Dídean staat op de brug in de garage. Ze kreeg groot onderhoud, nieuwe koplampen, en straks krijgt ze ook nieuwe remschijven. Bleef ik in België, dan zou mijn garagist die laatste ingreep nog een half jaartje uitstellen. Nu ligt het anders. Ik heb besneeuwde bergen en winterse stormen voor de boeg, en alleen de toekomst kan vertellen waar ik zal belanden en hoe lang ik over de tocht zal doen.
Ondertussen waaien de berichten binnen over heftige stormschade en overstromingen op mijn route. Het volledige district Lisboa, waar de Opperkiwi en zijn vrouwtje wonen, zit zonder stroom en internet wegens omgewaaide masten. Een foto toont er eentje letterlijk dubbel geplooid. Hele straten in het centrum van Nadrupe zijn tot riviertjes herleid. Het zou best wel es kunnen dat publicatie van deze donderdialoog ginder in het water valt.
Onverwoordelijks lijkt me in een veiliger timing te willen zetten middels alle onverwachte oponthoud. Ik laat het me liefdevol overkomen en leg het lijf te rusten. Behalve MS heb ik geen verklaring voor mijn vermoeidheid, en mijn bekken en heupen voelen, even onverklaarbaar, als versteend.
Ik schrijf u volgende week wel weer.
