Als ge zo maar es af en toe naar het journaal kijkt, en dan ineens op meerdere kanalen van over de hele wereld, wordt ge vanzelf dankbaar en gelukkig dat ge nooit kinderen hebt gebaard.
Allé, ikke toch.
Op kleinere schaal zit ik me schuldig te voelen omwille van mijn uitkering, en omdat ik katheters moet kopen van 81€ per doosje, en nog veel duurdere medicatie, grotendeels terugbetaald. Leven is geen haalbare bezigheid zonder.
Die terugbetaling is economisch nochtans sterk te verantwoorden. Ze gebeurt immers niet omdat onze regering heel persoonlijk om mij geeft, of omwille van één of ander privilege. Ze is er om te vermijden dat ik tot en met mijn overlijden – wat met ziekte en handicaps als de mijne héél erg lang kan duren – nog meer zorg nodig zou hebben, die nog veel meer zou kosten.
De pharma is uiteraard blij met chronisch zieken die trager en goedkoper aftakelen als ze medicijnen slikken, maar ikzelf?
Ik weet het zo nog niet.
Onderwijl kom ik dan te weten dat sommige zorgverleners frauderen, in totaal voor veel meer geld dan de kostenpost die ik beteken, door onder andere fictieve facturen van patiënten die ze nooit verzorgd hebben in te leveren. Ik bekijk dat niet al te simpel, want sowieso zijn dat mensen die voor volle honderd procent beseffen dat ze vroeg of laat zélf patiënt zullen zijn. En ze zijn dat in een wereld waarin ze zich al een hele held kunnen voelen als ze patiënten niet fysiek mishandelen en vernederende beelden van hen op internet smijten.
Lees dat niet alsof ik ook maar iéts van dat alles goedkeur of apprecieer – dat zou veel meer over uzelf dan over mij verklaren – en ge wilt van uzelf houden, toch? Althans, ík wil dat ge van uzelf houdt. Ge doet het hele bestaan anders onrecht aan, dat geloof ik echt.
Waar ook ter wereld, in alle samenlevingsvormen zijn alle deelnemers mensen. Ze volgen of verachten anderen, die ook mensen zijn. Politie, politiekers, potentaten,…
Allemaal mensen.
Wat anders dan een zooi zoudt ge kunnen verwachten?
Ge zijt zelf ook mens, eender wat uw slag of gender, dus ge weet maar al te goed wat ik bedoel.
Wie weet had de therapeut, die mij in mijn jongere jaren in psychiatrische opname tijdens zijn werkuren meenam naar een carmotel, wel louter goede bedoelingen. Misschien geloofde hij dat hij mijn existentiële depressie, mijn autisme, en alle gevolgen van kindertijdtrauma uit mijn lijf kon neuken.
Geen geslaagde methode, zo bleek, maar het speelde zich dan ook af in een tijd waarin digitale sextortion nog geen algemeen begrip was. Gelukkig. Al denk ik niet dat iemand anders dan hijzelf die taferelen had willen zien.
Erg fout verondersteld, is dat. De mensheid kent, behalve licht en inzicht, ook een helft vol duistere verduisterde verledens. Alleen van wie in opspraak komen zijn namen bekend. Van de allersmerigste hebben we het vast nooit geweten, en allemáál weten we het wel van onszelf.
Iedereen doet doet doet wat ie moet moet moet?
(Straks stort ik in elkaar… Ach, dat is geen bezwaar!)
Ik weet het zo nog niet.
Iedereen doet in ieder geval wel wat ie doet, en hoe dan ook zijn we allemaal gemaskerd op het maskeradebal waar alle keizers in hun nieuwe kleren andermans schandalen bespreken zodat die van zichzelf verbleken.
Ik zit aan rode wijn, want ik ben het zat. Of eerlijker: ik heb het houten kistje nodig waarin die fles zat verpakt. Ik wil wat lelijks in mijn Dídean mooi daarmee verstoppen.
Het journaal past er net niet mee onder.
