Hier is ik weer met mijn circus. Alsof het uiteinde al is wat telt. Misschien ís dat zo zelfs.
Wil ik aanknopen bij de normalen, moet ik stellen dat ik teleurgesteld ben. Dat zou normaal zijn, maar ik voel het niet. En ik mag tijd dan wel anders ervaren dan een ander beschrijft, teleurstelling ligt ver achter mij.
1987 is ook voor u al lang geleden.Als ge überhaupt toen al leefde.
Cut the cords and save yourself.
Ship is sinking.
Storm is coming.
And it’s going to be intense.
Als er engelen bestaan, weten die dat ik mijn best heb gedaan. Voltooid verleden tijd moet maar voldoende zijn.
Ik deed mijn uiterste best. Niet om iets te verdienen. Hooguit wilde ik quitte komen staan. En dat héb ik ook gedaan. Klaar. Ik kap ermee.
Tijd om op pensioen te gaan.
Ik kruip in een torentje met songboek en gitaar, en als er een drone voorbij het raam komt, krijgt ie simpelweg een namastégebaar.
Woorden hebben geen schijn van kans tegenover interpretatiemacht. Tranen, roepen, tieren, gillen nog veel minder. Ik duw niet langer. Ze kunnen beschikken.
Niet verdwenen. Niet gewonnen of verloren. Ook niet vergeven omdat het zo hoort te zijn.
Andermans slechtheid is niet mijn verantwoordelijkheid. Andermans wantrouwen en waanzin evenmin. Geen verhalen hoef ik nog te corrigeren. Ik ben niet langer beschikbaar voor de functies die mij daarin worden toegeschreven. Geen bewijsstuk ter dienste van een vrede die nooit zal komen, hoe fel ik er ook zelf naar verlang.
Niet eens nog één laatste keer zal ik uitleggen wat ik bedoel, waarom ik zei wat ik zei of vroeg wat ik vroeg.
Voltooid verleden is genoeg voor mij.
