Valt de mensenwereld nog te redden en tolkiensgewijs tot nog wat moois in verweving te brengen?
Nèh.
Niet volgens mij, maar wacht eh. Voor je naar de apotheek snelt voor een dosis morning-afterpillen of je vergrijpt aan onomkeerbare gruweldingen: ik ben god niet. Ik ken ook geen ander ego voor wie die wereld zó per se mooi moet zijn, dus maak je geen zorgen. Mijn frustratie hoeft de jouwe niet te worden.
Het is wat het is, precies zoals het is omdat het zo is, en that’s it.
Er is hoop, er is Your Daily Dose Of Cats, en er is zelfs levenswens en -werk te vinden in circulariteit. Want waarom ingewikkeld maken wat ook simpel kan? Materie, energie, ervaring…
Karma neemt álles met zich mee.
Elk einde betekent, behalve verlies, ook grondstof voor iets nieuws. We groeien en we bloeien en we roeien met de riemen die we… Och, toch voor zover we willen. Elke hartslag pompt nieuw bloed, en daarmee zuurstof, gedachten en telkens opnieuw de keuze tussen liefde en angst.
Ik leerde dat toen ik elf was en we voor school naar Schindler’s List gingen kijken, in het licht van de les geschiedenis.
Geschiedenis viel nochtans vrijwel altijd als een schaduw. Naar mijn mening waren het allemaal zaken die we maar beter zo snel mogelijk voorgoed vergaten om plaats te maken voor kennis die de wereld mooi zal helpen maken. Allesbehalve licht om als een estafettetoorts duur doorheen de generaties voort te laten schijnen, terwijl generatie na generatie van haar dragers verdwijnt en het vuur almaar feller komt te branden. En precies dát wordt ons opgedrongen als kennis die we koste wat het kost moeten bewaren. Alsof we met maar genoeg oude vlammen vanzelf uit Mordor weg geraken?
Allé nu… Mensen?
Dodelijk gas in een gesloten klas, terwijl een verkwikkende, levensontwikkelende warme douche beloofd was.
“Opdat het niet opnieuw zou gebeuren!”
Ik walgde ervan. En dat doe ik nog steeds.
Want het gebeurde. Exact zoals ik begreep.
Van onmacht, verdriet en protest ben ik huilend de cinéma uitgelopen. Voorgoed, zo goed ik kon. Al dat theater ten spijt. Tot en met mijn diploma, jaren later, bleef ik met regelmaat falen voor het vak geschiedenis. Autistisch consequent en trouw aan mezelf. Ik memoriseerde nét genoeg om puberlijk woedend over de sloot van de examens te hakken, in schril contrast met taal en wetenschappen.
Bende oenen om ons heen.
De weg naar de hel is geplaveid met goede bedoelingen, dat weet toch iedereen. Mijn ma is je reinste belichaming daarvan, en ze was dat zeker toen al. Zij was het onweerlegbare, dagdagelijks briesende bewijs van alle vieze gevolgen die voortkomen uit de misconceptie dat we moeten voorkomen wat we beter nooit hadden aangeleerd.
Cirkels vormen louter met de lijnen van alles wat we niét vergeten.
Het is een simpel idee, en we draaien er de rondjes op onze paardenmolens mee. We blijven misselijk worden. We blijven kotsen. We hebben amper tot niks in die pap te brokken, behalve de richting van alle spiralen die we zo vormen.
Welke kies jij?
