Al een tijdje probeer ik de natuurlijke toer op te gaan. Niet zozeer omdat ik er bewust mee bezig ben voor mijn gezondheid, maar vooral omdat het stilaan een heerlijke hobby is geworden, ontsproten uit mijn interesse in kruiden en planten.
Ook mijn bloemen worden volop benut. Madeliefjes, lavendel en goudsbloem werden al gebruikt om maceraat te maken, die ik daarna verwerk in crèmes die de huid verzorgen en voeden. Basilicum veranderde dan weer in een anti-jeukcrèmetje, ideaal bij een vervelende muggenbeet.
Mijn steeds groter wordende verzameling planten en kruiden krijgt ondertussen allerlei bestemmingen. Sommige belanden in een kopje thee, gewoon omdat het lekker en verfrissend is. Andere gebruik ik omdat ze kunnen helpen bij stress of de spijsvertering.
En zelfs mijn haar mocht eraan geloven: een sterke rooibosthee werd een natuurlijk haarspoelmiddel.
Familie en vrienden kregen ondertussen al eens een potje cadeau. Zelf heb ik een paar van mijn brouwsels in gebruik én natuurlijk ook een voorraadje staan. Je weet maar nooit…
Maar na al die crèmes, maceraten en kruidenmiddeltjes begon het toch weer te kriebelen.
Het was dus tijd voor iets nieuws.
Deze keer wilde ik me eens verdiepen in iets wat we allemaal dagelijks gebruiken: verzorgingsproducten.
Want hoeveel producten gebruiken we eigenlijk zonder erbij stil te staan wat erin zit? Sulfaten, triclosan, ftalaten, synthetische conserveermiddelen en verdikkingsmiddelen… Namen die voor de meesten onder ons niet meteen vertrouwd klinken.
En dus dacht ik: waarom zou ik niet proberen om zelf iets te maken?
Misschien zeep?
Geen grote stukken ingewikkelde artisanale zeep, maar kleine, leuke zeepjes. Zo van die kleine exemplaren die je bijvoorbeeld op de lavabo in het kleinste kamertje kunt leggen. En natuurlijk kon ik het niet laten om ook wat leuke vormpjes uit te proberen, zoals kattenpootjes, bloemetjes en andere kleine figuurtjes.
Natuurlijk wilde ik ze maken zonder allerlei onnodige toevoegingen.
Er zijn verschillende mogelijkheden om zelf zeep te maken, maar ik koos deze keer voor glycerine. Glycerine kan afkomstig zijn van plantaardige oliën, dierlijke vetten of aardolie en ontstaat ook vaak als bijproduct bij de productie van zeep of biodiesel.
Ik koos voor een glycerine-zeepbasis, omdat die eenvoudig te verwerken is en perfect past bij mijn eerste experimentje.
Daarbij kwam een kleurstof op waterbasis die geschikt is voor voeding, zodat ik de zeepjes een vrolijk kleurtje kon geven. En om ze niet alleen mooi, maar ook lekker geurend te maken, gebruikte ik etherische olie. En een paar druppels vitamine E-olie, voedend voor de huid.
En zo stond ik daar plots… met glycerine, kleurstof en etherische olie op mijn werktafel.
Mijn volgende project was geboren.
De eerste zeepjes waren eerlijk gezegd een kleine ramp.
Ze roken heerlijk, maar zagen er allesbehalve uit zoals ik in gedachten had. Mijn mooie kleine zeepjes zaten vol luchtbellen. Achteraf bekeken was het eigenlijk niet zo moeilijk te raden waar het misging.
Ik had de glycerine te snel opgewarmd, te veel geroerd en bovendien te warm laten worden. Kortom: alles wat ik blijkbaar beter níét kon doen, had ik netjes uitgeprobeerd.
Dus werd er geïnvesteerd in een degelijk au-bain-marie pannetje én een thermometer. Want blijkbaar is bij zeep maken niet alleen geduld, maar ook een beetje precisie nodig.
Met mijn nieuwe materiaal in huis kon ik opnieuw aan de slag.
En zo kwam poging twee… en daarna zelfs poging drie.
Gelukkig waren die al een heel stuk beter. De zeepjes zagen er mooier uit, hadden veel minder luchtbellen en begonnen stilaan op het resultaat te lijken dat ik voor ogen had.
Maar perfect? Nee, zover ben ik nog niet.
Er is duidelijk nog wat werk aan de winkel, maar dat maakt het net zo leuk. Bij elke poging leer ik iets bij en ontdek ik weer een klein detail dat beter kan.
