet werkt, werkt ook niet in het klein, en andersom. Ik heb potentie in gedachten en houd opties tot ontvouwing open zonder plannen elders dan in ‘t hier-en-nu.
Het mooiste potentieel weigert medewerking vóór diens overlijden. Gevoel van macht is allerbelangrijkst, dat blijkt vrijwel altijd. Het is zó belangrijk dat er niet eens vanuit een ander paradigma kan worden begrepen.
Medemensen horen “slechter,” of “beter,” telkens ik “anders” zeg. Vervolgens word ik verweten wat zij verkiezen te interpreteren zonder me zelfs maar gehoord te hebben. Ze weten niets dan wat ze, naar eigen zeggen, verachtelijk vinden. “Anders” is hen volstrekt onvoorstelbaar.
Ik geef het op, want ik verwacht noch wens anderen te overleven, en ik heb al alles wat ik nodig heb. Niks teveel, niks te weinig, en zélfs aan mijn oerinstinctelijk verlangen om voor iets externs te zorgen is voldaan. Geen kids, geen man, geen hond, geen levende kamerplant, maar wel:
Een compostvat, een paar metertjes aarde, en een Rondom vol mensen met elk hun eigen unieke inherente menselijkheid, moeilijkheden, en waarde. Op veilige afstand, weliswaar, nabijheid betekent veel teveel pijn.
De wereld brandt, de zon verduistert, en ik ruim zwerfvuil waar ik verblijven mag.
Schaduw is immers ‘t kompas dat toont waar licht was.
Tot volgende donderdag.
