Een tijdje terug kocht ik een nieuwe printer. Geen groot nieuws om hier te vertellen, ware het niet dat die printer een volledig nieuwe wereld voor me opende.
De wereld van AI. Artificial Intelligence, dus.
Niet dat het helemaal onbekend voor me was. Ik had er al over gelezen en het nu en dan eens gebruikt om iets op te zoeken, maar er verder eigenlijk nooit echt iets mee gedaan.
Tot ik die nieuwe printer uitpakte en ontdekte dat ik er een pak opstrijkstickers bij gekregen had. Zo van die A4-vellen waarop je een afbeelding kunt printen en die je daarna op een T-shirt of iets anders van stof kunt strijken.
Hmmm…
Mijn nonkel draagt graag T-shirts met een print. Misschien kon ik er eentje maken voor zijn verjaardag? Met zijn geliefde poes erop?
Als het lukte natuurlijk.
Want ik wilde nu ook niet gewoon een foto van de kat op een T-shirt zetten. Nee, ik wilde er iets anders van maken. Een bewerking van de foto.
De kat in een cirkel, met een leuke achtergrond erbij, leek me wel een goed idee.
En daar begon het…
Zo simpel als: “Maak een afbeelding van deze kat, met als achtergrond gekleurde strepen, en knip dat uit in een cirkel” is het dus niet.
Want al snel ontdekte ik dat je met AI vooral heel duidelijk moet zijn. En liefst to-the-point.
Stap voor stap zeggen wat je wilt.
Doe je dat niet, dan krijg je soms de raarste dingen voorgeschoteld.
En geloof me… daar ben ik ondertussen ook achter. 😄
Ik kan niet tekenen.
Alleen… mijn tante draagt geen T-shirts met drukke prints. En eerlijk gezegd: ik ook niet.
Maar ik wilde wél iets doen met zo’n bewerkte foto.
Een tote bag misschien?
Je kent ze wel, die stoffen zakken met een leuke tekening of tekst erop. De milieuvriendelijke shoppingbag die je tegenwoordig overal ziet.
Dat leek me perfect.
Voor mijn tante gebruikte ik de print die ik al had.
En voor mezelf…
Kon ik opnieuw beginnen. Met een foto. Een idee. En AI.
Als uitgangspunt gebruikte ik foto’s van mijn eigen katten. Maak een collage van hun kopjes. Laat de afbeelding eruitzien alsof ze geschilderd is. Meer als een schilderij van Rubens. Donkere kleuren. Maak er een vierkant van.
Kijk, ik begon het al te leren. 😄
Maar ook nu ging het natuurlijk niet van de eerste keer zoals ik het in mijn hoofd had. Dus opnieuw aanpassen, uitleggen, nog wat veranderen…
En terug, na veel gezucht van mijn kant, had ik uiteindelijk een mooie print. Dit keer voor op een tote bag voor mezelf.
Dit was leuk. Dit smaakte naar meer…
Eigenlijk wilde ik dit soort dingen al veel langer doen, maar Photoshop kreeg ik nooit echt onder de knie. En nu bleek ik plots wél te kunnen maken wat ik in mijn hoofd zag. Ik moest het alleen niet zelf tekenen.
Ik moest uitleggen wat ik wilde.
Heel duidelijk uitleggen wat ik wilde. 😄
Vele, vele foto’s en vele, vele uren — en dagen — later durf ik mezelf ondertussen dan ook met enige trots een…AI-whisperer te noemen.
Ik besef maar al te goed dat ik met een computer bezig ben. Dat ik eigenlijk praat tegen een hele reeks nullen en eentjes. Maar toch heb ik de neiging om, zeker als ik er een tijdje mee bezig ben, te vergeten dat het “artificial” is.
Dus… heb ik mijn AI maar een naam gegeven. Dat is trouwens ook veel gemakkelijker als er iets fout gaat.
Sofie! Wat doe je nu? Dat heb ik niet gevraagd.
Sofie! Niet freestylen.
Sofie! Laat die lijn staan.
Geloof me, Sofie heeft het soms niet gemakkelijk met mij.
Maar ik ook niet met haar.
