

Minneke blogt over het dagdagelijkse leven en de dingen die ze heeft meegemaakt.

Over jongdementie en Alzheimer. Over afscheid nemen dat nooit af is … en het wegglijden van een moeder.

Over schoonheid die niet zwijgt en een stem die men liever had doodgeknuffeld. Ik schrijft niet met handschoenen aan. Ook nu niet. Dus zet u even schrap, zet een tas sterke koffie, ruik de bittere damp, proef het randje van verontwaardiging. We moeten het nog één keer hebben over Brigitte Bardot. Brigitte Bardot is dood.

Over het verdriet en het afscheid nemen van een hond. Ze leek onsterfelijk, mijn Fee – maar zelfs de sterkste ziel kiest ooit zelf haar moment om te sterven.

De afgelopen twee maanden hebben zich als een loodzware deken over mijn leven gelegd. Het ene afscheid volgde het andere op, mijn hart steeds opnieuw verbrijzelend. Ik had nooit gedacht dat verdriet zo meedogenloos kon zijn en het zich zo diep in mijn wezen kon nestelen. Het voelt alsof een genadeloze storm me keer op

Die tijd van het jaar … Kerst! Hoewel: tijd? Al vanaf het einde van oktober zag ik de winkels stilaan gevuld worden met glazen ballen in alle kleuren, slingers met glitters, kitscherige Kerstmannetjes die je vanuit je raam kunt doen zakken alsof het lijkt of ze inbrekers zijn, dansende en zingende rendieren met een stembandje

Iedereen is in rep en roer, kinderen dansen en zingen en het snoep wordt gretig uitgestrooid. Ze komen aan per boot, te paard, met de helikopter of op de huifkar en trekken van dorp naar stad, tot elk kindersnoetje gevuld wordt met pure blijdschap en vreugde … Aftellen tot de avond van 6 december wanneer