Mijn Lezer, gij die komt voor míjn hoofd en vertrekt voor het uwe, sta me toe uitbundig van u te houden want ik ben weer es de mogelijkhedenarchitect zonder beslissingsrecht die voor psychisch welzijn vecht.
Zo lang al, dat het leven wérd. Wat niemand werkelijk weet – want wat niet weet niet deert – gezien anderen zichzelf zeer consequent belangrijker verklaren. Een van nature uit ontwikkeld diep respect zal immers jammerlijkerwijze niet verjaren.
Respectvol, daar doen we het dus mee.
Zo ontwerp ik 22 perfect onderbouwde toekomstscenario’s op basis van duurzame vrede, met lichtovergoten simplesse, and a little touch of love als accent uiteraard. Ervaren ook. Niet in het minst nog verbaasd wanneer Rondom, de werkelijkheid, of zomaar iemands kleinste kant zonder overleg ‘t onvoorziene 23e aankaart.
Een voetje plooit, de zus ontspoort, de ribben barsten, buren tandenknarsen, kapotte verwarming, tandenklapperen… Woordenkots hangt aan mijn lippen. Elke adem voelt te pijnlijk. Zwaar.
“Je maakt nogal een circus van de uiteinde,” zegt de volkomen vreemde onderuit zijn sprüdelsprankelende avatar.
Uiteraard, man, ik ben mogelijkhedenarchitect zonder beslissingsrecht. Hoe waart gíj ontwikkeld zo? Tot psychopaat?
De bevoegd stedenbouwkundige dienst – mijn ribbenkast – heeft alle werken tot nader order stilgelegd.
