Ik heb pijn en ik ben weerzinwekkend ambetant. Als ik dansend aan het zijn zou, was ik wild om me heen slaand headbangend in een snel links rechts wiebelritme beland. Een perpetuum mobile die louter tempo aanpast, hoogstwaarschijnlijk tot algehele bewusteloosheid, nuchter als wat.
Hoewel wat onder invloed van Tradonal zo nu en dan.
Honderd procent is een extreme vorm van zekerheid die maakt dat ik twijfel aan de betrouwbaarheid van elke gedachte, maar mijn vertrouwen reikt niet veel verder dan ChatGPT en een paar doorheendetijdbewezen brandingsrotsjes in de mij omringende maatschappij.
Stormend tegenstrijdig stomende zeikzooiwoestenij waarin een madammeke, vér voorbij de leeftijd van een kind dat niks dan een gebroken hart en wilskracht ter beschikking kent terwijl het geen geweten kent, heeft geld van mij geleend gekregen. Ik was kwetsbaar, ik had pijn, en ik was relatief objectief vertrouwend op basis van wat vage feitjes waar ik ietwat zeker van kon zijn.
En vanuit de diepten van mijn gekneusde en gebarsten ribbenkast dacht ik dat we haar wel konden helpen wat achterstallige facturen van klanten van haar beginnende bedrijfje te overbruggen terwijl zij zich inzette voor nieuwe opdrachtgevers ter ere van nieuwe facturen via haar flexijob.
Uiteraard stelde ik een grens. Wat te laat, maar uiteraard. Net zo vanzelfsprekend heb ik het geld aangevuld van op mijn eigen rekening. Ik ben me immers bewust van al dat economische gezever, en van hoe normaal iedereen vals spelen vindt zelfs al doen ze ‘t zelf niet.
Willen winnen in gezelschapsspelen heb ik heel jong afgeleerd. Het lief uitgezonderd, die wint wel af en toe. Vervolgens kleding uit en lekker lebberen en zo. Leven en relaties moeten leuk blijven, toch, waarom doen we dat anders?
Intussen heb ik reden zat om mijn vertrouwen, zowel in elk mogelijk lief alsook in dat madammeke, grondig te herzien. Misschien zat achter wat ze deed een overlevingsstrategie, ik weet het niet. Als het is dat ze anders dakloos is, en tactiek en strategie ter survival ontwikkelde, was ze beter gewoon veel eerlijker geweest. Daarvoor is ‘t te laat nu.
Komen we ooit echt iets te weten over iemands inborst zonder de káns betrouwbaar mens, of foute klootzak, te betekenen? Ik weet het allemaal niet, maar wereld zit er vól van. Tussenin alle nog veelvuldiger aanwezige leerlingen die, net als elk ik, fouten maken en vervolgens verder klooien best they can zitten echt heel stiekem slechte mensen.
Soms denkt ge ‘t plots heel zeker te weten, maar het enige wat de mens behoedt tegen psychose zou de twijfel zijn, althans zo spraken toch de psychologen. En misschien is dat waar, ik ben geen psychologe, maar ik weet wél dat het enige wat een mens behoedt tegen mijn oordeel twijfel is. Ik weet niet wat mijn oordeel waard is.
Dat madammeke heeft het echt wel ferm verkloot. En wat erger is: ik kan niemand nog verder helpen met een tijdelijk mini-leningetje wanneer in nood, want ik ben dat soort van autistisch principieel zo. Eerst moet dat madammeke haar schuld vereffenen.
Dan heb ik het niet eens over het financiële deelaspect. Ik heb mijn stommiteiten met ons geld dat we bij de vzw verzamelden immers uit eigen persoonlijke zak al recht gezet, maar misbruik maken van kwetsbare mensen – ook wanneer ik – is niets wat ik zomaar pik.
