Die grote, logge, herkauwende beesten. Zwarte, bruine, witte en zwart-wit. Goed voor vlees en melk. Maar wist je dat een koe ook slim en grappig is? Ja, hoor, en ze zijn zelfs elegant. En daarom werd ik verliefd op koeien.
Neen! Niet dat fetisjgedoe met een knuffel koeienbeest maar op de koe die iedereen kent. Onze grazende viervoeter.
Als je een koe een tijdje observeert zie je dat ze elegant is. Niet dat gracieuze van een paard maar een koe heeft flair. Een deftige koe weegt om en bij de 500 kg toch zet ze behoedzaam haar hoeven neer. Elke stap lijkt overwogen. Dit, omdat ze zich geen misstap kan permitteren op die smalle enkels van haar. Ze stapt behoedzaam door de weide om elke kuil en bobbel verscholen onder het gras te vermijden.
Slim zijn ze ook. O, die indruk heb je niet als je die grote kop met al even grote ogen omringd met lange wimpers ziet. Met een blik op oneindig staat ze daar, herkauwend, weg te dromen.
Een vriendin nam rijlessen, en ze had een lift nodig. Ik moest haar oppikken aan de manege. Een omgebouwde boerderij met stallen en weides rondom. Een deel van de weide was ook aangepast voor paardendressuur. Ik was te vroeg en stond wat te kijken naar de paarden toen ik die vier koeien in de weide ernaast zag. Het had al dagen aan een stuk geregend en ze stonden tot aan hun knieën in het slijk.
Van die weide liep er een slijkweggetje naar een andere weide met mooi frisgroen gras, dus waarschijnlijk droog. De poorten van de weiden stonden open dus de bedoeling was om de vier vriendinnen naar droge grond te verhuizen. Laten we hen voor het gemak Bella, Irma, Bertha en Clara noemen. Mijn excuses aan de lezeres met die voornaam, ’t is niet slecht bedoeld want ik hou van koeien.
Bella stond vooraan het groepje en de andere drie achter haar afwachtend, denk ik, te kijken naar dat gat. Het gat in de draad … niet dat gat van Bella, of misschien wel.. Wie zal het zeggen.
Bella kwam in beweging, zeer voorzichtig zette ze een stapje in het slijk op de weg. Trage, uitgemeten en berekende stappen. Zorgend dat ze elk putje, plasje en hobbel in de weg vermeed. Toen ze halfweg was kwamen de andere drie wat dichter, met Irma op kop. Pas toen Bella veilig en wel in de weide toegekomen was, vertrok Irma. Irma ook met uitgemeten en berekende stappen, zorgend dat ze stapte waar haar voorganger gestapt had, bereikte ze veilig de andere kant. Bertha en daarna Clara volgden, op precies dezelfde manier als hun vriendinnen.
En dan zijn ze niet slim?
Ik vind ze ook grappig, niet haha grappig, ik verwacht nu niet ooit een koe moppen te horen vertellen maar ik vind ze grappig in hun doen. Ze staan daar met een blik op oneindig “herkauwend, wegdromend” voor zich uit te staren. Niet oplettend op wat er in hun omgeving gebeurt want, waarom zouden ze? Er wordt geen jacht op gemaakt en roofdieren zijn zeldzaam, toch in de Vlaanderen. Dus een luide knal kan hen doen verschieten. En dan pas zijn ze grappig. Al ooit eens een koe zien huppelen? Een beest van om-en-bij de 500kg die met z’n vier poten in één keer van de grond gaat en wegspringt. Heb je al koeien bezig gezien die na een lange koude winter binnen, weer naar buiten mogen?
En dààr werd ik dus verliefd op.
Een echt koebeest heb ik niet in huis, geen tijd en ook geen plaats, jammer. Zeg nooit nooit.. hm… Maar koeknuffelen staat wel in de agenda, misschien deze zomer.
Excuseer? Ja, je kan een dagje op de boerenbuiten tussen de koeien gaan vertoeven. Je krijgt een rondleiding op de boerderij en dan kan je een koe uitkiezen waar je mee wil knuffelen. Na wat uitleg over je dat moet doen mag je gaan knuffelen. Je mag natuurlijk niet naar dat beest lopen en je in haar poten smijten. Dan gaat ze lopen maar als jij rustig bent, blijft ze ook rustig liggen .
Dan maar “ the next best thing”.
Die liefde voor een koebeest zit diep, niet dat ik plots vegetariër werd of geen leder meer draag maar het is anders. ”Hoe dan”?
Ik verzamel dingen met “ koe”. Geen beeldjes, ik heb er daar wel een paar van, maar ik verzamel hoofdzakelijk gebruiksvoorwerpen met zwart-witte koeienvlekken. Voorraadpotten, borden, tassen, peper- en zoutvaatjes , eierdopjes, melkkannetjes, glazen… en zo van die dingen.
Enkel zwart-witte, en dit al jaren, ik denk ongeveer 30 jaar. Dit begon met “oh, dit is leuk voor in de keuken” en met de jaren sprong iedereen op die koeienkar, mijn tante voorop. Iedere gelegenheid was goed genoeg om me een koe-ding cadeau te doen.
Niet alles zit in die kast. Ik gebruik ook veel van mijn koeiendingen bijvoorbeeld mijn dagelijkse soepkommen en bordjes zijn koeien, mijn keukenhanddoeken en pottenlappen zijn met koeien. Ik heb een voetbankje in koe vorm met zwart-witte vlekken en een knus fleecedeken die op de poezenpoef ligt, met koeienvlekken, natuurlijk. Mijn kaders aan de muur zijn kleurrijke prints op canvas, hier geen zwart-wit, maar, wel met één of meer koeien. Natuurlijk. En in mijn tuintje staat een grote plastic koe, bij gebrek aan een echte.
Afbeelding: Jan Koetsier/ Pexels.com
