Het is absurd, zoals zovele zaken zijn. Na een dikke week te lage bloeddruk, amper kracht, ziek alom en overal wat wankelend op mijn benen… Ben ik ineens genezen. Ik ben zelfs, helemaal hippiewippieflippie uitgelaten vrolijk, zware zakken vol boomschors en turf aan ‘t versleuren om in de parkingtuin neer te pleuren. Enkele jaren geleden was ‘t daar nog een volstrekt verwaarloosde woestenij. Jaarlijks een tweetal weekjes prutsen en ploeteren op mijn tempo werkt wonderen. My way, uiteraard. Een andere lukt niet met dit lichaam en brein. Het wordt desondanks almaar mooier en vooral wordt het makkelijker te maintainen.
De eigenaars zijn tevreden, waarvoor ze een bijdrage voor The OakTreeProjects geven. En ook ik ben content, want het allerenige dat ik soms mis in dit nomadenleven is creatief met plantenperkjes zijn. Ik stort daarom, even dankbaar, zelf ook nog wat bij. Het maakt me toch alleen maar vrolijk en blij.
Mijn hoofd zit nog steeds vol snot. Een hardnekkig hoestje blijft vervelend hangen. Volgens Katleen is dat het lot van zowat alle patiënten die Ozanimod krijgen voorgeschreven. En Katleen, die zal het wel weten want ze is mijn MS-verpleegster. Flink vervelend vind ik al dat gesnotter, maar toch liever dat dan onomkeerbaar blind en doof en lam en incontinent worden.
In sommige landen was ik vast door medemensen afgeknald wegens overtollig en onbruikbaar, maar hier in België volgen straks weer nieuwe onderzoeken. Mijn lever en huid worden grondig gescreend en gecheckt in april. Ook leverproblemen en huidkankers behoren tot het Ozanimodlot. Mijn hersenen worden opnieuw per MRI in beeld gebracht en door de specialisten bekeken en besproken. Of de medicatie goed aanslaat krijg ik eind april te horen.
Wat betreft afgeknald wegens invalid geacht… Soms heb ik het gevoel dat ik niet anders verdien. Dat hoort bij mijn identiteit, en de levenslange gevolgen van mijn moeders impact. Decennia lang was het een levensverwoestend obstakel voor mijn welzijn, – en ik laat dermatologen het hunne denken van alle littekens ten gevolge, – maar het bleek ook mijn beste leraar in dit Onderweg.
Wat ego denkt te voelen is immers nooit objectief de waarheid. Gevoel is een louter innerlijk fysiologisch gebeuren onder invloed van alles in ‘t Rondom. Beelden, suikers, zonneschijn,… Ego vult een ratio vol oorzaken en redenen, onbewust gebaseerd op wat het van andere ego’s leerde in ontwikkeling. En hier zit ik nu, een beetje onnozel.
Want ik zit dat plots allemaal opnieuw te onder-ogen. Ik zit het allemaal opnieuw te overkomen. Vertrouwd zout water in mijn ogen, van dankbare ontroering. Heel anders dan de wanhoop van weleer. Ilse van OakTreeProjects stuurde me een artikel door, – over mij, – dat straks wordt gepubliceerd. Ik zie mijn snoet, mijn Dídean, mijn spulletjes, en beestjes die me vertrouwden, tussenin een overload aan bloempjes. Letterlijke én figuurlijke.
Godzijdank is er niemand die me zo ziet zitten hier, want ik weet me geen houding te geven. Ik weet niet wat ik ermee moet. Het is zoals bij het enthousiaste applaus van een zaal vol volk, nadat ik opvallend oprecht met eigen stem een eigen liedje zong. Niet dat ik nu van een podium af naar de wc moet hollen omdat het lijf begint te kotsen, maar wel evenzo onwerkelijk en surreëel.
Dat het zo voélt betekent niet dat ik een imposter bén. Het betekent ook niet dat iemand mij andersom in de maling neemt. Het betekent gewoon dat Alwatis is wat het is omdat het zo is. Mijn mama dwaalde in psychotische ideeën over mij tijdens mijn kindertijd. Redder noch ruiter van haar godsdienstwaanzin’s apocalyps, ben ik simpelweg ik. Sommige mensen houden van me om precies dezelfde eigenschappen waarvoor anderen me verachten. De wereld is niet te groot of te klein. Het kan, en het mag, allemaal zo zijn – ook mensen, die oprecht dankbaar voelen om mij.
Ik sluit af. Dit lukt niet meer. Binnenin mijn borstkas zit er iets zó ontroerd te trillen, dat ik niet verder kan typen. No worries, geen MS-opstoot, ‘t zijn maar wat emoties. Niks aan de hand.
Ik heb je lief, mijn Lezer, blijf goed zorgen voor ‘t onsZelf in jezelf!
We vinden mekaar volgende week wel weer.
