Ik begeef me in de voetsporen van een bekend schilder. Trots op mezelf dat ik me, eindelijk, nog es aan een wandeling waag met wiebelwobbelbenen of andere miserie. Halfheen de brug over het water belanden mijn hersenen in een verkeerd ritme. Ik weet niet wat een juist ritme doen zou, maar het zou vast geen ánder ritme zijn dan de schedel eromheen. Bij elke stap wordt een deel van de wereld om me heen opgeslokt in een ander tijdsblok.
Dat ís niet zo.
Dat voélt wel zo.
(excuses, een welgemeend beleefd kust mijn kloten als u dat verschillend ervaart)
Het lichaam vertraagt en ruimtelijke waarneming versnelt. Of andersom. Ik krijg de ervaringen sowieso niet synchroon en als ik stil blijf staan neig ik misselijk te worden en te kotsen.
Gezellig.
Kortste weg terug naar Dídean overheen asfalt als watergolven waar ik op kan staan.
Flink wat spijt dat ik überhaupt ben uitgestapt.
Alle moed en kracht en levensgloed die ik opbouwde gedurende afgelopen dagen?
De mist in.
Weeral.
Of lijkt het alleen maar zo?
Argeloze voorbijgangers waarin ik duidelijk aan drank of drugs zit, en ik, we passeren mekaar. Maar!
Ceci n’est pas une Pipe.
Magritte grinnikt, in sterk kleurcontrast, vanuit zijn kist.
Wat anderen zien, wat ze eruit begrijpen, en wat er werkelijk gaande is? Drie totaal verschillende begrippen. Wie ‘t eens raken over het ene, raken via de andere(n) wel in conflicten.
Ik durf die basale feitelijkheid te belichten.
Althans. Ik kan niet anders.
De meerderheid bepaalt wat wel en niet gewoonte is.
En dus ik – ik wankel.
Innerlijk nooit eerder zo stabiel.
Magritte berust in de kunst van die kist,
ik beland terug in Dídean,
waar alleen ík beschik.


